Súkkulaði

Prófaði nýja tegund af hrísmjólk áðan, með hnetum og súkkulaði.

Það er dálítið um liðið síðan ég át súkkulaði. Ekki það að ég hafi vísvitandi verið að halda mér frá því, það bara hefur gleymst. Og þegar hnetusúkkulaðisósan lenti í munni mínum áðan gerðist tvennt: Ég lygndi aftur augunum og gaf frá mér frygðarhljóð.

Við gerum þetta öll fjölskyldan. Flestir sem horfa upp á mig og nánustu skyldmenni mín snæða súkkulaði verða furðu lostnir yfir þessari nautnalegu hegðun.

Ég veit ekki hvort þetta er genetískt eða þá hið mikla súkkulaðidýrkunaruppeldi sem við fengum. Sennilega er þetta þó félagsleg hegðun.

Í eldgamla daga, þegar amma og afi voru til og bjuggu á Grenimelnum þá vorum við fjölskyldan alltaf leyst út með Síríus súkkulaðipakka þegar heimsóknum þangað lauk. Amma átti sérstakt leyniherbergi sem enginn mátti fara inn í, ekki einu sinni afi. Og þangað inn skaut hún sér alltaf í lok heimsókna og kom aftur út með Síríuspakkann. Einu sinni laumaðist ég til að mæna á eftir henni inn um dyrarifuna og sá í hillu stóran stafla af súkkulaðipökkum.

Við vorum farin að halda að þau væru stórir hluthafar í súkkulaðiverksmiðjunni eða eitthvað. Og á endanum urðum við að spyrja hvernig stæði á þessum ógnarmikla lager. Amma bara hló og sagði svo söguna:

Á hverjum laugardagsmorgni í áratugi hafði afi minn haft það fyrir sið að tölta út í næstu búð og kaupa súkkulaði og brenndan brjóstsykur handa henni. Hann hlýtur að hafa tekið þetta alveg upp hjá sjálfum sér, því amma hafði engan áhuga á súkkulaðinu. Hún naut þess í staðinn að bryðja brjóssiggið. Þannig náði þessi stafli að myndast, þrátt fyrir að hún hamaðist við að koma þessu á alla sem litu inn.

En hjá fjölskyldu minni urðu þessar kveðjustundir heilagar og nautnaferlið í kjölfarið algert. Þetta var á þeim tímum að súkkulaði og gosdrykkir voru ekkert á borðum manna hvenær sem var og því meiri varð munaðarkenndin þarna í aftursætinu á heimleiðinni.

Og þetta hefur að öllum líkindum fylgt okkur síðan.