« Opin gröf | Main | Hið lága plan »

Farðu í rassgat Raufarhöfn

Eftir að hafa dvalið í London og Liverpool í fáeina daga fyrir skömmu er ég kominn (aftur) á þá bjargföstu skoðun að Ísland sé algerlega off.

Í gærmorgun fór ég að kenna námskeiðið mitt í Tónsölum í Kópavogi og tók strætó til baka. Leiðarkerfið um helgar hljóðar upp á hálftíma milli vagna. Hvað er það? Ekki furða að allir vagnar séu hálftómir, jafnvel þótt þeir séu agnarlitlir. Fólk nennir ekki svona skítaþjónustu og fær sér bíl.

Þegar vagninn loks kom í Smáralindina keyrði hann mig upp á skiptistöð á Kópavogshálsi og þar þurfti ég að bíða í hálftíma eftir vagninum sem tók mig heim. Halda menn að þetta sé rétta leiðin til að auka aðsóknina í almenningssamgöngur? Í London koma strætisvagnar og lestir á fárra mínútna fresti. Allt gengur greiðlega fyrir sig og stór hluti íbúa notar þessa þjónustu þar með.

Ég var heppinn að híma á hlýjum ágústdegi uppá Kópavogshálsi. Hvernig verður þetta hjá eymingjans bílleysingjunum í vetur?

Fökk strætó.

Fökk Reykjavík, fökk Ísland. Þetta skítaþjóðfélag pínir mann fjárhagslega úr öllum hornum. Seðlabankinn setur stefnuna með einhverju stýrivaxtaógeði og bankarnir hirða svo margfaldar útlánsupphæðir sínar með verðtryggingu og vaxtapíningu. Öll vara og þjónusta hér er okrandi dýr, kostar stórar upphæðir að fá sér eitthvað einfalt og fábreytt í matinn. Á Englandi er hægt að taka leigubíl og dvejla í honum dálengi fyrir kannski 6-7 pund, en leigubíll sem maður pantar sér í Reykjavík er búinn að heimta af manni stóran hluta þeirrar upphæðar um leið og maður sest inn í hann. Hvað á þetta okur að þýða?

Þegar ég flaug kvöldflugið mitt heim til Íslands og tók rútuna niður á BSÍ var komið miðnætti þegar þangað var komið. Umferðarmiðstöðin auðvitað lokuð og ekki nokkur einasti leigubíll á standinum fyrir utan. Eyðimörk. Hringja og híma eftir okurtaxa dágóðastund þar. Hægt að dunda sér við að hjálpa útlendingunum að redda sér bílum, því þeir stóðu þarna vegalausir og vissu ekkert hvað þeir áttu af sér að gera, mitt í þessari sovét-eyðimörk. Reykjavík er ljót og kaldranaleg borg.

Þegar ég sat í gær fyrir utan Segafredo á Lækjartorgi, á spjalli við Gumma P, benti hann mér á byggingarnar við Hverfisgötuna og hvernig útsýnið væri eins og yfir höfnina á Raufarhöfn. Skítugt, kalt og ljótt.

Off.

Skítugt, kalt, ljótt, dýrt, stressað og efnahagsstjórnin komin í klærnar á glæpahringnum Alcoa. We are doomed.

Ég er búinn að taka ákvörðun. Ég ætla að þrauka hérna einn vetur við kennslu og störf að tónlist, en svo er ég fluttur til Englands. Ég get ekki hafst við hérna í þessari menningarsnauðu eyðimörk þar sem allt gengur út á græðgi og blóðsugugang.

Viðbætur (20)

Þarf að mæta upp á Akranes klukkan 10 í fyrramálið á kennarafund. Skoðaði bus.is til að sjá hvernig strætó gengur þangað. Mikil ósköp, leið 15 stoppar nálægt mér og ber mig beinustu leið upp í Mosó, þar sem Akranesstrætóinn bíður. Þægilegt og flott. En svo sé ég að Skagavagninjn gengur á klukkutímafresti, nema hvað ekki er farin nein ferð milli 8 og 9. Ég þarf því að leggja af stað uppúr sjö og hanga svo á Skaganum í einn og hálfan tíma.

Hvað er að?

Steinn Skaptason:

Það tekur ca 30 mínútur að hjóla frá Rvík og í Kóp, mæli með því að þú hjólir þetta í stað þess að taka strætó, sem er með meingallað kerfi. Að hjóla í öllum veðrum allt árið er andlega og líkamlega gott og slær út öllu Gym drasli. Er ekki líka málið að fá sér bíl við tækifæri, þá er margt leyst með langferðalög uppá hið forljóta Akranes.

Bsí - Leifsgata, varla meira en 15 mínútna gangur, þerf Taxa í slíkt ?, varla, nema kannski að farangur sé að sliga ferðalanginn.

Sammála þér að Reykjavík að stóruleiti er forljót borg, svo er hún leiðinleg af og til að mér finnst.

Annars dapurleg og leiðinleg tilhugsun ef þú ert að flytja eina ferðina enn af landi kulda og dýrtíðar, Íslandi.

Ég sé ekki það sama og þú sérð við London,
svona erum við nú ólíkir innbyrðis.

Gangi þér vel.

Það er mun styttra að ganga eða hjóla. Strætó í Kópavogi, Garðabæ eða Hafnarfirði er algjörlega "OFF"

Charlie Watts:

Þú vælir eins og þúsundfætla með liðagigt. Nýkominn úr utanlandsferð númer tvö og árið varla hálfnað! Sjæní nýr ísskápur og hvaðeina. Reyna að gera eitthvað gott úr þessu. Ertu ekki djöfladýrkandi númer eitt? Markaðsfærðu þig sem The Blue(s) Devil. Vantar ekki svona almennilega íslenska sataníska grúppu með voða myrkri og heví tónlist? Settu horn á drGunna og fáðu Ástþór til að skvetta smá sósu á ykkur. Þetta verður stórt!

Þetta er kannski væl, en þetta er raunhæft væl. Maður bregður sér ekki svo til annarra landa að maður átti sig ekki á því hversu off þetta hérna er. Og þá er ég að tala um samfélagið, en ekki landslagið. Þetta samfélag er þrælsjúkt.

Dæmi: Fékk í dag póst frá Intrum vegna tveggja gjalddaga sem ég skulda í banka. Lokaviðvörun bla bla bla, þessi upphæð, þessir vextir og ítrekunargjald 5.xxx kr. Fökkíng fimm þúsund og eitthvað krónur sem helvítis glæpahyskið þarna ætlar að draga af matarpeningum mínum fyrir það eitt að ítreka eitthvað sem ég vissi fyrir en gat ekki borgað.

Hvers konar land viðhefur lagasetningu sem heimilar svona svíðingshátt?

Já Steinn, ég ætla að hjóla. Áttu kaffi eftir hádegi næsta laugardag?

Steinn Skaptason:

Næsta helgi er vinnuhelgi hjá mér í Víðihlíð, þannig að ég verð ekki heima þá helgi, nema til þess að hvílast á meðan þjóðin annaðhvort sukkar sig til óbóta eða bærinn sefur,
en vikan/dagarnir eftir næstu helgi líta ansi vel út, en það eru:
Mán + Þri + Fim + Fös + Lau + Sun,
sem líta vel út, er búinn að vinna kl 15:30 og er þá laus og þá er minnsta mál að renna á könnuna + að spila Matthildi, Þórberg eða Guðmund Jónsson söngvara poppa batik/beat,
í Rúv á Skúlagötu 4, árið 1969.

Ég mæli með því að þú gangir og hjólir sem allra mest ef þú ert bíllaus, leiðir hugan framhjá þessu þjóðfélagi og hinum ýmsu kerfum sem marga persónuna angrar, gott er að lifa í sínum eigin heimi og reyna að leiða nánast allt framhjá sér,
"kemur mér ekki við" hugsunin, hefur gert mér lífið bærilegra og gerir mér það kleift að lifa í eigin heimi og það nokkuð glaður + kátur + þokkalega sáttur, þótt margt sé óleyst og hefur bara sinn tíma, maður hefur svo sem þurft að hafa fyrir ýmsu og margt reynt,
að þá í fyrsta skipti í mörg ár er lífið og tilveran hjá mér að snúast uppí hamingju og gleði yfir litlu. Ég þakka því að þjóðfélagið og veröldin hér fyrir utan kemur mér ekkert við.

Allavega verðum við vonandi í kontakt fljótlega :-)

Kveðja - Steinn.

Kemur-mér-ekki-við, segirðu? Já, það er ein leið...

tj:

Strætó virkar fínt þegar maður er túrhestur í London og liggur ekkert svo svakalega mikið á. Þegar maður stólar á hann á hverjum degi til að komast til vinnu er það nú ekki alltaf svo beisið. Stundum kemur enginn í hálftíma og svo koma allt í einu fjórir í röð, eða loksins einn og hann stoppar ekki af því hann er fullur... (strætóinn sumsé)... Nú eða maður situr pikkfastur í umferðarsultu á annan tíma af því að það varð bílslys í Thames göngunum eða eitthvað... Ótal möguleikar, en jú vagnarnir eru mikið notaðir og þrátt fyrir umferðarþunga þá er klúðrið og vesaldómurinn ekki hreinlega byggður inn í kerfið í London eins og hér á landi (á)...

tóta:

Snilld! Er algjörlega sammála þér. Skítapleis!

Við verðum þá nágrannar að ári!

skrudd:

Hmmmm...danmörk, england, mjög fínar samgöngur miðað við ísland. Miðað við. Svo er það þjóðfélagshópurinn sem kýs morðtólið (bíll, jeppi, Hummer...) í stað þess að byggja upp góðar almenningssamgöngur með því að nota þær.

steinn skaptason:

Minnugur þess hve almenningssamgöngur voru skelfilega lélegar í úthverfi London þegar ég var þar síðast að þá er ekki þess virði að stóla á strætó þar, heldur ekki á vissum tímum/punktum í miðborginni sjálfri, lesið þið bara það sem Trausti skrifar hér að ofan, þar talar maður af REYNSLU, sem bjó þar vel á annað ár og þurfti að nota strætó ansi oft. Svo vona ég að Birgir fari nú ekki að yfirgefa okkur og allra það síst til London.

Stofnum heldur samtökin,
BIRGIR! EKKI FARA BURT!

Steinn Skaptason:

Minnugur þess hve strætósamgöngur voru og eru skelfilega lélegar í úthverfi London og á ákveðnum punktum í miðborginni sjálfri að þá er ekki þess virði að stóla á þær, það að hægt sé að hoppa uppí vagn þar á 10 mín fresti á ekki við um alla London. Lesið bara það sem Trausti skrifar hér að ofan, hann bjó í London vel á annað ár og þar er maður sem talar af reynslu.

Stofnum heldur samtökin,
BIRGIR! EKKI FARA BURT!

Berjumst fyrir því að Birgir fari nú ekki að yfirgefa okkur útaf einhverjum smámunum sem hægt er að leiða hjá sér og lifa með.

Ömurleg tilhugsun ef hann ætlar að yfirgefa okkur til einhverjar skíta stórborgar, sem og almennt að yfirgefa okkur.

Grasið er ekkert grænna hinum megin, þá er bara eitthvað annað þar sem má finna að,
svona er þetta alls staðar.

Ef Ísland er svona ömurlegt, afhverju eruð þið ekki þá löngu flutt erlendis ?

Steinn:

P.S

Gerði tæknilegan feil, þannig að ég hélt að fyrri útgáfa mín að síðustu skrifum hefði fallerað, skrifaði þá aðra, fattaði svo feil minn og fyrri útgáfa mín og svo sú nýrri spruttu svo fram og hafa nú birst lesendum.
Svo sem allt í lagi með það,
góð vísa er svosem ekki of oft kveðin.

Mér finnst innheimtuharka bankanna, með fimm þúsund og eitthvað króna ítrekunargjöldum engir smámunir. Verðbóta- og vaxtapíning finnst mér ekkert djók, þetta klípur mikið af lífsgæðunum hjá lágtekjumanni eins og mér. Mér finnst mörg þúsund króna matarkarfa í Bónus ekki vera neinir smámunir, að ekki sé talað um fátæklegt vöruúrval miðað við venjulegan stórmarkað úti í Evrópu.

Mér finnst skortur á stöðum til að spila á hér í Reykjavík ekki vera neinir smámunir, það er nær ómögulegt að draga fram lífið sem hljóðfæraleikari, jafnvel þótt virtur sé. Og þótt hér sé nokkuð af yndislegu tónlistarfólki til að spila með, þá er sá hópur of þröngur til að hægt sé að hafa nóg að gera.

Mér finnst biðskýlahokur í roki og kulda allt upp undir hálftíma ekkert grín (en ég get þó hjólað meðan ekki er hálka og snjór). Mér finnst ljótleiki og stemmningsleysi Reykjavíkur ekkert smámál, sovétískt þjónustuleysið skapar eyðimerkurupplifun sem ég vildi gjarna vera án.

Mamma tilkynnti mér í dag að þau væru búin að setja húsið í Hveró á sölu, þau ætla að flytja til Kanarí. Besta mál, en ég yrði þá einn eftir af fjölskyldunni hokrandi hér. Familía mín þolir ekki Ísland og ég ekki heldur. Ísland er off, nema fjöllin og eitthvað af fólkinu.

Ég er staðráðinn í því að gerast Tjalli. Viva Britannia!

steinn:

Sammála þér með bankakerfið, verðbætur + vexti.
Matarkarfan í Bónus er þó skömminni skárri en í Nóatúni, talsverður verðmunur,
samt er ekkert ókeypis.
Þú þarft öflugan umboðsmann varðandi spilamennsku, spurning hvort þú gætir verið harður að gera út band og ná því flugi einsog var í gamla daga, þ.e helgi eftir helgi á on the road. Eru fleiri möguleikar og tækifæri að spila erlendis ?, er grasið grænna þar ?,
kannski.
Nagladekk á reiðhjóli í hálku og ca 10 - 15 cm snjó er lítið mál, stöðugleiki og gott skrið, að vera úti í kulda er kannski leiðinlegt, en ansi góð endurnæring á líkama og sál. Spurning hvað menn nenna að leggja á sig í formi erfiðar líkamsræktar úti í kluda og trekk + að hafa fyrir hlutunum, t.d frekar en að hanga inni í gym salarkynnum eða í upphituðum bíl.
Kannski er ég bara Gísli á Uppsölum að einhverju leiti í hugsun, ef svo er að þá gefur það mér mikið, allavega get ég ignorað allt þetta sem þú finnur að hér á landi, nema þetta með bankakerfið + vexti + verðbætur.
Er ekki að tala um grín eða gaman í þessu, þótt lífið eigi að mínu mati að vera gaman og gleði. Sumt eru smámunir í mínu heilabúi og annað ekki, og ljóst er að við höfum ekki sömu sýn á þetta, enda ólíkar persónur þrátt fyrir góðan vinskap. Fáránlegt ef allir ættu að vera sammála um allt.
Mögulega er fegurðin annarsstaðar á Íslandi en í Reykjavík sem er ljót og leiðinleg borg.
Þá gerist þú bara tjalli, breti, kani, indverji eða hvað sem er á sandströnd á sólríkum degi í 33 - 43 stiga hita með svaldrykk í hendi og vindil í hinni.
Njóttu þess í hitanum.
Samt er sorgleg og ömurleg staðreynd að þurfa að horfa á eftir þér í burt útí lönd,
eina ferðina enn.
Nóg að hafa horft á eftir öðrum vini mínum og einnig stóra bróður fara og koma svo aldrei aftur til baka.

Hef svo ekki meira um þetta leiðindamál að segja.

Ef ég kemst í geðveikt góð mál hérna heima er ekki loku fyrir það skotið að ég hafist hér við áfram, kannski þá með annan fótinn í Bretalandi. Góð mál táknar eignir en ekki skuldir, skuldarar eru þrautpíndír í þessu einkavædda bankakerfi.

Ég þarf laun sem standa undir rekstri mínum og rúmlega það. Sé ekki að tónlistarkennsla og spilamennska fari alla leið, nema þá með óheyrilegri aukavinnu og álagi. Ég kæri mig ekki um það.

Blessaður. Ég reyni hvað ég get að vera bjartsýnn og vissulega er margt fínt í lífinu: músík, bækur, kaffi en ég er innilega sammála þér um Ísland og Reykjavík. Ég hélt að löng dvöl erlendis myndi kenna mér að meta þjóðfélagið hér betur en það var öðru nær. Ég flyt til Englands á næsta ári einnig. Getum kannski gert einhvern spuna er þangað er komið, hm? Hugsa að ég endi í Leeds eða næsta nágrenni.

Bani:

Ne Me Quitte Pa

Bani, ég tek þig bara með.

Annars er brjálað að gera núna og ekkert víst að ég fari alveg á næstunni. Kannski verð ég með annan fótinn á enskri grundu næstu árin, en samt með bækistöðvar hér. Finnst það ágæt stefna.

Bættu við

Um þessa síðu:

Þessi síða hljóðar upp á eina bloggfærslu frá 27. ágúst 2006.

Færslan á undan var Opin gröf.

Næsta færsla á eftir er Hið lága plan.

Svo eru margar fleiri á forsíðunni og í safni gamalla færslna.

Powered by
Movable Type 3.31