Íslenska viðskiptaleiðin

Íslensk fyrirtæki eru óþolandi.

Þegar ég vann skrifstofustörf við fyrirtæki bróður míns í Danmörku, brást það aldrei að reikingar sem bárust inn á borð okkar voru greiddir samdægurs, ef ekki var eitthvað athugavert við þá. Það var einfaldlega litið þannig á málin að nú væri rukkandinn búinn að standa við sitt og komið að okkur að standa við okkar.

Þegar maður rukkar íslensk fyrirtæki er annað uppi á teningnum. Oftast er það þannig að ekkert gerist eftir að reikningur hefur verið sendur inn. Það er eins og sú stefna ríki hjá íslenskum fyrirtækjum að taka alla reikninga og stinga undir stól í trausti þess að rukkandin gleymi að fylgja þeim eftir.

Það fer yfirleitt alveg gríðarleg orka í að fylgja eftir rukkunum sínum með símtölum, mætingum og tölvupósti. Spurning um að setja hér eftir eftirfylgjukostnað í reikninginn sjálfan, kostnað sem leggst ofan á upphæðina ef ekki er greitt án eftirfylgni.

Í það minnsta hækkar sú upphæð stöðugt sem leggst á ógreidda reikninga þá sem ég get ekki borgað fyrr en mér er greitt. Ég tapa því peningum á hverjum degi sökum þessarar undarlegu pólitíkur íslenskra fyrirtækja.

Undantekning á þessum leiðindakæk er Steinar Berg, sem hefur síðustu ár glaður greitt mér undireins.