Ómar Ragnarsson
Ég fékk breiđskífu Ómars Ragnarssonar, ţar sem lögin Hott hott á hesti og Kallarnir heyrnarlausu er ađ finna, í afmćlisgjöf ţegar ég varđ 6 ára. Ég hafđi mikiđ beđiđ um ţessa plötu, ţví ađdáun mín á Ómari var fölskvalaus. Ekki skildi ég textana alla, framhjáhald rafvirkjanna var t.d. ekki sérlega skiljanlegt og ţegar Greyiđ Jón átti erfingja í vćndum sá ég alltaf fyrir mér svertingja.
En lýsingin á skíđamótinu, dćgurlagakeppnin og kappaksturinn milli Kádiljáks og Fíatlúsar fóru ekkert á milli mála.
Ţessi ađdáun mín á Ómari hefur fylgt mér síđan, ađ undanskyldu tímabili milli svona '85 og '90 ţar sem hann var ađ finna í öllum hornum og mađur orđinn hundleiđur á honum. Í lok ţessa tímabils, veturinn '88 - '89 lék ég í sýningu hans á Hótel Sögu, Ómar í 30 ár.
Ţađ merkilega viđ ţađ samstarf var ađ allan ţennan tíma átti ég engin samskipti viđ ţetta gamla ćdol mitt, viđ Ómar töluđumst aldrei viđ. Aftur á móti tók ég upp á ţví hjá sjálfum mér ađ reyna á ţolrif ţessa fimmtuga manns, ţví uppklappslagiđ var Sveitaball. Ţađ kom í minn hlut ađ starta laginu, í rokkađri sömbu, og ég fór međ tímanum ađ leggja nđur hrađara og hrađara tempó, til ađ sjá hvort ćrslabelgurinn, sem hamađist eins og sjö mođerfökkerar um sviđiđ, myndi halda ţađ út. „Ćtli mér takist ađ drepa hann núna“ var spurning kvöldsins.
Hann hélt alltaf í viđ mig og viđ komum álíka sveittir af sviđinu.
Sjóiđ gekk fyrir fullu húsi fram á vor og ég var í fínni málum fjárhagslega eftir ţessa törn en ég hef nokkurntíma veriđ fyrr og síđar, ef frá eru talin árin tvö međ Sálinni.
Sem betur fer drap ég ekki Ómar. Ţessi snillingur, sem kann á öllu skil og stjórnar bílum, flugvélum og fisum af Tinnalegu öryggi heldur áfram ađ vera ástmögur ţjóđarinnar. Ţađ kom skýrast í ljós nú ţegar ţjóđin valdi hann sjónvapsmann ársins og allir viđstaddir risu úr sćtum í virđingu fyrir eldhuganum og hugsjónamanninum.
Ţađ var falleg stund.