Nöfnin í kladdanum 7: Hlynur, Ívar

Hlynur

Hlynur var bara með okkur í tvo, þrjá vetur, svo var hann horfinn. En þennan tíma náði hann lengst af að halda manni skíthræddum við sig. Ég leit á hann sem hrekkjusvín.

En kannski voru hrekkir hans þeir einir að halda manni í helgreipum óttans, því aldrei man ég eftir að hann hafi lamið nokkurn illilega, heldur bara slegist eins og við hinir í góðu. Hins vegar var hann ólatur við að espa menn upp á móti sér til að sjá hvort þeir þyrðu í sig. Fullyrti óhikað að hann væri sterkastur í bekknum. Enginn þorði í hann lengi vel, en Jakob og Snorri tóku hann loks til bæna, Snorri fyrst. Og þegar ljóst varð að Hlynur var ekki sterkastur í bekknum og einhverjir á meðal okkar réðu við hann, féll hann af stallinum og varð bara venjulegur og kátur vinur okkar. Hann fékk semsagt að lokum inngöngu í samfélag þjóðanna eins og Ghaddafi núna.

Hlynur átti forláta skólatösku sem við öfunduðum hann öll af. Hún var skinnklædd og minnti á indíána og villta vestrið.

En svo gufaði hann upp og skólataskan með. Ég hitti hann síðan ekkert fyrr en einhverntíma á níunda áratugnum þegar ég var djassisti og spilaði vikulega í Heita Pottinum í Fischersundi. Þá var hann allt í einu þar að flækjast við annan mann og mundi alveg eftir mér. Ég náði ekki að tala mikið við hann þarna, en það var skemmtilegt að hitta fyrir gamlan skólafélaga sem orðinn var að fullorðnum manni.

Ekki það að hann hafi verið nokkuð breyttur. Sami Hlynurinn, vantaði bara skólatöskuna.

Ívar

Ég man vel eftir Ívari alveg frá því úr sjö ára bekk, því hann var einn af þeim fyrstu sem ég talaði við í bekknum að Heiðu frátaldri. Mér fannst skemmtilegt hvernig tísti í honum þegar hann hló og hann var auk þess alltaf að segja eitthvað skemmtilegt.

Þegar við vorum 10 og 11 ára sóttum við báðir stíft sunnudagaskólann hjá séra Árna Pálssyni. Ég mætti þarna ásamt Andreu systur minni og hann kom með tvíburana Elínu og Flosa með sér. Okkur fannst þetta skemmtilegar stundir, sér í lagi þegar við gerðum okkur far um að snúa út úr söngtextunum sem börnin voru látin syngja. Í meðförum okkar urðu þeir argasta klám sem við sungum nógu lágt til að presturinn heyrði ekki, og greinilegt að við vorum ekki vitund hræddir við Jesú, þótt fullyrt væri að hann væri þarna staddur á meðal okkar.

Við Ívar gengum svo báðir í Skólahljómsveit Kópavogs en einhvern veginn varð það ekki til að treysta vináttu okkar, þótt þar værum við hvor fyrir annars augum árum saman. Svona er þetta.

En Ívar tengist einni af mögnuðustu minningu minni úr barnaskóla. Þannig var að þarna í 12 ára bekk voru einhverjar vísur um Ingu Dóru og lamb mjög vinsælar í útvarpinu og ég þurfti náttúrlega að snúa þeim upp í klám, eins og öllu öðru. Hjá mér urðu þær eitthvað í þessa átt:

Inga Dóra, ekta hóra, ert'að slóra, við að klóra, píkuna þína... Úr rúmi Ingu Dóru ektahóru heyrist ahhh...

Og eitthvað svona bull.

Á vorskemmtun bekkjarins, þar sem nemendur sömdu og fluttu atriði tók Ívar þetta klámklastur mitt upp á arma sína og flutti ásamt fleirum í leikriti sem þeir sömdu. Bæði Elín kennari og Sigríður dönskukennari voru viðstaddar og urðu báðar sótrauðar í framan. Bjuggust greinilega ekki við einhverju viðlíka frá 12 ára krökkum.

En við vorum öll bölvaðir klámkjaftar á þessum aldri.