Svipmynd af dyrum

Fór í gær á tónleika með L.A. Doors, breskri Doorskópíu.

Ég er allnokkur Doors-maður, enda var það band þegar best lét enginn eftirbátur Coltrane-kvartettsins í leiðslukenndri modaltónlist. Það var því eiginlega með hálfum hug að maður ákvað að skella sér á eftirlíkinguna.

Á leiðinni á tónleikana hugsaði ég sem svo að vonandi væru þessir Bretar ekki alltof samviskusamir og Tónskóla-F.Í.H.-legir í performansinum. Doorsmúsíkin þarf nefnilega að vera dáldið drögguð í flutningi.

Það vantaði ekkert upp á dröggið hjá þessum mönnum. Trommarinn var meira að segja full drunk í flutningi sínum fyrir minn smekk, togaði bandið afturábak í stað þess að keyra það áfram. En það lifnaði reyndar yfir honum eftir sem á leið og undir það síðasta var maður alveg farinn að kaupa það að maður væri á Doors tónleikum.

Söngvarinn og gítaristinn voru mjög sannfærandi, sánduðu og lúkkuðu eftir bókinni. Manzarekkinn var dálítið of unglingslegur útlits en skilaði sínu.

Trommarinn var dragbítur kvöldsins. Mér var reyndar sagt það eftir á að hann væri kominn fast að sextugu. Það fór um mig, skildi það vera ástæðan fyrir kraftleysinu - elliglöp? Á ég þá bara 15-20 góð ár eftir?

Þá er nú best að fara að gera eitthvað af viti!