Skúlagata 4

Fyrsta stúdíósessjón mín var í útvarpssalnum að Skúlagötu 4 árið 1972. Kammertríó á vegum Tónlistarskóla Kópavogs hljóðritaði þarna eitt eða tvö númer fyrir útvarpsþátt. Ég lék á fiðlu, Jón Borgar Loftsson (nú trommari hljómsveitarinnar Hungang) spilaði á þverflautu og einhver stelpa var á píanó.

Stúdíóið heillaði mig alveg upp úr skónum. Sándið í salnum höfðaði til mín og tækjabúnaðurinn í kontrólherberginu var gríðarlega girnilegur, allt fullt af skínandi tökkum og VU-mælum.

Ég ánetjaðist hljóðupptökutækninni, varð svkalega skotinn í þessu öllu.

Svo leið og beið. Árið 1977 fór Skólahljómsveit Kópavogs í Hljóðrita að taka upp plötu. Maður samplaði með augunum öllu umhverfinu þar, græjunum og míkrófónunum. Lét sig dreyma um að starfa við þetta þegar maður yrði stór.

Ég varð reyndar aldrei tæknimaður, heldur hélt áfram að mæta hinum megin við glerið, þar sem míkrófónarnir voru. Aftur tók ég upp á Skúlagötunni, fyrst með Hornaflokki Kópavogs í þætti Svavars Gests og svo með MK-kvartettinum, framhaldsskólaútgáfu af Manhattan Transfer, þar sem Guðrún Gunnarsdóttir og Hrafnhildur Halldórsdóttir útvarpskonur voru innanborðs. Þetta var árið 1983.

Sándið úr hátölurunum á Skúlagötunni var þykkt. það voru lampar í græjunum þarna. En þeir voru á útleið, allt var farið að snúast um solid state og Skúlagatan þótti gamaldags.

Leið nú og beið og hljóðversáhuginn fór í hvarf, vék fyrir fókusnum á því að vera tónlistarmaður. En árið '97 keypti ég mér Roland VS-880 og Rode-míkrófón. Vann á þetta demó fyrir Unun og forvann plötu Önnu Halldórs, Undravefinn. Slagverkið og gítararnir í laginu Aldan eru t.d. hljóðrituð á þessar græjur. Rólandinn kallaði ég Skúlagötu 4.

Langvarandi fátækt hefur gert það að verkum að ekki hefur maður aukið við sig svona græjum, en nú vill svo til að ég bý og starfa í fyrrum stúdíóhúsnæði á Leifsgötunni. Og nú á ég allt í einu einhverja aura í handraðanum, eftir botnlausa vinnu síðustu vikna. Stúdíó Skúlagata 4 er því í burðarliðnum.

Maður er að sanka að sér einhverju af mækum (hræódýrir frá Kína) og formögnurum (hræódýrir líka). Nýtt og fullkomið tólf rása sándkort og mónitorar eru líka komin í hús og bara eftir að fá upptökutölvuna, snák og fleira smálegt í safnið. Sýnist að ég sleppi með innan við þrjú hundruð þúsund í græjukostnað fyrir tækjabúnað sem á öðrum tímum hefði kostað töluvert meira.

Svo er bara að sjá hvernig þetta á allt eftir að sánda. Vel getur verið að einhverjar hljómplötur muni streyma á markað héðan þegar fram líða stundir. Og kannski líka hljóðbækur, útvarpsþættir og hljóðrásir sjónvarpsþátta.

Meira af því síðar.