Reiknimeistarinn

Ég þekkti einu sinn mann sem var duglegur að reikna. Hann reiknaði það meira að segja út að við öll ættum að vera komin á andaform um þessar mundir.

Náungi þessi var afskaplega geðugur, greindur og viðræðugóður, en á einhverjum tímapunkti heltók hann þessi árátta að leysa lífsgátuna með reikniaðferðum. Hann sat öllum stundum á börum borgarinnar með bjórglas við hendina og reiknaði og reiknaði. Og ef maður hætti á að setjast hjá honum fékk maður alla ræðuna. Þetta hafði eitthvað með ummál og þvermál jarðar að gera, ef ég man rétt. Þessar merkilegu tölur, ásamt þyngd hennar og umferðartíma um sólu sögðu honum helling um það plan sem átti að vera í gangi, plan sem átti að leiða til þess að laust upp úr aldamótum myndum við öll losna við líkama okkar og svífa um frjáls og óháð til eilífðarnóns.

Sagði það hafa verið þetta sem Kristur hafi verið að reyna að segja okkur.

Ég gerðist einu sinni svo djarfur að spyrja hann hvort tilvist guðs væri nauðsynlegur partur af dæminu. Hann kvað svo vera og bætti við að ef enginn guð væri til væri allt þetta kenningakerfi hrunið.

Æ rest mæ keis.