Að sigra óttann

Nú ríður yfir bloggheima sú tíska að telja upp fóbíur sínar og það helst með fræðiheitum sínum. Og þegar einhver minntist á dvergahræðslu fór eitthvað af stað innra með mér.

Það rifjaðist nefnilega upp fyrir mér skelfilegt andartak frá því ég var fjögurra eða fimm ára. Ég var á gangi í miðbænum ásamt fjölskyldu minni, sennilega vorum við í einhverjum jólainnkaupum. Við göngum eftir Austurstræti og fyrir hornið inn á Lækjargötu og þá gerist það:

Í flasið á mér kemur fullorðinn maður sem varla er stærri en ég sjálfur. Hann er með stóran haus en búkurinn er eins og á krakka. Ég bókstaflega öskra af hræðslu og er lengi að jafna mig á eftir. Óhugnaðurinn situr í mér margar vikur á eftir.

Svo lengi að þegar ég var einhverju sinni staddur í afmæli vinar míns og farið var að rökkva, varð ég að fá bróður minn eða einhvern til að sækja mig, því frést hafði af dverg í nágrenninu. En smám saman lærðist manni að svona fólk er bara partur af mannlífsflórunni og ég fór að geta slappað af yfir þessu.

En það voru fleiri fóbíur í gangi. Ein þeirra var hin erfiða fólksfælni sem ennþá háir mér aðeins. En ég var líka skíthræddur við beinagrindur, vatn og lúðrasveitir á þessum árum.

Þessir litsterku hávaðasömu flokkar, sem ég kallaði trommtromm kalla, fóru ógurlega fyrir brjóstið á mér (ætli ég hafi haft snert af einhverfu?). Því var það að þegar til stóð einhverju sinni að fara niðrá Laugaveg á sautjánda júní að horfa á skrúðgönguna stakk ég upp á því að þau hin myndu fara, ég skyldi bara horfa á hana út um eldhúsgluggann. Við bjuggum í Kópavogi.

En svona fimm árum síðar var ég bókstaflega orðinn trommtromm kall í einni svona hávaðasveit. Þetta heitir að takast á við ótta sinn.