Pabb'ans á sjoppu

Spænalsagan hérna áðan minnir mig reyndar á annað atvik sem ég stend fastur á hafi fært heiminum óvænt menningarverðmæti úr mínum ranni.

11 - 13 ára gamall var ég trommari í hljómsveit í Kópavogi sem hét Hlekkir. Í því ágæta bandi var bassaleikari að nafni Jóhann Morávék og hann átti forláta brandarabók sem hét 1001 brandari eða eitthvað álíka. Þessa bók fékk ég lánaða og las spjalda á milli.

Og þarna voru margar dásamlegar skrýtlur sem fyrir löngu eru orðnar klassík, t.d. þessi með rónann sem leitaði að lyklunum sínum undir götuljósinu þótt hann hefði týnt þeim annars staðar. Gott ef heill kafli í bókinni var ekki um róna og fulla kalla. Ein þeirra var eitthvað á þessa leið:

"Eldingu sló niður í bekk þar sem sátu þrír menn við drykkju. Það steinleið yfir einn þeirra en hinir tveir hrópuðu: "Hættu hættu, ég skal koma heim strax!""

En nóg um það. Einhverju sinni á leið heim af æfingu (við æfðum í skúrnum hjá Jóhanni) fórum við Þröstur gítarleikari Þorbjörnsson að segja hvor öðrum brandara. Ég greip auðvitað strax til nokkurra úr bókinni góðu og sagði honum m.a. þennan:

"Herdeild arkaði hröðum skrefum yfir eyðimörkina. Eftir 10 mílur tekur einn liðsmaðurinn sig út úr hópnum og hendir sér emjandi í jörðina. Liðsforinginn snýr við og stumrar yfir honum, en hinir halda áfram (nú er ég örugglega farinn að skálda).

"Hvað er þetta með hann Sigga," hvíslar einn liðsmaðurinn að næsta. "Við erum allir hraktir og þyrstir hér í steikjandi sólinni, er ekki óþarfi að vera með svona leikaraskap?".

"Þú skilur ekki," ansaði hinn, "faðir hans rekur nefnilega veitingasölu.""

Þessi skrýtla er ekki sérlega fyndin, en það sem á eftir gerðist er það hins vegar. Nokkru síðar rifjaði Þröstur nefnilega þennan brandara upp á æfingu með orðunum:

"Manstu eftir þessum sem þú sagðir mér í vetur? Þrír fílar voru að fljúga yfir eyðimörk. Allt í einu hrapar einn fíllinn og það myndast stór gígur í sandinn. Hinir fljúga áfram. Þá segir annar við hinn: "Hvað er þetta með hann Sigga, hann hrapaði bara?" "Þetta er allt í lagi," segir hinn, "pabb'ans á sjoppu.""

Við hlógum allir eins og berserkir að þessu frábæra, furðulega djóki sem var algjör súrrealismi. Sögðum hann svo öllum sem heyra vildu.

Og djókurinn sló í gegn á þessu formi. Skömmu síðar var maður farinn að heyra hann í alls kyns útgáfum þar sem búið var að skipta fílunum aftur út fyrir menn eða jafnvel fugla, sjoppunni fyrir bifreiðaverkstæði og ég veit ekki hvað.

Sjálfur geymdi ég hróðugur vitneskjuna um uppruna þessa fyrsta absúrdbrandara innra með mér.

Svo þegar ég sá skrýtlu í þessum dúr á brandarasíðu í erlendu tímariti löngu síðar hlýnaði mér um hjartarætur yfir þessu kontribjúti okkar Þrastar til heimsmenningarinnar.