Peningarusl

Það setur alltaf að mér ólýsanlegan leiða þegar fólk fer að tala um hagstætt verð og sparnað. Kannski er ég bara svona markeraður af þeim ógurlegu verðbólgutímum sem ríktu í bernsku minni að ég get ómögulega haldið uppi samræðum um þetta málefni, fæ hreinlega instant aðkenningu að þunglyndi.

Þegar ég var krakki fékk ég einu sinni ríkisskuldabréf í jólagjöf frá ömmu minni og afa. Ég hefði fremur kosið eitthvað leikfang eða áhugaverða bók, en foreldrar mínir voru voða ánægðir með þessa gjöf og töluðu fjálglega um allt hið aukna verðgildi sem þessi ráðstöfun ætti eftir að færa mér.

Þegar áratugur var liðinn nennti ég ekki einu sinni í bankann til að leysa út skjalið, því andvirðið var varla fyrir sígarettupakka.

Þegar einhver hefur upp raust sína í dag yfir því hve miklu hagstæðara sé að kaupa eitthvað þarna fremur en hér lokast eyrun á mér. Jújú, það sparast heil dönsk króna á hvern lítra af bensíni ef maður tekur það niðrí Kolding, en só vott? Verðgildi peninga er algerlega merkingarlaust fyrir mér.

Því þessi fimmtíukall sem sparast hefur hvorteðer ekkert gildi ef ég hefði fengið 50 krónum hærri launaseðil um síðustu mánaðamót. Maður er einfaldlega orðinn vanur því að vita ekki rass um hvaða peninga maður á eftir að hafa milli handanna á næstunni og því er allt tal um svona gróða og tap innantómt fyrir mér.

Auk þess er maður alltaf blankur hvorteðer.

Og hversu heimskulegt er ekki að stunda sparnað enn þann dag í dag, þótt verðbólgubálið sé slokknað? Bankarnir innheimta þjónustugjöld og allarahanda skattlagningu á hverja bankafærslu og því eru inneignir á bankabókum gersamlegar tilgangslausar nema maður eigi háan höfðustól til að byrja með.

Mér er fullljóst að þetta er mín eigin andlega fötlun, að geta ekki séð gildi þess að spara einhverjar krónur hér og þar. Það er engri framsýni fyrir að fara, ég hugsa einfaldlega eins og milli í þessum efnum. Það er kannski þess vegna sem ævi mín hefur verið eyrnamerkt blankheitum og ræfildómi frá fyrstu tíð.

Ég hef bara ekki áhuga á málefninu.