Nöfnin í kladdanum 6: Haraldur

Aggi bróðir var í sundfélaginu. Þar var líka Pétur af Skjólbrautinni og þeir urðu bestu vinir. Bróðir Péturs var Halli og við sátum saman aftast fyrir miðju.

Og það varð heilmikill samgangur milli Skjólbrautar og Hlégerðis. Foreldrar þeirra keyptu t.d. Marantz kvadrófónikk hljómflutningstæki með fjórum stórum hátölurum og Aggi linnti ekki látum fyrr en foreldrar okkar voru búnir að fara í Nesco að kaupa eitthvað svipað.

Þau báru svo Superscope-græjur í hús. Quadraphase. Gamla Telefunken-útvarpinu lagt og allt heimilisfólkið breyttist í ádíófíla: "Heyrði hvað það er hreinn og tær hljómurinn í þessu?"

Við Halli vorum duglegir að vera úti að hjóla saman. Hann átti forláta Chopper en ég var á grænu Esskó (SCO?) sem mamma átti (ég sá hana reyndar aldrei nota það). Svo stofnuðum við hljómsveit í herberginu mínu skömmu eftir að ég gekk í Skólahljómsveit Kópavogs og eignaðist snertrommu. Halli söng og ég spilaði undir á trommuna og Luxo-lampann minn eins og hann væri ride. Prógrammið? Gvendur á eyrinni, Billi don't be a hero og eitthvað. Allt tekið upp á segulbandstækið hennar mömmu og svo var hlustað á teikin og þau metin.

Ekki man ég hvernig framhaldið var. Ætli Halli hafi ekki lent í öðrum bekk en ég í gaggó og maður hætt að hitta hann. Sá hann svo ekkert fyrr en 1991, þegar ég tók bíl á leigu hjá SH bílaleigunni sem pabbi hans rekur. Halli afhent mér bílinn og við töluðum hálf feimnislega saman um innantóma hluti.

En það var gaman að hitta hann aftur.