Víðir

Hafði bjúga í kvöldmatinn. Og sem ég var að færa það upp á disk sló niður í hausinn á mér endurminningu aftan úr fornri bernsku.

Við Víðir höfum sennilega verið svona átta eða níu ára þegar hann lagði fyrir mig þessa gátu:

Hvaða bjúga er það sem á að sjúga?

Ég svaraði að sjálfsögðu um leið að það myndi vera typpi og svo hlógum við eins og fífl.

Á þessum aldri vissum við allt um kynlíf, því bæði höfðu eldri strákarnir í götunni frætt okkur og svo lágu klámblöðin á lausu heima hjá honum. Við tókum annað slagið góðar sessjónir í þeim, pældum og spekúleruðum í þessum líffærum kvenna sem ekki lágu á lausu í daglega lífinu.

Víðir var fysti vinurinn sem ég eignaðist og lengi vel sá besti. Ég hef varla verið meira en tveggja eða þriggja þegar ég fór á þríhjólinu mínu að heiman og hjólaði alla leið heim til hans að gá hvort hann vildi leika. Nokkrum árum síðar fundum við dós af blárri málningu í bakgarði og máluðum með henni hjólbörur, fötin okkar og Víðir málaði rauða hárið sitt blátt. Mamma var brjáluð þegar ég kom heim, því ég var í betri fötunum mínum af því hún var á leiðinni með mig niður í bæ.

Það blundaði alltaf í Víði dálítið kriminalítet og virðingarleysi fyrir eigum annarra. Sér í lagi var hann veikur fyrir innbrotum og man ég eftir að hafa tvisvar sinnum verið kominn inn á gafl hjá einhverju fólki sem ekki var heima. Í öðru tilvikinu veltum við um stórum skáp áður en við flúðum út, en gerðum ekkert sérstakt af okkur í hinu tilvikinu.

Við eyðilögðum a.m.k. tvær rabbarbarauppskerur eitt sumarið, í bakgörðum nágrannanna, með því að djöflast í beðunum og slátra stönglum á báða bóga með prikum. Og einhverju sinni áskotnuðust okkur fjölmargir geyskröftugir og kolólöglegir kínverjar sem varð til þess að ég stal fullt af flugvélamódelum af bróður mínum til að troða kínverjunum upp í afturendann á. Svo kveiktum við á þeim og grýttum vélunum í loft upp þar sem þær tvístruðust. Það var unaðslegt kikk að horfa upp á það, en Aggi bróðir varð auðvitað drullufúll.

En ég var eiginlega of vel upp alinn fyrir svona virðingarleysi og upp úr ellefu ára aldrinum dró mjög úr samskiptum okkar. Gegnum allan gaggó töluðumst við ekki við, enda Víðir kominn með glæpastimpil á sig og reykti og drakk. Ég var eiginlega orðinn skíthræddur við hann þarna.

En sextán ára gamall var ég farinn að brugga bjór úr Ámunni. Þetta gerði ég með vitund og vilja foreldra minna, sem alltaf voru heldur betur áhyggjulaus og lítið að banna manni. Þegar Víðir frétti af þessari framleiðslu minni varð hann aftur mjög góður vinur og saman sulluðum við í þessum veigum meðan þær entust.

Svo var það eiginlega ekki fyrr en ég var orðinn 23ja að við áttum aftur einhver samskipti. Hann var þá orðinn Hafnarstrætisbytta og góðkunningi lögreglunnar og við hittumst á Hressó, báðir vel íðí. Hann mætti skömmu síðar í heimsókn upp á Skólavörðustíg þar sem ég bjó ásamt kærustu og dró mig í snóker niðrá Klapparstíg ásamt einhverjum skuggalegum vini sínum. Ég tapaði fyrir þeim báðum og á einhvern hátt tókst þeim líka að ræna 10.000 kalli úr veskinu mínu meðan ég sá ekki til. Slík upphæð var töluvert verðmætari í þá daga.

Síðast hitti ég Víði á Hverfisgötunni þegar ég var nýfluttur þangað. Það eru svona 13 ár síðan. Hann sníkti af mér þúsundkall og faðmaði mig svo að sér. Allan tímann vonaði ég að hann spyrði ekki hvar ég byggi, því þá yrði ég að benda honum á húsið mitt. Ég vildi ekki fá hann inn fyrir dyr, því maðurinn hafði gert þjófnað að lífsstarfi og vitað var að hann tók sér ekki frí úr vinnuni þótt gamlir félagar ættu í hlut. Síðan hef ég ekki séð hann.

En maður frétti af því að hann hefði setið inni fyrir tilraun til manndráps. Þannig var að hann sofnaði heima hjá einhverjum kalli sem hann hafði verið að drekka með og vaknaði við að sá var að gera sig líklegan til að ríða honum (eða kannski sjúga á honum bjúgað). Í skelfingunni datt Víði ekkert betra í hug en að hann yrði að ganga frá þessum dela og það tókst honum næstum því.

Svo fór hann víst til Finnlands og fann ástina og eitthvað. Ég veit ekki meir.