Svíðingar 3: Gamli kallinn

Í sjávarþorpi einu bjó um tíma kall sem rak veitingastað með dansgólfi, sviði og diskóteki. Hann var ósköp aldurhniginn að sjá. Kannski var hann í alvöru á sextugsaldri en trúlegra er þó að um sé að kenna vondri genetík.

Allur bransinn fór fögrum orðum um gamla kallinn, því hann veitti vel. Menn sóttust því eftir giggum í hans heimahöfn, svo gætt gætu sér á kræsingum, víni og glaðbeittum athugasemdum þess gamla. Svo var fínt kaup. Sjálfur lék ég nokkrum sinnum þarna með einhverjum böndum og naut þess að komast í vellystingarnar.

Svo gerðist það allt í einu að kallinn hætti að borga. Ég var um þær mundir nýbúinn að opna tékkareikning í reykvískum banka, en átti fyrir einn í Kópavoginum sem ég hafði rekið án vandræða. En núna brá svo við að maður var kominn 16.000 kalli yfir á nýja heftinu og engin greiðsla sjáanleg frá gamlingjanum eftir hörkuhelgi á sviðinu. Maður lá í símanum í 10 daga að reyna að fá hann til að borga, en hann var annað hvort ekki við, eða þá að enginn svaraði símanum.

Og eftir þessa tíu daga var tékkareikingi mínum lokað og ég fór á svartan lista. Það þýddi að hinum reikninginum var líka lokað og ég mátti ekki hafa tékkhefti, fá lánað eða neitt í heil tvö ár.

Ömurlegt að lenda í slíku þegar engir eru fjárglæfrarnir, en það þýddi lítið að reyna að útskýra það í bönkunum.

En svo bar við að sá gamli var allt í einu fluttur í bæinn. Hann gerði sér lítið fyrir og opnaði tvo staði, krá í Skipholti og hamborgarabúllu niðrí bæ. Átti greinilega nóga peninga, nýbúinn að selja pleisið þarna úti í rassgati. Hljómsveitin sem ég var í (sú sama og hafði verið svikin) réði sig á búlluna þrátt fyrir áköf mótmæli mín og ég varð að gera mér að góðu að spila aftur fyrir skúrkinn. Og það var ekki á góðu von, því einu launin sem hann greiddi fólust í úttekt í hamborgarasjoppunni.

Þar sat maður daglega næstu vikurnar og reyndi að éta út 20.000 kall í óhollum brasmat sem kallinn steikti sjálfur. Maður átti einfaldlega ekki í önnur hús að venda. Og á kvöldin fór maður upp í Skipholt að kaupa sígarettur af hróinu, því ekki gat maður gert það í matvörubúðum fyrir þessa einkennilegu launagreiðslu hans. Auðvitað seldi hann manni tóbakið á fullu veitingahúsaverði.

Það er einn og hálfur áratugur síðan allt þetta gerðist og ég var eiginlega búinn að gleyma þessu. Sá gamli hefði því sennilega ekki endað hér í Svíðingum nema fyrir það að í gær hringdi ég á skyndibitastað hér á Vesturlandi og var allt í einu kominn með hann á línuna. Það stendur að sjálfsögðu ekki til að versla nokkurn tíma við þann stað.