Mér nennir...
Ég er búinn að vera duglegur að nota kraftgalla nokkurn sem mér áskotnaðist í haust, enda hefur veðrið boðið upp á slíkan fatnað að undanförnu.
Ég fór þó í honum niðrí bæ í dag, þrátt fyrir að frostlaust sé og bara nokkuð hlýtt. Veðurspáin hljóðar enda upp á að færð geti spillst fyrirvaralaust. Það er snjór í kortunum.
Þegar ég gekk á grænu yfir gatnamótin hér við Miklubraut/Lönguhlið í þessu góðviðri fór ég að hugsa hvað fólkinu í bílunum fyndist um þennan vel gallaða mann í öllu þessu hitastigi. Ég átti nefnilega svar við þeim meintu heilabrotum á reiðum höndum: Mér nennir ekki að verða kalt.
Ég veit ekki hvort þessi setning er afkáraleg eða ekki. Mér finnst setningin Ég nenni ekki að verða kalt nefnilega alveg jafn fáránleg. Sögnin að nenna tekur með sér nefnifall, en það sem á eftir kemur kallar á þágufall. Hvernig virkar sögnin að nenna í slíku samhengi eiginlega?
Við getum sett dæmið svona upp:
- Ég er kaldur
Mér er kalt
Ég nenni ekki að vera kaldur
- Mér nennir ekki að vera kalt/ég nenni ekki að vera kalt
Setningin *ég er kalt gengur ekki upp. En setningin *mér nennir ekki gerir það ekki heldur. Og fyrst báðar þessar setningar eru ótækar verðum að við að finna nýja leið til að koma þessu út úr okkur:
Ég nenni því ekki að mér sé kalt.
Allir ánægðir?