Sumt á heima á safni
Tók rúnt á Þjóðminjasafninu í dag. Brúðan Konni stendur upp úr.
Eins og fyrr er allnokkuð um kirkjumuni til sýnis þarna, m.a. sprenghlægilegar altaristöflur og líkneski. Og úti við anddyrið á efri hæðinni er tæpt á lúterskum rétttrúnaði og sagt að þjóðin hafi sennilega aldrei verið guðræddari en rétt upp úr siðaskiptum.
Vona að sú fullyrðing muni standast til framtíðar. En sú hugsun sem hæst ómaði í höfðukúpu minni við að skoða þetta var sú sama og þegar ég lötraði gegnum danska þjóðminjasafnið í fyrra: Allt þetta Jesú- og guðarusl á heima á safni og hvergi annarsstaðar. Þetta er svoddan forneskja.
Í raun er jafn óviðeigandi að prestar séu að boða Krist í kirkjum nú til dags og að beinagrindurnar á neðri hæðinni færu að ganga um götur og versla sér í matinn.
Kristni og nútíma veruleiki fara einfaldlega ekki saman.
Hvernig væri að koma með þessar umvandanir undir réttu nafni? Nenni ekki að rökræða við teiknimyndafígúrur.
Birgir Baldursson 27.10.2004 klukkan 21:27#