Gamla kellíng

Bróðir minn kastaði nýlega fram ansi skemmtilegri tilgátu um uppruna orðsins kerling. Hann sagði þetta hljóta að vera afbökun úr danska orðinu kedelig. Það væri svo sem hægt að ímynda sér að í hálfdanska bænum Reykjavík hafi setningar á borð við "du gamle kedelig" orðið að "þú gamla kellíng".

Þessu var náttúrlega ekki varpað fram í neinni alvöru og er að sjálfsögðu kolrangt. Því miður, liggur mér við að segja, því þetta eru fyndin og skemmtileg málvísindi.

Þetta orð er auðvitað kvenmyndin af orðinu karl, karl-ing svipað og orðið drottning sem er leitt af orðinu drottinn. I - hljóðvarpið breytti svo áður fyrr á öldunum a-inu í e, enda fer þanda sérhljóðið í á eftir í næsta atkæði. Á síðari tímum hefur svo orðið samruni hljóðanna r og l og orðið jafnan borið fram kellíng.

Og það rifjar upp fyrir mér dálítið sérstakt fyrirbæri úr eigin reynsluheimi. Þegar ég var svona fjögurra eða fimm ára beitti ég þessari samrunareglu öfugt á orðið allir og sagði fullum fetum arlir:

Arlir krakkar, arlir krakkar erí skessuleik!

Hvaða ályktun ætli Chomsky og Pinker myndu draga af þessu dæmi? Geyma börn eftir allt (arlt) í dulvitund sinni djúpgerð orða og leiða út yfirborðsmyndina með reglum? Alhæfði ég slíka reglu á þetta orð og strækaði svo á að beita henni?