Nöfnin í kladdanum 4: Berglind, Björgvin

Berglind

Ég varð strax skotinn í þremur stelpum þarna í sjö ára bekk. Berglind var ein þeirra. Kannski var það af því að hún átti nafn sem byrjaði á B, eins og ég.

Hún var einn af þessum námshestum sem var alltaf prúð og fékk alltaf hæst í öllu. Ég dáðist af því í laumi hvað hún stóð sig vel og langaði mikið að kynnast henni, en það var víst ekki hægt út af þeim fasísku leikreglum sem krakkar setja. Man samt ekki til þess að hafa atast neitt í henni eins og Heiðu, ekki einu sinni togað í flétturnar á henni.

Við vorum stödd í tveimur aðskildum heimum sem vildi svo til að horfðu á sama prógrammið - kennarann uppi við töflu.

Ást mín á Berglindi dofnaði reyndar fljótt og Úndína og Elva tóku alveg yfir. Og ekki veit ég til þess að ég hafi séð hana síðan þarna í grunnskólanum.

Björgin

Björgvin var þessi feiti í bekknum. Í þá daga var alltaf “þessi feiti” í öllum barnahópum, öfugt við það sem gerist í dag.

Okkur varð ágætlega til vina þegar við vorum svona níu eða tíu ára. Þá hittist þannig á að við stóðum hlið við hlið í röðinni á skólalóðinni og leiddumst inn í skólahúsið samkvæmt skipun kennarans. Við fórum reyndar báðir í dálitla uppreisn gegn þeirri skikkan og gerðum okkur það upp að koma alltaf of seint í röðina eftir að búið var að hringja inn. Biðum bak við næsta horn eftir því að búið var að stilla upp röðinni og hún í þann veginn að leggja af stað inn, þá komum við hlaupandi fyrir hornið og þóttumst vera móðir og másandi, eins og við værum langt að komnir.

Elín kennari sá örugglega í gegnum þetta, því aldrei amaðist hún við þessari “óstundvísi” okkar.

Það eftirminnilegasta við félagsskap Björgvins er þó eflaust tíminn þegar við lögðum á ráðin um að drepa Skúla.

Við fórum oft heim til hans eftir skóla, lærðum þar saman fyrir morgundaginn og þömbuðum kókómalt. En mestur hluti tímans fram að kvöldmat fór þó iðulega í að plana þessa aftöku á Skúla. Ekki það að okkur væri neitt illa við hann, heldur varð þetta að einhversskonar helgisiðum hjá okkur. Við fantaseruðum með það endalaust, hvernig við myndum hringja á bjöllunni hjá honum og þegar hann kæmi til dyra myndum við... (hér var kynnt til sögunnar ný aðferð á hverjum degi). Við vissum auðvitað alveg sem var að það lá engin alvara á bak við þetta, þetta var bara einn af þessum leikjum sem börn fara í.

Því kom það mér í opna skjöldu þegar Björgvin segir allt í einu einn daginn: “Jæja, eigum við ekki að koma og drepa Skúla?”

“Ha, hva..” hváði ég hræddur. “Ha jú, gerum það.” Ég gat ekki farið að draga í land allt í einu eftir alla kokhreystina. Svo örkuðum við af stað úr Vallargerðinu og heim til Skúla á Kópavogsbrautina. Á leiðinni spurði ég Björgvin hvaða aðferð yrði notuð þegar hann kæmi til dyra. Hann bað mig bara að bíða og sjá.

Svo hringdum við á bjöllunni og Skúli kom til dyra. “Viltu koma út að leika,” spurði Björgvin og Skúli tók því fagnandi. Og fram að kvöldmat lékum við okkur allir saman í fínu bróðerni, án þess að Björgvin sýndi nokkra morðingjatilburði. Ég var óskaplega feginn þegar við kvöddum svo Skúla óskaddaðan.

Svo flutti Björgvin í austurbæinn og ég sá hann ekki fyrr en eitt sinn mörgum árum síðar. Þá var ég að vinna hjá Kópavogsbæ í sumarvinnu og hann ók einhverjum bíl í tengslum við bæinn. Við töluðum stuttlega saman um eitthvað tengt starfinu eins og ókunnugir menn, vináttuneistinn á milli okkar var alveg horfinn.