Nöfnin í kladdanum 9: Lára

Ég hef varla upplifað nokkra manneskju með kaldara viðmót en hana Láru bekkjarsystur mína. Hún var öll barnaskólaárin alveg gegnheil í því að vera uppásnúin og gersamlega fráhrindandi við allt og alla að undanteknum tveimur vinkonum sínum. Þeim sýndi hún allt aðra hlið.

Það var reglulega á dagskrá Láru að standa upp án leyfis og rölta yfir að borði Heiðu til að spjalla. Ég man ekki til þess að Elín kennari hafi gert neinar athugasemdir við þetta hátalag.

Einhverntíma mætti þessi frábæri kennari með 8mm kvikmyndatökuvél og filmaði bekkinn sinn, bæði í tímum og frímínútum. Ég man að ég skoraði mark inn á filmu hjá henni í fótboltaleiknum sem hún dokkúmenteraði. Og inni í kennslustofu leikstýrði hún okkur og lét taka föst leikatriði. Og þá lét hún Láru auðvitað standa upp og rölta yfir til Heiðu, það var svo fastur punktur í tilverunni þarna í stofu 1. Ég held að Lára hafi bara fílað athyglina og var ekki með neina sérstaka ólund eða skæting rétt á meðan.

Ég væri meira en til í að sjá þessar kvikmyndir hennar Elínar núna svo mörgum árum síðar.

En einu sinni gerðist það að ískaldur frontur Láru brast og allt önnur manneskja blasti við. Þetta var þegar bróðir hennar bankaði upp á í tíma og fékk að tala við hana. Lára fór fram og kom hágrátandi inn aftur með þá tilkynningu að kisan hennar hefði orðið undir bíl og dáið. Allt í einu þótti manni virkilega vænt um þessa stelpu sem alltaf hafði horft til manns með hatur í augnaráðinu. En það breyttist auðvitað ekkert og daginn eftir var hún aftur orðin sama fjarlæga og ískalda manneskjan og áður.

Og ekki skil ég hvað bróðurnum gekk til að þurfa endilega að tilkynna Láru þessi válegu tíðindi þarna í miðjum tíma. Mátti það ekki bíða þar til hún kom heim?