Tröllskessan með langa nafnið

"Feikna bísna hrika svaka gríðar yndislega" sungu Ellý og Vilhjálmur í öllum óskalagaþáttum æsku minnar. Og það tók mig langan tíma að átta mig á hvað í ósköpunum þau voru að tala um.

Ætli það hafi ekki verið svona um sex ára aldurinn sem merking þessarar setningar fór að skýrast fyrir mér. Alltaf hljómaði hún samt undarlega, en það gerði ekkert til því einmitt er sérstaklega tekið fram í næstu ljóðlínu að sumum muni finnast hún annarleg. En máltölvan í hausnum á mér var semsagt þarna komin til nægilegs þroska til að gera nákvæmlega það sem lógískast er að gera og skipti málsgreininni niður í nafnlið og sagnlið.

Þetta hlaut að vera ógurleg norn eða tröllskessa sem þau voru að syngja um, enda með fjögur ljót nöfn. En henni gat þó ekki verið alls varnað fyrst hún gríðaði svona yndislega. Það hlaut að vera gott, þótt ekki hafi ég áttað mig á í hverju þessi athöfn, að gríða, væri fólgin.

Svo gleymdist þetta lag og grófst, bæði á tónlistardeild Ríkisútvarpsins og í hugskoti mínu. Það var ekki fyrr en ég var kominn yfir þrítugt sem allur sannleikurinn varð ljós: Röð atviksorða út úr ólíkindatólinu Mary Poppins.