Að míga í laugina

Trúmaðurinn Lárus Páll er búinn að vera duglegur að ræða við okkur undanfarið, en meira af kappi en forsjá. Skemmtileg er umræðan sem sprottið hefur upp úr hugleiðingum hans um hland í sundlaugum.

Það er reynar eitt í sambandi við þetta hlandmál allt og það er að mönnum finnst sinn eigin úrgangur ekki eins ógeðslegur og úrgangur annarra. Við gerum minni kröfur um drasl, skít og óreiðu til sjálfra okkar en við bjóðum öðrum upp á.

Garðyrkjumaðurinn gerir garða annarra fína, en þolir alveg að eigin garður endi í niðurníðslu. Ræstitæknirinn skúrar flennistór svæði í hverri viku, en leyfir eigin gólfi að safna skít. Og sjálf höfumst við við í drasli heima hjá okkur sem við bjóðum gestum ekki upp á. Tökum til ef von er á gestum og afsökum draslið ef þeir koma óvænt.

Sama gildir með hland og skít. Lárus myndi frekar una ofan í lauginni ef hann sjálfur hefði migið þar, heldur en ef einhver annar hefði gert það. Og hvernig er það ekki með prumpufýlu, þykir mönnum ekki eigin lykt þolanlegri en fnykurinn aftan úr öðrum? Undantekning frá þessu er munnvatnið:

Það er reyndar undarlegt þetta með tilfinningu okkar fyrir munnvatni, bæði okkar eigin og annarra. Við erum með þetta uppi í okkur án þess að finnast það neitt ógeðslegt, en um leið og við höfum varpað þessu út fyrir líkamann er þetta orðið að megnasta viðbjóði. Gætuð þið til dæmis hrækt upp í loftið og gripið slummuna aftur með munninum? Af hverju ekki, hún var þarna inni einni sekúndu fyrr?

Reyndar hefur einhver góður maður bent á að rökræður svipaðar þeim og fara fram á Vantrú séu rétt eins og hver annar viðrekstur, hverjum og einum þykir sinn fnykur bestur :)