birgir.com

Þegar ég var fimm ára gat ég á jólunum þulið upp hvað allir höfðu fengið í jólagjöf árið áður. Minnið hjá mér var fríki og fjölskylda mín kallaði mig rafmagnsheilann.

Ágætur maður spurði mig í morgun mjög mikilvægrar og erfiðrar spurningar:

Heldurðu að skoðanir þínar kosti þig vinnu sem þú hefðir annars fengið?

Ég hef stundum velt þessu fyrir mér. Ég get ekki sagt að ég vaði beinlínis í spiladjobbum, þrátt fyrir sífelldan orðaflaum manna um að ég sé sá albesti, næmasti og listrænasti og ég veit ekki hvað. Sjálfur réði þessi maður, sem spurði mig, mig í tímabundið verkefni í sumar og sagði þá sögu að þegar hann hafi nefnt mig við meðeiganda sinn hafi sá brugðist við með því að segja:

Ha, Bigga Baldurs, er hann ekki bara einhver djöfladýrkandi?

Lagði mig í smá stund áðan og tókst að bæði sofna og vakna hlæjandi. Draumaruglið sem heilinn nær að framkalla strax þegar svefninn er að síga á getur verið algerlega drepfyndið í óskiljanleik sínum. Og maður þarf ekki annað en svífa augnablik inní dagvitundina til að fatta það. Og flissið fjarar svo út meðan skynjunin hverfur manni.

...áskorunina um tafarlaust vopnahlé fyrir botni Miðjarðarhafs.

Ég elska Ómar Ragnarsson og hugsjónabaráttu hans í umhverfismálum. Ég verð að linka í síðuna hans handa ykkur.

Þegar ég kom heim frá útlöndum uppgötvaði ég, um leið og ég opnaði ísskápinn, að ég hafði óvart slökkt á fjöltenginu sem hann fær rafmagn sitt úr þegar ég fór af landinu. Í tvær vikur fengu fiskur og kjöt í frystihólfinu að deyja drottni sínum og þetta var eins og að opna gröf.

Eftir að hafa dvalið í London og Liverpool í fáeina daga fyrir skömmu er ég kominn (aftur) á þá bjargföstu skoðun að Ísland sé algerlega off.