Ðe Djörk

Ég hef oft velt því fyrir mér hvort ekki sé erfitt að vera rasisti eða mjög trúaður. Það er hið menningarlega samhengi sem vefst þarna fyrir mér.

Getur íslenskur nasisti t.d. með góðri samvisku hlustað á svarta tónlist? Er hann ekki dæmdur til að vera á skjön við allt umhverfi sitt sem hlustar og fílar fullum fetum rapp, Miles Davis, Michael Jackson og allt hitt fólkið? Hvað með sjónvarpsefni? Allar Eddie Murphy myndirnar, Cosby show og jafnvel breska myndin Secrets and lies? Getur hann haft gaman að þessu?

Eða verður hann að leita í gömlu Hollywood myndirnar þar sem svertingjar voru sýndir sem heimskar undirlægjur? Er gamla Uncle Tommy framsetningin ein honum þóknanleg?

Þetta eru kannski rakalausir fordómar hjá mér í garð þess er dýrkar hvítt á norðurhjara, en mig grunar að eins og hinn sannkristni endar með Biblíuna eina á náttborðinu og getur ekki svo mikið sem litið við Voltaire, þá hljóti vesalings rasistagreyið að vera stökk með þýska polka og Sousa marsa á fóninum.

Minnir dálítið á myndina The Jerk með Steve Martin. Ætli rasistar geti yfir höfuð haft húmor fyrir henni?