Borðbænin eina

Ætli ég hafi ekki verið á 9. árinu. Sumar og mamma og litla systir nýkomnar frá Svíþjóð.

Þar höfðu þær verið í heimsókn hjá vinafólki sem hafði áður búið í Hlégerðinu. Og úti í Svíþjóð hafði þetta fólk orðið Vottar Jehova.

Og mamma, eftir að hafa tekið inn trúræknina hjá vinum sínum þarna úti ákvað að nú skyldu teknar upp nýjar venjur á heimilinu. Við kvöldverðarborðið hvað hún upp úr með að nú ættum við öll að sameinast í borðbæn, áður en maturinn yrði snæddur.

Hún lét okkur lúta höfði, spenna greipar og loka augum. Byrjaði svo með eitthvað svona: „Góð guð, þakka þér fyrir þennan mat sem þú hefur fært og borðið okkar...“

Ég fór allur hjá mér, því þetta var svo asnalegt. Og ég gat ómögulega haldið augunum lokuðum, heldur varð að kíkja á hin þar sem þau sátu í þessari afkáralegu stellingu. Og auðvitað varð það til þess að augu okkar bróður míns mættust.

Ekki þarf að spyrja að því, við sprungum báðir úr hlátri og gersamlega emjuðum og engdust góða stund. Mamma varð stórhneyksluð á okkur og í raun alveg eyðilögð. Kannski fattaði hún sjálf hvað þetta var bjánalegt, því hún reyndi þetta aldrei aftur.