Fjallanöttari

Það hefur alveg farist fyrir á þessu bloggi að tala um fjallamennsku mína, kannski vegna þeirrar undarlegu ákvörðunar að fjalla frekar um málefni en atburðarás lífs míns. En ég er semsagt fjallageit, eins og sjá má á færslunni hér á undan.

Ég er í gönguklúbbnum Blómey. Félagsskapur sá byrjaði sem rölt upp að rústum torfbæjarins sem þau Óskar og Blómey reistu fyrir ofan Skíðaskálann í Hveradölum. Við drengirnir vorum forvitnir um þetta merkisfólk og urðum að kanna svæðið.

En við komumst á fjallabragðið og gátum ekki hætt. Höfum verið að færast sífellt meira í fang með hverju árinu. Þarsíðasta sumar gengum við t.d. á Hengil og Skjaldbreið, þrátt fyrir að ég væri búsettur í útlöndum og eitthvað önuðu piltarnir að mér fjarverandi líka. Og í fyrra má segja að mestallur fjallahringurinn kringum Reykjavík hafi verið tekinn og Baula þar að auki.

Þetta byrjaði með Akrafjalli um vorið, enda var það bæjarfjall mitt það misserið. Ég var mikið búinn að horfa þangað uppeftir og líka á Heiðarhornið á Skarðsheiði. Það tók ég síðan einn í júlí, lagði upp klukkan 18 og var kominn niður klukkan 01. Fór reyndar ekki alveg upp á blátoppinn, enda hvasst og ég lofthræddur.

Stefni á Heiðarhorn aftur í sumar, og Skessuhorn líka.

En við fórum semsagt líka á Hafnarfjall, Þyril, Móskarðshnjúka tvisvar, Helgafellin í Mosó og Hafnarfirði, Vífilsfell, Ármannsfell og Trölladyngju.

Fjallgöngukikkið er unaðslegt, varla hægt að hugsa sér betra sport. Ætli Hekla sé ekki fljótlega á dagskrá, Botnsúlur, Skjaldbreiður aftur (ekkert skyggni síðast), Ármannsfell aftur líka, Hengillinn líka og ég veit ekki hvað. Mesta tilhlökkunin verður þó Skessuhorn sem lítur út eins og sérhönnuð dauðagildra. En það er víst ekkert svo svakalega erfitt.

Ef ég sigra Skessuhorn setj ég stefnuna á Kirkjufell á Snæfellsnesi. Og kannski maður noti þá ferðina og tölti upp á Snæfellsjökul, en hann rigsaði maður fyrir aldarfjórðungi á strigaskóm.

Þessi baktería er komin til að vera.