Gvei gvei!

Það var hann Hilmar rótari í Sálinni sem skapaði hugtakið gvei gvei og notaði yfir ákveðna tegund af dulinni hæðni. Gvei gvei er þegar blöðruskapur, eitthvað glatað, er tekið og umgengist eins og merkilegt fyrirbæri. Og helst virkar þetta ef blöðrurnar sjálfar halda að verið sé að dást af þeim.

Og af nógu var að taka. Ýmsir landsbyggðartónlistarmenn voru til dæmis teknir "á gvei gvei-inu" með fullkomnu pókerfeisi. Einkennandi var fyrir slík samtöl að Hilmar sneri sér að okkur hinum í miðri setningu viðmælandans, svo lítið bara á, og nuggaði saman fingrum annarrar handar eins og þegar menn tákna peningaseðla. Það þýddi gvei gvei. Og eitt dæmi man ég um langt og ítarlegt sjónvarpsviðtal sem Hilmar og Gunni Árna hljóðmaður tóku við kolgeggjaðan trúboða niðri í bæ, bara til að hægt væri að hlæja að því síðar.

Trúboðagreyið var tekið á gvei gvei-inu.

Mér datt þetta allt í einu í hug þegar ég var að hlýða á þátt Gests Einars á Rás 2 í morgun. Hann bauð upp á strófu af ömurlegum tónlistarflutningi, gauli með skemmtaraundirspili og eitthvað þaðan af glataðra. Ég varð einfaldlega að spyrja mig að því hvort hann virkilega fílaði þetta sansleysi allt sjálfur, eða tæki það bara á gvei gvei-inu.

Kannski finnst honum bara öll tónlist merkileg. Ég er a.m.k. óðum að komast á þá skoðun sjálfur.