Ef músík væri matur

Hr. Múzak er eitthvað að velta því fyrir sér hve algengt er orðið að fólk líti á læf spilamennsku sem eitthvað annað en starf og lifibrauð og reki jafnvel upp stór augu ef minnst er á greiðslu. Þetta er búið að vera viðvarandi vandamál í þessum geira dægurmenningarinnar, tilkomið í kjölfar pöbbavæðingar landans.

Á pöbbunum hefur fólk í rúman áratug getað gengið að ókeypis tónlistarflutningi, því vertarnir sjálfir eru kúnnar tónlistarmannanna. Lifandi tónlist er því orðin eins og vatnið í krönunum, sjálfsagður hlutur.

Hjá vertunum starfa oftar en ekki líka kokkar. Hvernig liti það út ef sama kerfi yrði tekið upp þegar boðið er upp á afurðir þeirra?

Fólk gengi að kræsingum veitingastaðanna sem sjálfsögðum hlut og þyrfti ekkert að borga, vertinn sæi um að greiða kokkinum og fyrir hráefnið. Smám saman myndi sú upphæð lækka niður í ekki neitt, því "það er nóg af kokkum þarna úti sem eru til í að gera þetta fyrir minni pening en þú. Hvaðeretta maður, hefurðu ekki svo gaman af því að elda?"

Metnaðarfullir kokkar sem stúderað hafa framandi kúsínur yrðu í verstu málunum, því þrælandi inni í eldhúsi fengju þeir tíðar heimsóknir gestanna sem ósvífnir myndu garga "Getum við ekki fengið eitthvað íslenskt? Hvað með soðna ýsu og kartöflur?!"

Ég held að þessi stétt manna myndi fljótlega finna sér eitthvað annað að gera og eldhús veitingastaðanna fylltust af amatörum sem hafa gaman að fikta með potta og pönnur.

En við myndum auðvitað sætta okkur við það, því maturinn væri jú ókeypis.