Ódrepandi rokk

Nú er rokkið orðið fimmtugt, þrátt fyrir allar bölspár.

Þegar ég vann á Miðheimum árið 1995 skrifaði ég þetta í Vefarann þar:

Rokkið er dautt!

Um hinn vestræna heim allan eru menn að komast á þá skoðun að leðurklæddi töffarinn á Harleyinum, með zippóinn í vasanum, safnandi húðflúri og hlustandi á metalgarg sé ekki lengur sú ögrun sem hann var.

Þessi týpa er í dag ósköp hallærisleg, enda eru James Dean og Jack Kerouac, langafar þessarar menningar, farnir að snúa sér við í gröfum sínum. Marlon Brando snýr sér hinsvegar við á eyjunni.

Nú, á hálfrar aldar afmæli rokksins, geta þessir kumpánar allir rúllað sér ofan í jörðinni. Enginn stöðvar tímans þunga nið.