Birgittudúkkan
Kristján Jóhannsson, sá leiðinlegi söngvari, átti ágætan djók í Gísla Marteini rétt áðan.
Birgitta Haukdal var þarna stödd til að sýna nýja Brat-dúkku með hennar eigin haus á, en Gísli Marteinn veifaði þarna fyrst venjulegri slíkri, með þeim orðum að hún væri dálítið glannaleg í tauinu. Kristján gaumgæfði dúkkuna og skar svo út um að hún væri kyssileg.
Gísli: „Já, pilsið sem hún er í er ekki mjög sítt.“
Kristján: „Ég átti nú við munninn á henni.“
Ég vil hafa þetta lýrískt, ekki þokulúðrun. Þarna gildir að syngja „laust“ og milt.
Birgir Baldursson 21.11.2004 klukkan 12:53#Óperusöngur er úrelt saungtækni, varð úrelt daginn sem hljóðkerfi og míkrófónar voru fundin upp.
Hugsið þetta - hvor hefur fallegri rödd og ánægjulegri á að hlýða:
A. Kristján Jóhannsson
B. Nat King Cole
og ekki orð um það meir!
Ingvar Valgeirs 22.11.2004 klukkan 15:28#Og jú, laust sungið getur svo sannarlega borist um stór óperuhús, allt spurning um tækni.
Kristján Jóhannsson er hvergi í heiminum talinn toppsöngvari nema ef vera skyldi af ákveðnum hópum hér heima, vita svo sem flestir af einhverjum íslenskum tenórþokulúðri; hins vegar þekkja allir og dá Kristin Sigmundsson...
hildigunnur 13.12.2004 klukkan 22:16#

