Nöfnin í kladdanum 12: Sigríður, Skúli

Sigríður

Öfugt við Rögnu man ég vel eftir Sigríði Ósk úr barnaskóla. Hins vegar er ekki frá neinu að segja, því við áttum engin samskipti og ég var held ég ekkert skotinn í henni.

Hún var nú samt alveg sæt stelpa, en ætli Úndína og Elva hafi ekki dómínerað allar hinar í sætleika.

Lýkur hér að segja frá Sigríði.

Skúli

Skúli er aftur á móti stór faktor í bernsku minni og uppvexti. Við héldum sambandinu eftir grunnskóla, fórum mikið í hjólreiðatúra ásamt Trausta vini okkar, sem var í öðrum bekk en við. Þegar kom fram á unglingsárin gerðumst við þrír fjallasæknir og gengum m.a. á Esju og Keili. Þar tendraðist fyrst upp fjallaástin sem síðar breyttist í óbeit og loks aftur í ást.

Við Skúli og Trausti ákváðum sumarið 1980 að hjóla hringveginn. Ekki varð þó af því, en í staðinn keyptum við hringmiða með rútu.

Fyrst var tjaldað á Kirkjubæjarklaustri en svo í Skaftafelli. Og þar náði maður næstum að drepa sig.

Það byrjaði sem saklaus göngutúr eftir stíg upp á sjónarnípu. Hún er ágætur útsýnisstaður yfir skörðóttan skriðjökulinn, en okkur nægði ekki að horfa, heldur vildum við snerta.

Og áður en við vissum af vorum við komnir upp á jökulinn, Skúli á opnum klossum en við Trausti á strigaskóm. Allir með nesti í plastpoka sem við héldum á í annarri hendi og á bumbu minni dinglaði hin forláta Petri myndavél mín.

Og eins og brjálæðingar tókum við nú á rás upp skriðjökulinn og hoppuðum yfir sprungur eins og ekkert væri. Sneiddum þó framhjá þeim ef þær vorum ógnarbreiðar. Eftir klukkutímalabb eða svo var Skúli kominn langt fram úr okkur Trausta. Trausti ákvað að herða sig í að ná honum en ég dróst aftur úr.

Sá ég svo ekki meira af þeim.

Hins vegar var ég kominn með leiða á jökli og sprungum og fikraði mig í "land" undir Kristínartindum og ætlaði að fylgja jökulröndinni til baka. Það reyndist þó ekki gerlegt, því strax og jöklinum sleppti tók annað hvort við snarbrött brekka eða djúpir pollar af ísköldu jökulvatni.

Og áður en ég vissi af var ég byrjaður að klífa fjallið.

Frá Sjónarnípu er sæmilega greið leið á topp þessa fjalls sem er rúmir ellefu hundruð metrar á hæð. En þarna frá jöklinum var þetta bara þverhnípi og hamrabelti. Og í töluverðri hæði yfir jöklinum byrjaði kjarkurinn að buga mig og við tók hugarstríð um hvort halda skyldi áfram út í óvissuna eða reyna að komast upp á jökulinn aftur (sem var næstum ógerningur, því hann var líka brattur og háll). Ég tók síðari kostinn, enda skíthræddur við brattann. Svo tók við margra klukkutíma puð við að komast upp á jökulinn aftur en það hafðist að lokum. Þreyttur og þyrstur lötraði ég svo til baka, og bjóst alveg eins við því að hrapa ofan í næstu sprungu, því athyglin var farin að sljóvgast. Og í hausnum söng platan Ísbjarnarblús með Bubba Morthens.

Þegar ég svo kom í tjaldið, rifinn og tættur efitr baráttu við skriður, kletta og jökul, voru drengirnir hvergi sjáanlegir. Ég var að spá í hvort ég ætti að ræsa út björgunarsveitir, en þá loksins birtust þeir, höfðu klifið Kristínartinda og komið niður í Mosárdal.

Ég kalla Skúla góðan að hafa sigrað þetta fjall á opnum klossum og það úr þessari átt.

Í langan tíma eftir þetta gat ég varla horft á fjall öðruvísi en með æluna í kokinu og viðbjóðshroll um mig allan. Þetta var óbeitarskilyrðing eins og hún gerist sterkust.

Í barnæsku var Skúli svolítið sér á parti, mikill digurbarki en lítill bógur. Einhverju sinni státaði hann sig af því að pabbi hans væri "fátækur milljónamæringur". Við hin spurðum hvernig á því gæti staðið. Þá kom í ljós að pabbinn átti lítið reiðufé og fjölskyldan var í basli, en hann átti hins vegar bát sem metinn var á margar milljónir.

Voru þá ekki foreldrar okkar allra fátækir millar, baslandi húseigendur?

Ég hef litlar spurnir haft af Skúla síðasta áratuginn eða meira. Veit þó að hann er húsasmiður.