Nöfnin í kladdanum 10: Már

Í sjö ára bekk vingaðist ég mjög fljótt við dreng sem var svo horfinn úr bekknum strax um vorið. Og hann talaði með undarlegum hreim.

Hann gat til dæmis ekki borið nafn mitt fram rétt, heldur sagði Bengi. Og seinna heyrði ég að hann hafi verið holgóma. En maður lét sig slíkir smámunir engu skipta þegar maður var bara sjö og saman lékum við okkur í útópískum draumaheimi þar sem hetjur og skrímsli komu mikið við sögu. Ekkert einelti þar.

Már bjó á tveimur stöðum þennan vetur og man ég vel eftir hvernig var innanstokks á þeim báðum. Og svo átti hann systur sem hann kallaði Systu og hún var mikill prakkari. Og sæt.

Einhverju sinni vorum við þrjú í bófaleik og notuðum tálgaðar spýtur sem byssur. Systa náði að króa mig af í einu horninu, en í stað þess að skjóta mig með því að tákna skothvelli með munnhljóðum tók hún sig til og hrækti rosa slummu beint framan í mig.

Mér brá mikið og rauk inn á bað til að þrífa ófögnuðinn framan úr mér. Og eftir þetta minnkaði löngunin til að leika mér með þeim systkinum, því ónotatilfinningin sem fylgdi því að hafa hrákaslummu úr öðrum einstaklingi framan í sér vildi ekki fara.

Það er reyndar undarlegt þetta með tilfinningu okkar fyrir munnvatni, bæði okkar eigin og annarra. Við erum með þetta uppi í okkur án þess að finnast það neitt ógeðslegt, en um leið og við höfum varpað þessu út fyrir líkamann er þetta orðið að megnasta viðbjóði. Gætuð þið til dæmis hrækt upp í loftið og gripið slummuna aftur með munninum? Af hverju ekki, hún var þarna inni einni sekúndu fyrr?