Uppskrift að hamingjunni

Já, gott fólk. Hér fáið þið öltímeit sjálfs- og sáluhjálp í boði mínu.

Ég hef svolítið verið að hugsa um og athuga hvað það gæti hugsanlega verið sem gerir okkur hamingjusöm. Og ég held ég sé búinn að komast að sólíd niðurstöðu. Þetta snýst um tvö atriði:

1. Zen-búddískan kvikmyndatökuham
2. Nostalgíu

Þetta Zeníska myndavéladót er afgreitt hér. Með því að byrja á að horfa stíft út um augun og heyra út um eyrum, í stað þess að hlusta og horfa inn í heilabúið, næst merkilega þægilegt ástand. En þótt búddistar fullyrði að með þessum hætti fáist hið fullkomna sæluástand held ég varla að nokkur maður nenni að ástunda þetta nógu intensíft til að kalla það fram. Því ætla ég að leggja þetta sem grunn að atriði tvö hér að ofan.

Hvað er nostalgía? Og af hverju er hún svona eftirsóknarverð? Í stuttu máli fæ ég ekki betur séð en að ástæðan sé ákveðin öryggistilfinning sem felst í því að rifja upp fagra endurminingu. Iðulega er það nebblega þannig að það sem í endurminningunni er orðið að gylltri hamingjustund var kannski ekkert svo merkileg upplifun meðan á henni stóð.

Af hverju er það? Rannsókn mín segir mér að það eigi sér orsakir í því að endurminninguna má skoða í víðara samhengi. Góða stundin í fyrra eða fyrir áratug er komin í samhengi við það sem á eftir gerðist. Þetta er orðið öruggt móment, því við vitum mæta vel að það sem á eftir kom var allt í lagi. Hins vegar lifum við í fullkomnu óöryggi með nánustu framtíð okkar, að ekki sé talað um þá fjarlægu. Vitum ekkert hvort við verðum lömuð og fötluð, snauð og vinalaus eftir mánuð eða ár. Gjaldfallna afborgunin, sem við vitum ekki hvernig við eigum að redda áður en hún fer í löffa, nagar líka og að auki allt þetta ókláraða og leiðinlega.

Í endurminningu góðrar stundar er engu slíku til að dreifa. Við vitum að allt fór vel og því er áhyggjunagið og óvissan, sem þjakaði okkur þá, ekki lengur partur af heildarmyndinni. Við sjáum bara mómentið, eins og myndavél.

Þið sjáið hvert þetta leiðir. Hamingjuna má einfaldlega höndla með því að gera sér far um að upplifa hvert móment hér eftir eins og það sé fögur endurminning. Sá það út um augu og eyru eins og myndavél og „vita“ að allt sem nagar „fór“ vel.

Hvernig líst ykkur á?