Ástin og skemmtanagildi kynlífs

Hér kemur nánari skýring á atriði 53 í 100 atriða blogginu. Það sem ég skrifaði þar getur nefnilega komið fólki furðulega fyrir sjónir:

Við erum ein dýrategundin í fánu jarðar. Þær dýrategundir sem uppi eru, eru það sökum þess að þær hafa í þróunarlegu tilliti brugðist við aðstæðum og séð um að replikera genetík sína.

Maðurinn er einstæð skepna að þvi leyti að hann hefur ógnarstórt heilabú. Af þessum sökum verður bernska hans afar löng miðað við aðrar dýrategundir, því mörg ár tekur að koma nauðsynlegum upplýsingum í hvern einstakling svo hann fóti sig í því flókna samfélagi sem svona stórt heilabú kallar yfir tegundina.

Þessi langa bernska, þar sem fyrstu árin einkennast af því að einstaklingurinn er algerlega ósjálfbjarga, kostar viðveru beggja foreldra, og jafnvel innígrip afa og ömmu. Það útskýrir ef til vill langt æviskeið tegundarinnar.

Til að halda karldýrinu við efnið hefur náttúran brugðið á það ráð að festa hann við konuna með flókinni samlíðan. Sumir mannfræðingar halda því fram að upphafið að þessu hafi orðið við það að samfarir urðu framan frá í stað doggy-style annarra dýrategunda. Ástæða framan frá mökunarinnar hefur verið tiltekin en ég man ekki hver hún er, kannski sú að við göngum upprétt, kannski sú að við höfum svo stóran rass.

En alla vega, þessi framan frá mök neyða kvendýrið til að sýna af sér hegðun þess sem gefst upp fyrir árás. Þegar dýr leggjast á bakið og bera hálsinn og bringuna svo rífa megi hjartað úr, táknar það algera uppgjöf. Þetta er talið hafa valdið þessum flóknu tilfinningum sem farið hafa í gang hjá báðum kynjum. Árás sem er ekki árás, uppgjöf sem er ekki uppgjöf.

Svo urðu líkurnar á stöðugri viðveru karlins líklegri ef kynlífið hafði háan ánægjustuðul. Þess vegna er það að okkur þykir þetta svona gott. Við erum alveg sér á báti með það skemmtanagildi sem fylgir kynlífi.

Skemmtilegt kynlíf, flóknar óræðar tilfinningar og svo umhyggja fyrir ungviðinu ásamt fórnfýsi leggja grundvöllinn að því sem við köllum ást. Og ástin er ekki bara tilfinning, hún er líka hegðun. Feimni, roði í kinnum, ör hjartsláttur og stimamýkt í takt við fórnfýsi, greddu og angurværð er í raun sá kokkteill sem við höfum gefið þetta nafn. Í seinni tíð hafa alls kyns menningarbundin áhrif mótað hegðun okkar en aflið á bak við þetta allt saman heldur áfram að vera hið sama: Hvötin til að koma afritaðri genetík sinni á legg.

Með nýjustu PET-skönnum má kortleggja ýmislegt í heilastarfi okkar og geri ég ráð fyrir því að ekki verði langt í að nokkuð nákvæmt kort verði til af því samspila ólíkra kerfa í höfði okkar sem kalla fram þetta fyrirbæri: Ást.