Síðasta!
Skrudda var að klukka mig. Í minni bernsku hétu þetta síðastaleikir og ég man að ég fór alltaf að grenja ef ég var klukkaður.
En þá var ég bara fjögurra eða fimm og allir hinir krakkarnir miklu eldri og fljótari að hlaupa. En þegar maður var kominn á þeirra aldur hét þetta allt í einu klukk.
En ætli maður standi ekki við sitt og voni að þetta net-trend sé ekki þegar orðið of þerytt til að nokkur hafi gaman af þessu:
Ég er að þýða mína fyrstu bók, í geðveiku akkorði.
Svo er ég alltaf í stúdíóum núna. Finnst ég vera að breytast í Alan White, enda sándið djúpt og tuskur á skinnunum.
Ég ætla að kaupa mér nýja fartölvu fyrir eitthvað af öllum þessum peningunum sem ég fæ um þessar mundir. Þar með mun ljúka mikilli tölvuþrautagöngu sem staðið hefur allt frá því að harði diskurinn hrundi í gömlu druslunni minni í júlí.
Lífsnautnin kemur stöðugt yfir mig í seinni tíð. Og þá er ég að tala um upplifun en ekki hegðun. Þetta er ótrúlega gefandi kennd, minnir helst á að horfa á góða gamanmynd, enda stend ég mig sífellt að því að brosa með sjálfum mér af einhverri vitleysunni sem ég upplifi eða rifjast upp fyrir mér. Það er gaman að lifa.
Það togast á í mér löngunin til að stofna fjölskyldu og hrúga niður afkvæmum og sáttin við það þægilega líferni að búa einn og vera engum háður.
Basta. Ég veit ekkert hverja ég á að klukka. Orri, Jón Kjartan, Sjarmör, Eva og Þorkell, hafið þið verið klukkuð? Síðasta!