Hámenning - lágmenning
Ef skilgreining mín á menningu á eitthvað undir sér má halda áfram með hana og beita henni til að leiða í ljós hvað flokkast undir hámenningu og hvað lágmennigu.
Ef menning er það sem skilur okkur frá öðrum dýrategundum þá hlýtur hámenning að vera það sem skilur okkur mest frá þeim og lágmenning það sem er minnst frábrugðið. Og eins og Eva benti á í athugasemdum þá eru íþróttir, þ.e. hlaup okkar, stökk og bardagar í raun einungis dýrsleg hegðun sem við höfum umbreytt yfir í menningarlegt athæfi - lágmenningu.
Og með þessum rökum má sýna fram á að trúarhegðun sé í raun lágmenning líka, því hún er í raun bara síendurtekið atferli í kjölfar virkrar skilyrðingar eins og ég sýni fram á hér.
Einhver mótrök?
Kenningin gengur fullkomlega upp :)
birgir.com 25.09.2003 klukkan 23:36#Í þessum skilningi er hæpið að tala um að trúarbrögð sem slík flokkist sem há- eða lágmenningu, enn a.m.k. Þó held ég að ákveðið snobb (ég man ekki eftir neinu hlutlausu orði þótt slíkt orð ætti betur við) tengist iðkun trúarstefna. Ég held t.d. að meðlimir ásatrúarsafnaðarins séu yfirleitt ekki mjög heitir í sinni trú, heldur líti þeir á söfnuðinn sem merkilegan menningarkima sem þeir vilja tilheyra. Kannski það verði einhverntíma vinsælt að mæta í messur Þjóðkirkjunnar utan jóla og páska, bara af því að það þyki töff að vera trúaður? Eða af því að það þyki svo ágæt skemmtun?
eva 26.09.2003 klukkan 00:47#

