Svíðingar 1: Þreytti vertinn

Ég hef sem tónlistarmaður oftar verið svikinn um laun en ég kæri mig um að muna. Einhverntíma rifjaði ég þó upp öll þau tilvik sem komu í huga mér á korteri og fékk út að ef ég hefði fengið þetta allt greitt hlypi það á einni til tveimur milljónum.

Það munar um minna.

Ég er viss um að skuldaastaða mín hjá bönkunum væri um margt betri ef ekki hefðu allir þessir svíðingar komist upp með svíkja mig um greiðslu. Þessi lúalega hegðun svo margra sem ráðið hafa mann í vinnu hefur stórum bitnað á lífsgæðum mínum og jafnvel ráðið úrslitum um það að í dag er maður auðnulaus öreigi en ekki sæmilega stæður fjölskyldufaðir í eigin húsnæði með bíl í innkeyrslunni.

Ég ætla hér að rifja upp nokkur tilvik þar sem ég hef verið hlunnfarinn á einn eða annan hátt. En til að detta ekki niður á sama plan og þessir óheiðarlegu menn mun ég ekki nefna þá með nafni, heldur láta öðrum eftir að ráða í hverja um ræðir.

Fyrst er að nefna vertann þreytta. Hann rak um tíma ölkrá dántán og réði bönd til margra vikna. Maður var orðinn þarna heimagangur og þrátt fyrir að launin létu á sér standa hélt maður áfram að mæta til vinnu sinnar. Reyndi að drekka og reykja út eitthvað af þessu, en náði varla þriðjung vikulaunanna með þeim hætti.

Þegar nokkrir mánuðir höfðu liðið með þessum hætti var manni hins vegar nóg boðið og arkaði inn á skrifstofuna hjá þeim þreytta og heimtaði launin sín. Gott ef ég var ekki búinn að drekka í mig kjark á barnum frammi áður. Vertinn afgreiddi mig þreytulega með einhverjum umvöndunum um að það þýddi ekki að vera með neinn kjaft, ég fengi þetta allt borgað "á mánudaginn". Bað mig svo vera frammi, hann þyrfti að sinna mikilvægum verkum.

Það liðu ansi margir mánudagar og loks fór svo að ég fór að ráðum Björns Vilhjálmssonar bassaleikara í Rokkabillíbandinu, sem sagði einu leiðina vera þá að hringja látlaust í kauða þar til hann nennti þessu ekki.

Og nú hófust hringingar sem urðu á endanum til þess að ég var boðaður á skrifstofu lögfræðings fyrirtækisins þar sem uppgjör myndi fara fram. Þangað mætti ég og fékk fimmtán þúsund af þessum hátt í 200.000 kalli sem ég átti inni. Og svo var ég beðinn um að vera ekki að trufla vinnandi menn með endalausum símtölum, því restina fengi ég "á mánudaginn".

Svo hætti þreytti vertinn að svara símanum.

Komu páskar og ég átti ekki fyrir mat. Á aðfaranótt föstudagsins langa hringdi ég í vertann og laug að konunni hans að ég væri lögfræðingurinn hans. Hún fór því og vakti hann upp. Þegar hann svo mætti þreyttur í símann lét ég ræðuna dynja á honum. Hann skammaðist á móti og símtalinu lauk með snúð á báða bóga.

Skömmu síðar var fyrirtækið keyrt í gjaldþrot og vertinn opnaði einhvern annan bar. Týpískt.