Mansöngur

Hlustaði á Orra í gærkvöldi í nýja útvarpinu. Og fékk sjokk.

Það var ekkert upp á Orra að klaga, hann stóð sig vel (reyndar var vont sánd á röddinni hans, Henry Kloss skilaði því skilmerkilega). Aftur á móti var það mér nett áfall að heyra frammistöðu mína á þessari plötu eftir öll þessi ár. mér Kloss-brá!

Já, ég verð að viðurkenna að ég hef ekkert hlustað á þessa plötu árum saman. Mundi bara eftir því að þetta var allt saman frekar streit forrvard spilamennska nema í laginu Mansöngur, þá hafði ég farið á eitthvert flug.

Það er einmitt þetta flug sem hrellir mig núna, áratug síðar. Ég man að okkur fannst þetta frjálslega teik í þrískiptum takti bara firnagott á sínum tíma og sjálfum fannst mér ég jafnvel vera að brjóta einhver blöð í popptrommuleik með þessu. En við að hlusta á þetta í gær rann upp fyrir mér að performansinn þarna er algjört drasl, gersamlega óver ðe top off-gangur.

Hvað var ég að pæla?

Það versta er að í kjölfarið á þessu tók ég til við að leika meira og meira af slíkri nálgun við hljóðfærið mitt inn á plötur, leit á það sem kærkomið listrænt frelsi eftir allan prentvélagang ballmennskunnar sem tók alla orku mína þarna á undan. Ég veit ekki hvort ég eigi nokkurntíma eftir að þora að hlusta á þessar plötur.

Æ jú, tónlistarferill manns er þroskaferill og maður hefur fullt leyfi til að vera bæði mistækur og hreint út sagt lélegur ef því er að skipta. Eða hversu verðmætt er ekki upprunalega teikið af Ruby Tuesday með Stóns? Ekki er Charlie að standa sig neitt vel þar, eða hvað? Og hvað með tambúrínuna í Time is On My Side?

Oft er verra betra! En það á reyndar ekki við um Mansönginn.