Frábært ár!
Við þessi áramót sé ég sérstaka ástæðu til að líta yfir liðið árið, enda var það með þeim bestu sem ég hef lifað.
Árið byrjaði með örlítið sukksömum hætti, enda var ég nýlega fluttur aftur til Reykjavíkur eftir hálfs árs dvöl samviskufangabúðum á Akranesi. Ég sótti mikið Næsta bar á þessum fyrstu mánuðum og tjúttaði þar með Edda Lár og öðru góðu fólki. 19. aldar maðurinn veitti okkur stöðugan kómískan innblástur með viðveru sinni. Í kjölfarið tróðum við Eddi svo upp með tveimur góðum dívum á staðnum, þeim Andreu Gylfa og Lísu Páls, syngjandi kátt ryksugupopp. Það var óhemjugaman.
Sukkið rjátlaðist svo af mér þegar fór að vora og við tóku fjallaferðir. Fyrsta svoleiðis giggið var á Hvítasunnu þegar við doktorinn og Trausti Júl paufuðumst upp á Brekkukamb í Hvalfirði. Þolið var kannski ekki alveg upp á það besta eftir kyrrsetur í tóbaksreyk, en gleðin við þetta hobbí er alltaf jafnmikil.
Áður en vetraði aftur höfðum við Blómeyjarbræður farið á Esjuna (oftar en einu sinni), Heiðarhorn Skarðsheiðar (ég 2x), Grænudyngju, Helgafell í Hafnarfirði, Laugaskörð og Móskarðshnjúka (enn á ný). Báðar Heiðarhornsferðirnar voru unaður. Þá fyrri fórum við SSSka bara tveir á heitum sumardegi þegar þoka lá yfir öllum Faxaflóanum. Við löbbuðum upp úr því glundri og enduðum í logni, hita og heiðskíru í þessum rúmlega 1000 metrum yfir sjávarmáli. Og það var upplifun að horfa niður á þokuna úr þessari hæð, sjá hvernig hún huldi allt nema fjöllin á Suðvesturhörninu.
Seinni ferðina tókum við Gunni og Trausti svo og fórum upp þá leið sem við Steinn höfðum farið niður, upp í gegnum mjótt skarð í þverhníptum klettavegg vestur undir Skarðshyrnunni. Hér eftir verður sú leið alltaf farin, landslagið þarna er magnað.
Ég var líka eitthvað að flækjast norður í landi á árinu, en ekki þó á fjöllum. Blúshátíðin á Ólafsfirði færði mér ómælda gleði, endurnýjuð kynni við tótal blakkát og ekki síst formaðist í hausnum á mér hin hagnýta tómhyggja. Sú lífsafstaða heldur manni væntanlega kátum það sem maður á eftir ólifað. Jesús hvað?
Á Akureyri spilaði ég svo inn á plötu Bjartmars Guðlaugssonar og þar sá minn góði félagi Orri Harðarson um takkana. Með Orra hamarði ég svo inn eitt lag í Kastljósi nú rétt fyrir jólin. Skömmu áður var ég þar á ferð með Jónsa, en plötuuppskera ársins er í ríkulegra lagi:
- Hildur Vala
- Ylfa Gylfa
- Jónsi
- Magnús Þór Sigmundsson
- Guðlaugur Kristinn Óttarsson (Godkrist) - eitt lag
- Bjartmar
Lágstemmdur trommuleikur er í tísku núna og því fylgir að hafa skinnin slök og dempuð. Sándið dökkt. Á öllum þessum plötum má heyra dæmi slíkrar áferðar og á þessi nálgun vel við mig. Á plötu Godkrist reyndi ég nýstárlega uppstillingu hljóðnema á settið og notaðist við rússneska mæka sem sánduðu feitt og fallega. Og míkrófónar koma meira við sögu þetta ár, því þar sem ég á heima í hljóðveri sá ég í hendi mér að auðvitað væri ekki úr vegi að starfa að slíkum málum innan veggja þess til blands við kennsluna.
Og ég keypti mæka. Þrjá ribbona, sex kondensera, einn lampamæk og nokkra dýnamíska. Sökum þess að krónan stendur hátt miðað við dollara og vinnuaflið í Kína fær voða lítinn pening gat ég fjárfest með þessum öfluga hætti í úrvalsgóðri vöru. Það eru spennandi tímar stúdíómennsku um þessar mundir.
En já, ég flutti semsagt inn í skúr á árinu og hann er innréttaður sem hljóðver. Hér er engin sturta og lengst af hef ég þurft að komast af án kæliskáps og þvottavélar, en mér líður drulluvel hérna. Ég tók þetta á leigu til að geta sinnt kennslu í almennilegu húsnæði og hingað hafa streymt hinir ágætustu nemendur.
Kennslan er mér mikil gleði. Mest af henni hefur reyndar farið fram í Grafarvogi og á Akranesi frá því í haust. Meðal nemenda eru mikil talent en þau stærstu eru stelpur, undrabarn á unglingsaldri á Skaganum og svo átta ára stelpuskott í Grafarvogi sem rúllar upp hverju James Brown-fönkbítinu af öðru. Hún á eftir að verða magnaður trommari, því get ég lofað.
Eitt af því sem ég kenni nemendum mínum er að blanda saman rudímentum og drauganótutækni á settið. Nota til þess m.a. lagið Look Back In Anger með David Bowie, en frábært band Ásgeirs Jónssonar úr Baraflokknum hefur verið að taka það og fleiri Bowie-lög á árinu, aðallega á Grand Rokk. þar eru með í för Eddi Lár, Gummi P, Georg Bjarnason og Geiri Sæm. En það er ekki síður skemmtilegt að spila Neil Young og gamla blúshunda með hljómsveitinni Skaf sem stofnuð var á árinu og hefur spilað eitt gigg. Þar eru ásamt mér, Edda og Georg þeir Siggi úr Centaur, Einar Rúnarsson og Björgvin Gíslason. Ég hef sjaldan upplifað aðra eins kemestríu og þarna. Þetta er frábær mannskapur.
Nokkurn veginn sama band fékk ég svo með mér í að spila Stóns-prógram á Gauknum núna í desember, nema hvað Georg var á tökkunum þar, en inn kom Tómas Tómasson á bassa og Helgi Björns mætti í frontinn ásamt Sigga munnhörpu. Ástæðan var fyrsta bókin sem ég þýddi, en það gerði ég á mettíma í haust. Meiri svoleiðis vinna framundan.
Og síðast en ekki síst var það Kabarett. Þar leysti ég Sigtrygg af (takk Sigtryggur) og hafði svo gaman af því að ég hefði glaður vilja spila 99 sýningar í viðbót.
Vantrúarvefurinn er í mikill sókn og það var fjör að standa á Laugaveginum á Þorláksmessu og bjóða fólki að skrá sig úr þjóðkirkjunni. Rás 2 útvarpaði ofstækinu í mér við það tækifæri og sama gerði Spegillinn fyrr á árinu og líka útvarp Samfés á Rás 2. Lygastéttin urrar yfir uppivöðsluseminni í okkur Vantrúarseggjum, enda á hún ekki nokkur mótrök við því sem við höfum að segja.
Það hefur semsagt verið í nógu að snúast og maður átt samskipti við haug af skemmtilegu fólki. Gleðilegt ár öllsömul.