Nöfnin í kladdanum 13: Snorri

Snorri og Kobbi voru sterku gaurarnir í bekknum.

Strax í sjö- eða átta ára bekk réði Snorri niðurlögum Hlyns hins uppivöðslusama og frelsaði okkur hin úr klóm óttans. Og tækisfærissinninn ég lagði eftir það mikið upp úr vináttu við Snorra.

Við vorum iðulega samferða heim úr skólanum, eftir að Árni hvarf á braut og hætti að toga mig með á Finnerígötuna. Snorri bjó í Skólagerðinu og því fylgdi maður honum alveg að dyrunum og tók svo gangstíginn hjá fiskbúðinni heim. Og margt var skrafað og skeggrætt á leiðinni.

Einhverju sinni var Snorri eitthvað að pukra með appelsínu og læknasprautu. Hann var búinn að opna appelsínuna og ná úr henni safa með sprautunni eða í það minnsta var appelsínugulur vökvi í henni. Hann spurði hvort hann mætti ekki sprauta þessu upp í mig og ég játti því.

Hefði þetta verið appelsínusafi væri ég auðvitað fyrir löngu búinn að gleyma þessu atviki. En þetta brenndi mig eins og eldur. Mér sortnaði fyrir augu og engu máli skipti hvað ég hrækti og hamaðist, bruninn hélt bara áfram.

Snorri hló. Þetta var í fyrsta sinn sem ég heyrði minnst á Tabasco. Ég hljóp heim og lagðist undir kranann. En það dugði ekki einu sinni, bruninn og óbragðið fylgdi mér það sem eftir lifði dags.

Mamma hans Snorra var flugfreyja og foreldrar hans lítið heima. Gott ef pabbi hans var ekki líka alltaf í útlöndum. Heimilið var auðvitað stöffað af framandi græjum. Þarna sá maður í fyrsta sinn rafmagnstannbursta og Snorri eignaðist Action-kall með fylgihlutum löngu á undan öllum öðrum.

Svo var hann óvenju vöðvastæltur af barni að vera. Kobbi talaði einhverntíma um að hann hefði pantað sér pillur sem gerðu hann svona, upp úr erlendu blaði, eða þá að mamma hans hafi komð með þetta heim. Ætli það geti verið að einn okkar félaganna í barnaskóla hafi verið á sterum?

Við Skúli og Snorri stofnuðum mæm-grúppu, sem þóttist vera hljómsveitin Paradís, sumarið sem litla sínglan Superman kom út. Við fórum í hárkollu- og fatasafn móður hans, sem auðvitað var í útlöndum, og dubbuðum okkur upp í hrikalegar múnderingar. Gott ef við krossdressuðum ekki allir í sum skiptin. Ég söng í klósettrúlluhólk og hinir handléku kassagítar og leikfangagítar.

Um haustið var ég svo sjálfur orðinn trommari í alörugrúppu og sleit á allt gervistúss. En samhliða þessu kynnti ég Snorra fyrir hljómsveitinni Yes, sem ég var farinn að hlusta á þarna, enda bróðir minn byrjaður að kaupa plötur. Snorri varð náttúrlega strax mér fremri Yes-aðdáandi, því áður en varði var komið stórt plakat upp á vegg hjá honum með Rick Wakeman og öllum hljómborðunum hans. Djöfull sem ég öfundaði Snorra þá.

12 ára gömul byrjuðu Snorri og Sveina saman. Sveinbjörg hafði komið inn í bekkinn okkar einhverntíma eftir sjö ára aldurinn (hún er ekki í upprunalega kladdanum) og þau límdust saman um leið og fór að örla á gelgju.

Ég held þau séu enn hjón í dag og reka eitthvert bú á Hvalfjarðarströnd. Sterki töffarinn frá nýtískugræjuheimilinu varð semsagt bóndi.