Nirvana

Þið þekkið öll sjónvarpsauglýsinguna um klósettlyktarefnið Closan Flush (eða er það Close & Flush?). Þar segir góðleg kvenrödd ökkur frá þessari dásemd og í bakgrunni mallar léttlynd tónlist.

Kella lýkur sér af og músíkin klárast... En þá allt í einu tilkynnir hún að Closan Flush fáist líka sem salernishreinsilögur. Og músíkin sem fer þá í gang, 4 nótur spilaðar á fornan hljóðgerfil, nær gersamlega að koma mér í dásamlegt leiðsluástand, sem ég get látið endast næstu mínútuna.

Það er eitthvað við sándið í þessu örstutta stefi, þetta analog synthasánd frá því fyrir 40 árum eða eitthvað sem hristir upp í einhverjum kenndum í mér, kenndum sem liggja rótfastar djúpt í undirmeðvitundinni. Kannski helgast þetta af því að þessi gerflahljóð hafa verið algeng í sjónvarpi í frumbernsku minni og það þarf ekki meira en 4 nótur til að opna upp á gátt þá gullkistu. Þetta er frumbernskufílingur, ættaður frá þeim tíma að maður hugsaði ekki heldur bara upplifði.

Þetta er hin góða tilfinning sem Zen-búddismi gengur út á að höndla. Þið þarna Zen-búddistar - lausnin á Nirvana er fundin: Closan Flush!