Nöfnin í kladdanum 3: Anna, Árni

Anna

Við Borgarholtsbrautina, nálægt gatnamótunum við Suðurbraut, bjó svipsterk og stórskorin fjölskylda sem lá undir bílum. Systkinafjöldinn var ógurlegur og maður áttaði sig aldrei á hvað margir voru þarna til heimilis. Þetta hefur verið nokkurs konar Kópavogsútgáfa af Killiansfólkinu hans Einars Kárasonar, með smá djöflaeyju þróvn inn (dægurlagastórsöngvari í ættinni og hvað eina).

Hinn mannfælni og fóbíski ég var á fyrstu árum skólagöngunnar auðvitað skíthræddur við alla hávaðasömu og hrekkjóttu strákana í þessu húsi og forðaðist að nota göngustíginn sem lá yfir í Skólagerðið framhjá innkeyrslu monsteranna. Fór frekar göngustíginn meðfram fiskbúðinni hans Sigmundar.

En ein systir þessara ógurlegu bullna var með mér í bekk. Og það var bókstaflega ekkert hræðilegt við hana. Í endurminningunni skiptir hún reyndar aldrei skapi og mætir öllu með bros á vör og hlýju í röddinni.

Held ég muni það bara rétt.

Þetta var Anna. Ég umgekkst hana ekki neitt frekar en aðrar stelpur þarna og spjallaði ekki almennilega við hana fyrr en áratugum síðar. Þá var ég staddur á Gistiheimili Hansínu á Akureyri, kominn þangað með danska fjölleikahúsinu Circus Arena. Anna skaut þar upp kollinum, reyndist vera á ferð um landið að selja bækur.

Þessi stutta stund sem við áttum þarna samræður yfir kaffibolla er notaleg í endurminningunni. Ég væri alveg til í að eiga Önnu að vinkonu.

Árni

Árni bjó líka við Borgarholtsbrautina og urðum við stundum samferða úr skólanum. Hann vildi alltaf fara stíginn ógurlega framhjá Killiansfólkinu og ég lét mig hafa það af því hann var með í för, þrátt fyrir að búast mætti við skæruliðum og hörmungum.

Árni kallaði gangstíginn "Finnerígötuna". Sagðist oft hafa fundið talsvert háar peningaupphæðir liggjandi á lausu þarna. Þetta var ástæðan fyrir því hve ólmur hann var að tölta þessa leið. Upphæðirnar sem hann nefndi voru þess eðlis að ég lagði ekki trúnað á þetta og í huga mér var Árni lygari.

Ég held að Árni hafi flutt úr bænum níu ára gamall og hef ég hvorki fyrirhitt haus né sporð á honum síðan.

Minnir að það hafi verið hann sem átti þessa stríðni:

Geng ég fram á gnýpu
og gettu hvað ég sá,
eldrauða píku
og Bigga ofan á.

Þori þó ekki að fullyrða það. Kannski var það Snorri.