Nöfnin í kladdanum 1: Aðalgeir

Ég er með þeim ósköpum gerður að muna upp á hár bæði stundarskrána og kladdann frá því í sjö ára bekk.

Í tilviki kladdans er það kannski ekkert svo ótrúlegt, því þetta hljómaði í eyru manns sex daga vikunnar heilan vetur. Og stundaskráin var reyndar bæði stutt og skorinorð:

Mánudagur: Lestur, reikningur, lestur.
Þriðjudagur: Lestur, skrift, átthagafræði.
Miðvikudagur: Lestur, skrift, reikningur, söngur.
Fimmtudagur: Lestur, reikningur, lestur.
Föstudagur: Lestur, skrift, lestur.
Laugardagur: Lestur, frjálst.

Kársnesskóli var tvísetinn á þessum árum og B-bekkurinn mætti eftir hádegi, stundum klukkan 1:20, annars 2:10.

Kladdinn var svona:

Aðalgeir, Aðalheiður, Anna, Árni, Berglind, Birgir, Björgvin, Elín, Elva, Haraldur, Hlynur, Ívar, Jakob, Lára, Már, Páll, Ragna, Rakel, Sigríður, Skúli, Snorri, Theódór og Úndína.

Ekki er hægt að segja að ég hafi bundinst ævilöngum vináttuböndum við nokkurt þeirra sem þarna eru talin upp. Eitt og eitt hefur þó orðið á vegi manns einu sinni eða tvisvar eftir að fullorðinsaldri var náð, alger minnihluti þó.

Mig langar, í einhverju nostalgíukasti, að rekja hér allar þær minningar sem tengjast hverju og einu þessara nafna og byrja auðvitað á Aðalgeiri:

Þetta var ljóshrokkinhærður strákur með konstant vandræðasvip á andlitinu, svona eins og lífið væri eitthvað erfitt. Og þrátt fyrir að við værum bekkjarfélagar allan barnaskólann fór ég ekkert að leika mér við hann fyrr en um 11 eða 12 ára aldurinn. Man að við hengum þá löngum stundum heima hjá honum, ýmist í herberginu hans eða bílskúrnum sem hýsti ótal dásemdir. Stundum hlustuðum við á plötu með Maríu Baldursdóttur sem var til á heimilinu. Verst var að hann átti hrekkjóttan bróður sem ég óttaðist mjög.

Aðalgeir bauð mér í 12 ára afmælið sitt og var ég, að því er mig minnir, sá eini í bekknum sem þar var, annars var allt fullt af einhverjum stelpum sem ég hafði aldrei áður séð. Í þessu afmæli var farið í fatapóker sem lauk ekki fyrr en ein þessara stelpna stóð uppi á nærbuxunum einum fata. Eitthvað hefur hvolpavitið verið farið að láta á sér kræla þarna, því ég man að ég tendraðist upp af greddu við þessa sjón.

Ég man ekki hvort Aðalgeir hélt áfram gegnum gaggóinn með okkur hinum, hann var a.m.k. ekki með mér í bekk. Og ég hef ekki séð hann síðan, að því er ég best veit.