Nöfnin í kladdanum 14: Theódór, Úndína

Theódór

Þessi gaur var alltaf í skínandi góðu skapi. Hann hafði andlit eins og Roland Gift, dálítið skáeygður og svertingjalegur.

Söngkennarinn okkar í sjö ára bekk hét Gunnar „skalli“ Axelsson. Tónlistaruppeldi hans fólst mestmegnis í því að láta okkur syngja hundleiðinleg ættjarðarljóð sem hann böskaði á píanóið. Ég hafði mest gaman af því að syngja Öxar við ána, enda hægt að setja smá kraft í það. Hlíðin mín fríða og Snemma lóan litla í voru aftur á móti hálfgerð píning, enda hef ég aldrei verið söngelskur.

Um Gunnar skalla var samin þessi vísa (og fannst okkur öllum mun skemmtilegra að syngja hana en allt materíalið sem hann dró fram):

Laufblöðin falla
hjá Gunnari skalla
sem kennir að góla
í Kársnesskóla

(Lag: einhver pervertuð útgáfa af Hraustir menn)

Gunnar skalli hélt greinilega upp á Tedda, út af nafninu sko. Alltaf þegar hann las hann upp sagði hann: „Þeódór... alveg eins og í Þeódrakis. Þeódrakis er eitthvert mesta tónskáld heimsins. Hann er grískur.“ Kallinn varð við þetta dreymandi á svipinn og Úndína greyið mátti oft bíða góða stund eftir að vera lesin upp.

Skrýtið að maður skuli ekki enn vera búinn að tékka á þessum Mikis Theodrakis, fyrst hann hafði svona sterk áhrif á þennan söngkennara. Það hlýtur að vera eitthvað spunnið í hann. Maður hefur varla heyrt neitt frá Grikklandi nema Demis Rousso. Kannski það sé ástæðan, sá virkar nebblega ekki sérlega hvetjandi á mann.

En Teddi flutti burt úr Kópavogi eins og svo margir aðrir. Áður en það gerðist vorum við orðnir ágætir vinir og ég byrjaður að mæta heim til hans í bílaleik. Þegar ég var svona 11 ára fór ég einhverju sinni með foreldrum mínum í heimsókn í glænýtt hverfi uppi í Árbæ (held ég). Þar rakst ég á Tedda. Þangað var hann þá fluttur. Ég var feiminn og talaði lítið við hann, kannski af því að hann var umkringdur strákahjörð og ég með eindæmum fjöldafælinn.

Úndína

Merkilegt að sjö ára gamall skyldi maður hafa verið orðinn meðvitaður um að eitthvert tiltekið mannsnafn var hvorki venjulegt né fagurt á íslenskan skala. Ég held að öll höfum við bekkjasystkinin haft það sterklega á tilfinningunni að það væri eitthvað asnalegt við Úndínunafnið, einhver framandi og sjaldgæfur keimur. Og í ofanálag fréttist það að afi stelpunnar héti Gúndi. Og þá þótt manni fokið í flest skjól í ruglinu.

Það hlýtur að hafa verið ferlegt fyrir jafn-yndislega stelpu að heita þessu hroðalega nafni. Við nebblega áttum það til að uppnefna hana. Hún stendur mér fyrir hugskotssjónum trekkt og stressuð (og sæt) að díla við þetta einelti. Ekki kom maður henni til varnar, þótt skotinn væri í henni, kannski síst af öllu vegna þess. Djöfull sem maður getur verið vitlaus. Ef ég hefði nú tekið upp hanskann fyrir hana þarna í den er kannski séns á að maður hefði hlotið hana að sjálfa að launum síðar. Það var engin framsýni hjá manni á þessum árum.

Úndína var sætust. Sætasta stelpa sem ég hef á ævi minni séð, held ég bara. Hún óx svo úr grasi og varð auðvitað megabeib. Þá sjaldan að maður sá hana álengdar gegnum unglingsárin bókstaflega slefaði maður.

Svona er þetta. Vildi að ég hefði haft vit á að sverma fyrir henni þegar við vorum tólf, einmitt þegar Snorri negldi Sveinu. Ég hefði átt að vera vingjarnlegur og verja hana fyrir uppnefnunum. Skil ekki grimmdina í þessum barnafíflum sem við vorum. Ef maður bara fengi nú að lifa þetta allt upp á nýtt...

Og lýkur þá að segja frá fólkinu bak við nöfnin í kladdanum.