Gagnsemi trúarhegðunar

Ahh, hvað það var gott að pústa aðeins út, bölva aðeins og ragna þarna í síðustu færslu. Þetta léttir á spennu.

Niðurstöður nýlegra rannsókna segja blót einmitt hollt. Sennilega gerir maður allt of lítið af því. Helst að maður slíti út úr sér letilegt föööööökk endrum og sinnum. Ég man alltaf andrúmsloftið í vefaraherbergi Miðheima í Kjörgarði þegar við Gunni Gríms sátum þar bak í bak og unnum baki brotnu. Lengi vel heyrðist aðeins ör slátturinn á lyklaborðin, kannski lágvært Kraftwerk í bakgrunni, en svo komu, eins og baul í fjósi, eitt og eitt fööööökk út úr okkur á víxl. Við vorum semsagt á þessum upphafstímum html-kóðunar endalaust að reka okkur á veggi.

Já, maður notar fökk frekar en þessi gömlu kristilegu helvítis, djöfulsins og andskotans. Sennilega er það vegna þess að þau eru svo bitlaus eitthvað og... kristileg. Og kannski er vitneskjan um að þetta eru öfugar bænir, særingar, þess valdandi að maður sækir frekar í erlend ókristileg dónayrði.

Ég reyndi einu sinni að íslenska fökk og notaði þá mök. Hljómar svipað.

En fyrst niðurstaðan er sú að það létti á spennu og stuðli að heilbrigði að ákalla djöfulinn leyfi ég mér að halda því fram að þar liggi gagnlegasti hluti trúarhegðunar. Öll restin er bara afkáralegt húmbúkk þar sem mikið er krossað, signt og klætt sig upp í eldgamla tísku.