Pikköppritgerð

Ég er ekki nógu siðlaus til að beita bestu pikköpplínu heimsins á nokkra konu. En spurningin er hvort heiðarleg pikköppræða gæti gert trixið.

Í samræðum mínum við konur á ölduhúsum hef ég stundum náð miklum mælskuhæðum. Sér í lagi gerist þetta eftir að ég hef verið að lesa Þórberg.

Ég man t.d. eftir því þegar ég sat á nýjársnótt 1996-7 á 22 og úttalaði mig um ástina við ágæta konu, sem ég var þó ekkert sérlega mikið að spá í. Hún varð afar impóneruð af infjálginni og áður en ég vissi af vorum við rölt af stað niður Laugaveginn, í átt að heimili hennar.

Hún þóttist vera að bjóða mér heim í te.

Á leiðinni tók ég til við að útlista skoðanir Þórbergs á ástinni, eins og þær koma fyrir í Íslenskum aðli. Talaði um að ástin breytti mennum í kjökrandi kjána og öll þessi tilbeiðsla væri ekki annað en gelgjuleg sálsýki sem menn ættu að venja sig af með hraði. Þetta snerist bara um greddu þegar upp væri staðið.

Þetta reyndist ekki góð pikköppritgerð, því fljóðið snarstansaði á punktinum fyrir utan heimili sitt (í Grjótaþorpinu, á sömu slóðum og Þórbergur hafði farið með díalóg sinn) og spurði mig flemtruð hvort þessi ræða mín væri æfð. Hún hélt í alvöru að ég hefði samið þetta í forfæringarskyni og kærði sig ekki um að verða fórnarlamb slíkra klækja. Ég kom auðvitað af fjöllum, var bara á leiðinni í te, og benti henni vinsamlegast á að það sem ég hafði verið að segja væri nú ekki beinlínis til þess fallið að töfra konur upp úr buxunum, hitt þó heldur. En hún keypti það ekki, heldur kvaddi með snúð.

Spurningin er hvort dærekt-nálgunin sé ekki málið. Leið smættunar. Ég gæti séð fyrir mér samræðu sem í fyrstu myndi beinast að okkur sjálfum sem lífverum og hve náskyld við værum öðrum spendýrum. Benda á að eftir því sem dýrin hafa fjarlægara genamengi, því auðveldara er fyrir okkur að kála þeim. Ég á t.d. ekki í neinum vandræðum með að drepa flugur, en hundar og kettir fengju tæplega sömu meðferð.

Svo kæmi viðreynslan vandlega smættuð:

Í líffræði í barnaskóla lærði maður að það væru fjögur atriði sem væru sameiginleg öllum lífverum. Viltu vita hver þau eru?

Hún: Já auðvitað.

Að fæðast, anda, auka kyn sitt og deyja. Ég er hálfnaður á þessari vegferð sem lífvera, búinn að fæðast og anda alveg fullt, en nú vantar mig bara að auka kyn mitt áður en ég dey. Hvernig er með þig, er þig ekkert farið að þyrsta í að fjölga þér? Við gætum kannski stofnað samlag um viðgang tegundarinnar, sameinað genamengi okkar í svona einu, tveimur krakkastykkjum? Ég get lofað þér því að það verður þrususkemmtileg iðja (ég er t.d. hámenntaður í því að sleikja píku). Svo gætum við haft félagsskap hvort af öðru og af börnum okkar þar til við drepumst. Hvað segirðu um að við klárum þetta hlutverk okkar með stæl?

Nja, ég veit ekki hvort nútímakonur eru ginnkeyptar fyrir svona aðferðum. Við lifum á svo póstmódern tímum. En alveg er ég viss um að elskan hans Þórbergs, með drifhvítu hendurnar, hefði stokkið á hann andstutt ef hann hefði tekið upp svona tal. Pósitívisminn var svo nálægur og alltumlykjandi fyrir tæpri öld.