Hressvæðingin

Þetta byrjaði sennilega allt með Hemma Gunn um miðjan níunda áratuginn: "Verum hress, ekkert stress!"

Og skyndilega fór allt að vaða í þessari kröfu, að allir ættu að vera hressir. Maður las ekki svo atvinnuauglýsingu að ekki væri auglýst eftir hressu fólki í þetta og hitt starfið, jafnvel: "...þarf að vera hress."

Þegar ég sagði mig úr hljómsveitinni Bless um árið (sem var "ekkert stress") auglýstu Gunni og Ari í DV eftir nýjum trommara: "...þarf ekki að vera hress."

Enda hafði ég ekki verið hress.

Ég hélt svei mér þá að þessi ömurlega hressvæðing væri liðin tíð, en það er nú öðru nær. Sem ég flakka á milli atvinnuaugýsinga sé ég að sem fyrr stendur sú krafa upp á mann að sýna af sér þetta látæði ef maður á að fá starfið. Nú er t.d. Rúmfatalagerinn að auglýsa eftir deildarstjórum í búðir sínar og ég er að spá í að sækja ekki um.

Ég uppfylli einfaldlega ekki þessa kröfu um hressleikann, því miður.