Bloggið
Þessi snillingur skottulæknisfræðanna útskrifaðist sem læknir frá háskólanum í Heidelberg árið 1893 og fluttist í kjölfarið til Bandaríkjanna þar sem hann gerðist tók prófessorsstöðu í meinafræði við Stanfordháskóla. Þeirri stöðu hélt hann í fimm ár eða allt þar til hann þróaði sjúkdómsgreiningu sem hann kallaði „spondýlómeðferð." Hún gekk út á að berja á hryggjarliðum sjúklingsins með hamri. Þetta varð til þess að kollegar hans við Stanfordháskóla tóku að forðast hann og allnokkrir sjúklingar hans líka.
Albert yfirgaf samstarfsfólk sitt við Stanford og hóf að kenna öðrum læknum spondýlómeðferðina gegn gjaldi sem nam tvöhundruð dollurum. Næst tók hann til við að þróa sjúkdómsgreiningartæki sem hann kallaði „kraftara" og var svartur innsiglaður kassi sem leit mjög vísindalega út. Sagði hann áhald þetta geta sjúkdómsgreint hvern sem var, sama hvar hann væri niðurkominn, með því einu að greina blóðdropa sjúklingsins. Svo nákvæm var þessi greining að sögn læknisins að hún gat jafnvel skorið úr um hve trúaður einstaklingurinn væri! Fjöldi fólks, þar með taldir nokkrir læknar trúðu honum.
Fljótlega upp úr þessu fór Albert að lækna með fjarlækningum og notaði til þess útvarpsbylgjur frá öðru skottulæknistæki sem hann kallaði Almáttugan sveiflupundara. Önnur tilbrigði við kassann voru nefnd Lífrafalsmælirinn og Viðbregðillinn. Þeir sem áttu við hann viðskipti tóku þetta allt saman mjög hátíðlega og borguðu þjónustuna háu verði.
Nú gátu þeir sem vildu verða heilarar tekið hina ýmsu kassa Alberts á leigu, en kassarnir voru þó vandlega límdir aftur. Leigutakinn gekkst inn á að mega ekki skoða innihaldið. Þó fór svo að nokkrir efasemdarmenn opnuðu kassana og í ljós komu nokkrir vírar og þéttar og lítill vélbúnaður sem einungis gaf frá sér suð, en ekkert það sem á nokkurn hátt gat sjúkdómsgreint eitt né neitt, hvað þá sent frá sér útvarpsbylgjur.
Rannsóknarmenn sendu meira að segja Alberti rauða blekdropa í stað blóðs en samt sem áður gat hann fundið ýmsa þá sjúkdóma sem herja á menn í sýnunum. Blóðdropi úr kjúklingi gaf niðurstöðu um krabbamein, malaríu, sykursýki og tvo mismunandi kynsjúkdóma. Það leit því út fyrir að kjúklingur þessi hafi verið orðinn ansi lífsreyndur á ekki lengri tíma en þessu tæpa ári sem hann hafði lifað.
Bandaríska læknafélagði útnefndi Albert Abrams „svikameistara tuttugustu aldar." Hann dó auðugur maður árið 1924 og í hlut erfingja hans komu upphæðir sem námu milljónum dollara.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Virðið aðeins fyrir ykkur þessi orð, sérstaklega lokasetninguna. Finnst ykkur þetta fagurt?
Ekki mér. Ég sé enga fegurð í "reisíal fílings". Þessi orð færa mér í raun heim sanninn fyrir því að rasismi er ekkert annað en trúarbrögð. Hvað er svona lógíst og fagurt við þessa þrá eftir einhverju sem er æðra manni sjálfum? Er það ekki bara gamla heimshræðslan, eða hræðslan við að taka ábyrgð á sjálfum sér? Svo gott að fela sig á bak við pilsfald Guðs, nú eða múgsins sem er eins á litinn og maður sjálfur.
Það er ekkert vitrænt við kynþáttahyggju. Slíkar skoðanir eru þvert á móti kjánalegar, því þær útiloka samkennd með stórum hluta mannkyns. Ég held að þörfin fyrir svo afkáralega flokkadrætti sem rasistar hafa komið sér upp hljóti að felast í því að þessir einstaklingar hafi farið á mis við ákveðinn félagsþroska, gleymt að rækta með sér tilfinningar á borð við ábyrgð og hluttekningu.
Hafi menn í sér þörf fyrir að tilheyra einhverju sem er stærra og meira en þeir sjálfir (af hverju í ósköpunum?) er þá ekki bara miklu gáfulegra að telja sig til mannkynsins? Segja stoltur: "Ég er manneskja"? Mannkynið er nú einu sinni svo miklu stærra fyrirbæri en hinn aríski kynstofn að það ætti að hafa vinninginn þegar kemur að því að hanga í pilsfaldinum á einhverju stóru og traustu.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Bækur Oliver Sacks eru heillandi lesning um það furðulega fyrirbæri sem mannsheilinn er. Í bókinni The man who mistook his wife for a hat er t.d. frásögn af trommuleikara með Tourette syndróm sem hætti að taka lyfin sín vegna þess hve mjög sjúkdómurinn varð honum að gagni við djasstrumbusláttinn.
Og það ber mig að annarri sögu úr Kópavogsstrætó: Á bernsku- og unglingsárum mínum bjó í Kópavogi piltur með gargandi Tourette. Hann þurfti náttúrlega að ferðast með strætó eins og annað fólk, en átti í basli með að gera það þegjandi og hljóðalaust. Og þar sem þetta var fyrir þann tíma er menn höfðu á annað borð heyrt á þennan sjúkdóm minnst kom hin furðulega hegðun öðrum farþegum jafnan í opna sköldu.
Strófurnar hjá drengnum byrjuðu oft með lágu mjálmi, en í kjölfarið upphófust allra handa furðuhljóð, eitthvað sem líktist "getekkigetekkigetekkigetekki" og stílíseraðir hnerrar. Aðrir farþegar reyndu að leiða þetta hjá sér, en tilfæringarnar voru þó með þeim hætti að áður en varði var allur vagninn gónandi á fyrirbærið frá sér numinn af innlifun.
Svo dró að hápunkti seremóníunnar, því þessi afbrigðilega hegðun byrjaði að kitla hláturtaugar einhverra, en hinir sömu reyndu með öllum ráðum að halda hlátrinum niðri. Það hafði í för með sér að svo virtist sem hér og þar í vagninum væru dúkkaðir upp nýir túrrettarar, því hvarvetna fóru að heyrast nefhljóð fólks sem krumpaðist saman við að reyna að halda niðri í sér hlátrinum. Og þið vitið hvað slíkt hljóð er smitandi. Fyrr en varði var allur vagninn í krampakenndum flogum og hljómkviða bældra hlátra reis og hneig þar til ekki var lengur haldið út. Hláturinn ruddist fram og veinandi samborgarar skrýtna stráksins litu hver á annan með skelfingarblik í augum meðan þindin losaði um spennuna.
Þetta voru erfiðar stundir fyrir okkur öll.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Þegar við Sunna vinkona vorum par var ég alltaf að reyna að fá hana til að horfa á Chaplin. Það gekk ekki neitt, hún gekk um með þá hugmynd um myndir hans að þær væru bara eitthvað svona detta-á-rassinn, láta-löggu-elta-sig drasl. Hafði greini- lega bara séð stuttmyndirnar hans í sjónvarpinu, myndirnar sem hann lék í á fyrstu árum sínum í Hollywood og notaði til að fínpússa flækinginn sinn.
En Chaplin óx hratt í starfi sínu og áður en varði var hann farinn að leikstýra sínum eigin fullburða bíómyndum. Myndum sem eru uppfullar að kímni og kátínu, hluttekningu og hjartahlýju.
Laxness var mikill aðdáandi Chaplin. Á Los Angeles árum sínum fór hann að sjá margar kvikmyndir en þótti lítið til þessarar listgreinar koma. Undantekning var þó Chaplin sem hann hóf til skýjanna í Alþýðubókinni.
HKL varð meira að segja svo frægur að sitja til borðs með svart-hvítu hetjunni og heyrði hann segja þessa sögu (nú er ég ekki með Alþýðubókina við hendina og verð því að endursegja þetta af töluvert minni ritsnilld):
Maður kemur inn í bakarí og pantar brúðkaupstertu. Lýsir nákvæmlega hvernig hann vilji hafa hana, með englum og alls kyns flúri. Bakarinn segir honum að koma viku síðar, þá verði tertan tilbúin.
Þegar maðurinn svo mætir til að sækja gripinn lætur hann þessa athugasemd flakka: "Mér þykja englarnir á kökunni ekki nógu broshýrir. Ég vil ekki dapra engla, ég vil glaða engla." Bakarinn lofar að lappa upp á englana og biður manninn að koma morguninn eftir.
Þegar svo maðurinn kemur aftur spyr bakarinn hvort englarnir séu nógu glaðir. Maðurinn jánkar því ánægður og segir kökuna fullkomna. Borgar hana út í hönd. En þegar bakarinn ætlar að fara að pakka henni inn segir maðurinn: "Ekki vera að hafa fyrir þessu, ég borða hana bara hérna."
Mjög Sjapplínskt að draga einsemd mannsins fram með þessum hætti. Og minnir á atvik úr æsku minni í Kópavoginum þar sem fyrirbæri að nafni Kjartan rauðhærði býr. Einhverju sinni sat hann í strætó og sýndi hverjum sem skoða vildi hring á fingri sér. Sagði stundarhátt aftur og aftur: "Ég var að trúlofa mig!" Fólk óskaði honum til hamingju og spurði hver sú heppna væri. "Engin," svaraði hann, "ég var að trúlofa MIG."
En Sunna, þú verður að opna hugann fyrir Chaplin. Ég mæli með að þú byrjir á Gold Rush eða The Kid. Það er ekki seinna vænna, maðurinn er búinn að liggja í gröf sinni í aldarfjórðung.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Nú ætla Baskar að ráðast á vinsæla sumarleyfisstaði á Spáni. Og þar sem lítið er um að vera í túrisma á meginlandinu, vetur og kuldi, þá má búast við að þeir láti til skarar skríða hér í bakgarðinum hjá mér.
Jose Maria Aznar forsætisráðherra hefur það eitt til úrlausnar þessum hótunum að hóta á móti að hryðjuverkamenn fái 40 ára dóm og þurfi að sitja hann allan af sér. Eins og þeim sé ekki sama ef réttlæti þeirra nær fram að ganga.
Ef væri ég ráðgjafi Spánarstjórnar í innanríkismálum leggði ég þetta til:
Gefa Böskum Baskaland eftir, girða það af og reisa landamærastöðvar. Slíta öllum viðskipta- og stjórnsýslusamböndum við svæðið og krefja Baska um vegabréfsáritun til Spánar. Segja sem svo: "Gjörið svo vel, hér hafið þið landið ykkar. Þið fenguð þetta í gegn með ofbeldi, svo látið okkur hér eftir í friði.
Loka á öll tengsl.
Þegar síðan fer að sverfa að Baskaþjóðinni vegna þess að peningaflæðið úr suðri hefur stöðvast, og þeir koma vælandi eftir aðstoð, mætti bjóða samningaviðræður um að koma á viðskipta- og ferðafrelsi. Baskaland yrði þar með aftur hérað (í Evrópusamfélaginu), en nú með sjálfstæðri heimastjórn og eigin ekónómíu.
Málið væri þar með leyst.
Ég veit reyndar ekkert hvort þetta sé skynsamlegt, enda bara "þusandi svona í sífelldu kafi botnlausrar vankunnáttu". Þið kannski segið mér hvað mér yfirsést. Korktaflan er opin.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Flokkar dagsins
Ég er á því að á áttunda áratug tuttugustu aldar hafi vestræn siðmenning náð hápunkti sínum. Róttæk öfl hafi þá verið búin að ná að losa um aldagamlar skorður og samfélagsvitund verið orðin órjúfanlega samtvinnuð allri framkvæmd í félags- og velferðarmálum. Hér á Íslandi var löngu komið á velferðarkerfi sem gerði alla jafna - allir fengu góðan sörvis.
Sjúkrastofnanir voru öflugar, verkafólk átti fyrir mat, húsnæði og fatnaði. Helsta baráttumál öryrkja var að losna við tröppur og þröskulda við opinberar byggingar. Greiðslur launþega í lífeyrissjóði höfðu augljósan hagnýtan tilgang. Allt þetta má skrifa á markvissa baráttu verkalýðsfélaga fram eftir öldinni, með fulltingi vinstri sinnaðra stjórnmálamanna.
En svo kom siðrofið. Í lok þessa sama áratugar upphófu frjálshyggjumógúlar sem aldrei fyrr raust sína um dásemdir markaðarins. Áróður þeirra allar götur síðan hefur náð að smitast inn í stjórnsýsluna og nú er svo komið að velferðin íslenska er að þrotum komin, enda frelsið ástundað án ábyrgðar.
Hið dásamlega markaðsfrelsi hefur orðið til þess að völd í krafti fjármagns hafa safnast á æ færri hendur. Sjúkrastofnanir eru fársjúkar, verkafólk á tæpast fyrir mat, hvað þá húsnæði og fatnaði og helsta baráttumál öryrkja er að geta dregið fram lífið.
Hafa menn ekki séð Sjálfstæðisflokkinn breytast í seinni tíð úr hugsjónaflokki frjálsrar verslunar í pólitískan rétttrúnaðarflokk sem krefst gagnrýnislausrar hlýðni meðlima sinna við hugsjónir einkavæðingar, valdabrölts og sérhagsmuna? Má ekki segja að þannig hafi þessum útverði frjálsræðisins tekist að skapa af því skrípamynd? Hefur í raun gamalli haftastefnu ríkisvaldsins ekki einfaldlega, með því að styðja við sérgæsku, fákeppni og hringamyndun, verið breytt í haftastefnu öflugra auðhringa? Menn hljóta í það minnsta að geta sammælst um það að þegar öll völd í samfélaginu færast á hendur fámenns auðugs batterís hafa landsmenn fengið yfir sig nýtt stjórnvald óháð ríkisvaldinu: fasistastjórn einkageirans.
Til mótvægis við Sjálfstæðisflokkinn og völd í höndum einkaaðila býður íslenskt stjórnmálalandslag upp á Vinstrihreyfinguna grænt framboð. Þar á bæ eru menn fullir samfélagsvitundar, jafnvel einum of ölvaðir af henni, því forsjárhyggjan vill stundum keyra fram úr hófi í málflutninginum. Og þá má spyrja: Er slíkur ríkisfasismi á einhvern hátt skárri en ótakmörkuð völd einkaaðila í krafti fjármagns?
Jú, hann er það reyndar, því fullvíst er að séð verður fyrir öllum brýnustu nauðsynjum pöpulsins og vel það. Markmiðið er upplýstir, kurteisir og snyrtilegir þegnar fullir ábyrgðar og samfélagskenndar. Á móti kemur að slíkur vinstrifasismi reynir að halda frá fólkinu því sem mannskemmandi og siðspillandi er talið (sjá störf Kolbrúnar Halldórsdóttur).
Einkarekni fasisminn heldur öllu slíku miklu fremur að hjörðinni svo hún sé þæg og eyði ekki tímanum í að berjast gegn valdinu. En menntun, ábyrgð, sjálfsvirðing og slíkt er aukaatriði í augum hægrifasismans, aðeins er þess gætt að liðið drepist ekki úr næringarskorti og vosbúð því þá verður peningamaskínan af vinnuafli, auk þess sem færri eru þá eftir til að mergsjúga.
Í þessu landslagi hins íslenska fjórflokks hefur mótvægi við fasískar tilhneigingar löngum verið í höndum Alþýðuflokksins, hins hófsama og frjálslynda krataflokks. Arftaki hans, Samfylkingin, er enn að stríða við byrjunarörðugleika og hefur á að skipa furðu veikri flokksforystu. Það breytir þó því ekki að þessi flokkur teygir sig hvað lengst í átt til frjálslyndis og virðingar fyrir þegnunum, sér það flokka best að hlutverk stjórnmálamanna er þjónustuhlutverk. Húrra fyrir Samfylkingunni.
Framsóknarflokkurinn, þessi gamli úrelti bændaflokkur virðist ætla að elta Samfylkinguna í átt að alþjóðahyggjunni. Með því er hann að sýna af sér mun meira frjálslyndi en við er að búast af honum, enda hefur þetta alla tíð verið flokkur afturhalds, sérhagsmuna og hafta, þrátt fyrir nafnið. Það versta við tilveru þessa flokks er lykilaðstaðan sem felst í stöðugu 15 - 20 prósenta fylgi hans. Hann er því næsta sjálfkjörinn í hverja ríkisstjórn og þarf aldrei að dusta af stefnuskránni og berjast fyrir lífi sínu. Nema þá kannski fyrst núna eftir tilkomu Samfylkingarinnar sem orðin er mun stærri en gamli Alþýðuflokkurinn var. Samfylkingin virðist taka mikið fylgi frá Framsókn og mjög sennilega má túlka ESB-gælur framsóknarforystunnar sem tilraun til að ná einhverju af því til baka.
Kosningar: Ekkert breytist
Þegar farið er að leggja hlutfallslega allt of mikið upp úr pólistíkum rétttrúnaði, en minna upp úr öðrum nauðsynlegum hæfileikum, svo að rétttrúaðir miðlungsmenn ná meiri völdum en þeir eiga skilið, en hæfileikamennirnir, sem annaðhvort eru pólitískir andstæðingar eða pólitískir trúleysingjar, fá ekki að njóta sín, er voði fyrir dyrum í andlegum efnum. Sú þjóð, sem þannig er ástatt um er komin út á hættulega braut, því að hún stefnir út í þá ánauð, sem Carlyle segir, að sé hinn eini raunverulegi þrældómur: Þegar vizkan er látin þræla fyrir heimskuna.
- Níels Dungal
Hvernig ætli standi á því að Sjálfstæðisflokkur og Framsókn halda völdum árum og áratugum saman, þrátt fyrir að vinna í svo mörgu gegn hagsmunum fólksins? Er eitthvað athugavert við lýðræðið? Er lýðurinn kannski of heimskur til að höndla slíkt apparat?
Dæmi: Fyrir kosningarnar 1991 var það á stefnuskrá hvers einasta flokks að hækka skattleysismörk og lækka skatta í þágu hinna lægst launuðu. Samkvæmt því hefði engu máli átt að skipta hverjir hefðu komist í stjórn, skattar hefðu átt að lækka og skattleysismörk að hækka svo eftir yrði tekið.
Gerðist þetta? "Skattleysismörk eru nú 67.467 krónur. Hefðu skattleysismörk hins vegar fylgt þróun verðlags, þ.e. neysluvísitölu væru þau nú ríflega 98 þúsund, hefðu þau aftur á móti fylgt þróun kaupgjalds væru þau liðlega 104 þúsund." (Sigríður Jóhannesdóttir, september 2002)
Er lýðurinn of heimskur fyrir lýðræði? Kannski að lýðræðið, eins og það er í framkvæmd, sé frekar of heimskt fyrir lýðinn. Almenningur er sennilega ekki of heimskur, fremur að hann sé of ginnkeyptur fyrir fagurgala kosningarbaráttunnar. Hið lýðræðislega kerfi er að því leyti gallað. Með því að afnema hefðbundnar kosningar og koma á virku lýðræði verður tryggt að áhrif flokka á stjórn landsins ráðist af verkum þeirra en ekki loforðum. Við þurfum semsé að breyta skipulaginu.
Því með þessu áframhaldi stefnir í það ástand sem Dungal varar við hér að ofan. Þurfi flokkur ekki að berjast fyrir stjórnarsetu sinni fennir fljótlega yfir hugsjónirnar og samfélagsvitundina. Við stjórnartaumana verða þá ævinlega og óumbreytanlega jámenn valdaklíku samfélagsins, pólitískt rétttrúaðir stebbar með enga hugsjón umfram flokkshollustuna. Um leið verður hvert kjörtímabil slegið nýtt met í sóun þeirra verðmæta sem felast í hugsjónum og kunnáttu þeirra sem sitja í stjórnarandstöðu.
Og er þá lýðræðið orðið skrípamynd af sjálfu sér.
Þjóðstjórn til eilífðar
En hvernig verður þá óvitlausu lýðræði komið á? Augljóst er að ágallar lýðræðisframkvæmdarinnar felast fyrst og fremst í kosningafyrirkomulaginu. Það að þegnarnir mæti á fjögurra ára fresti á kjörstað, uppfullir af sefjunaráróðri flokksmaskínanna, og haldi sig vera að leggja sitt af mörkum til samfélagslegra umbóta er náttúrlega engin hemja.
Í stað valdalausrar stjórnarandstöðu ættum við að setja á þjóðstjórn. Það er hörmuleg sóun á gáfum, hugmyndum og ráðkænsku að hafa stjórnarandstöðuna valdalausa og meðlimi hennar fjarri framkvæmdavaldinu svo áratugum skiptir. Ég sé fyrir mér að þetta geti gerst með þessum hætti: Við stjórnvölinn sitji ríkisstjórn mynduð úr öllum þeim flokkum sem hafa á bak við sig næg atkvæði líkt og gerist við þingsetu. Hver kjósandi verði merktur þeim flokki sem hann kaus síðast (leynilega þó með dulkóðun og öllum stælum). Vilji menn styðja ákveðinn stjórnmálaflokk út í eitt nægir því að kjósa einu sinni. Hver kjósandi geti síðan breytt atkvæði sínu og kosið annan flokk með rafrænum hætti hvenær sem honum sýnist, en á t.d. þriggja mánaða fresti verði tekin stikkprufa og samsetning ríkisstjórnar og þings breytt í samræmi við ný hlutföll.
Flokkarnir geti svo óskað eftir gælumálaflokkum. Þannig gæti Framsókn átt landbúnaðinn og vinstra liðið félags- og heilbrigðismál. Forsætisráðuneytið væri þó undantekning á þessu, eins konar flökkuráðuneyti sem færðist á milli flokka með jöfnu millibili.
Í átt að réttlátara samfélagi
Þjóðstjórn allra flokka (sem einhvers fylgis njóta) er lykillinn að velferð samfélagsins. Fái hver flokkur stjórnmálalandslagsins að sinna einhverjum málaflokki/flokkum í framkvæmdastjórn þjóðfélagsins er tryggt að rekstur samfélagsins miðist ekki að fullu við hagsmuni hinna valdamestu. Komið verður í veg fyrir að spilltir stjórnmálaflokkar fái, í kraftir þess hvernig atkvæði falla á fjögurra ára fresti, að haga öllum málaflokkum framkvæmdavaldsins eftir eigin hagsmunum.
Eða í sem stystu máli. Fylgi flokkanna á ekki einungis að endurspeglast inni á þingi, heldur ekki síður hjá framkvæmdavaldinu. Þetta fylgi þarf að mæla sem oftast og hlutföllum að breyta i samræmi við vilja þjóðarinnar. Því segi ég: Afnemum hefðbundnar kosningar og látum framkvæmdavaldið endurspegla samfélagið hverju sinni.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Kæri Sigurbjörn!
Ég hef nýlega lokið við að lesa bók Níelsar Dungal, Blekking og þekking, en hana gróf ég upp fyrir tilviljun í ágætri fornbókaverslun þeirra Braga og Ara Gísla. Og hvílíkt ritverk! Það er augljóst að ég hef fram til þess dags er ég hóf lestur þessarar bókar ráfað um steinblindur í myrkri fáfræðinnar um öll þau gífurlegu glæpaverk og alla þá óhugnalegu grimmd sem kirkja og kristni hefur kallað yfir mannfólkið. Á rúmum fimm hundruð síðum fer læknirinn ofan í saumana á kristnisögunni og dregur fram allt það ógeð sem hefur viðgengist, alla þá heimsku sem vaðið hefur uppi og fjölmarga glæpi sem saklaust fólk hefur orðið að þola af hendi þeirra sem stunda meðvitaða ásókn í fávisku.
Athyglisverð er frásögn Níelsar af frönskum lækni, Jean Astruc, sem birti gagnrýni á 1. Mósebók, en skrif hans lögðu grunnin að seinni tíma rannsóknum. þar kemur fram að tvö heimildarrit liggja til grundvallar þessa fyrsta rits Biblíunnar. Í öðru þeirra er talað um guðinn Elohim, en í hinu um Jahve og hefur hvor frásögnin sín einkenni og stíl. Þegar þær eru skildar að kemur í ljós að hvor um sig er sjálfri sér samkvæm og auðvelt verður að skýra þær mótsagnir og misvísandi endurtekningar sem einkenna sköpunarsöguna.
Níels segir (bls. 291):
Þessi ritgerð læknisins var merkasta ritgerð, sem fram til þess tíma hafði birzt um biblíurannsóknir. En sú var ekki skoðun manna þá. Guðfræðingar þeirra tíma gerðu gys að honum fyrir að vera að fást við guðfræðirannsóknir, sem hann hefði ekkert vit á, læknislærður maðurinn, og kom bæði lútherskum og kaþólskum guðfræðingum saman um það. Í Frakklandi var hann ásakaður um villutrú, en mesti guðfræðingur Lútherstrúarmanna, Michaelis, jós fyrirlitningu sinni yfir hann, og taldi hann allt of fáfróðann [svo] til að fást við slíka hluti. Og Gyðingar gáfu hinum kristnu ekkert eftir.
Í dag eru jafnt kristnir sem gyðinglegir guðfræðingar sammála um að þessar niðurstöður Astruc hafi verið réttar. En svona viðbrögð eru dæmigerð fyrir þá sanntrúuðu, eins og kemur í ljós þegar viðbrögð við bók Níelsar sjálfs eru könnuð. Sé rýnt í íslensk dagblöð frá árinu 1948, þegar bókin kemur út, rekast menn einmitt á eldheita skammargrein ritaða af þér, Sigurbjörn, þá ungum og trúheitum guðfræðingi. Þú segir Níels ekki kunna nokkur skil á því, sem hann er að skrifa um og það þurfi
...ótrúlega kergju til þess að setja saman bók upp á meira fimm hundruð bls., þusandi svona í sífelldu kafi botnlausrar vankunnáttu um þau efni sem hún fjallar um...
Það er athyglisvert að sjá þig grípa til þessarar sömu átyllu í grein þinni og þessir samherjar þínir áður, að segja skrif læknisins byggð á fáfræði og þekkingarskorti. Og þetta gerirðu alveg kinnroðalaust, þrátt fyrir að Níels vitni óspart til heimilda og ekki annað að sjá en hann haldi sig í hvívetna á kúrsi sannleikans. Fullyrðing þín er engum rökum undirbyggð og alveg út í bláinn, enda sýnir þú ekki með neinum hætti fram á hvar og með hvaða hætti læknirinn veður um í villu.
Já Sigurbjörn, mér rennur til rifja að sjá hvers lags meðferð þessi merkisberi upplýsingarinnar fær hjá fulltrúa kristinna manna. Hann átti síst af öllu skilið þennan rakahlausa hreyting af þinni hálfu. Í raun er það höfuðglæpur gegn mannlegri skynsemi að dæma þessa bók úr leik en kenna á sama tíma hindurvitni Biblíunnar sem einhvern sannleika. Miklu nær væri að hampa Níelsi Dungal sem einu af stóru nöfnunum í sögu okkar og menningu, því með þessu stórvirki leggur hann þungt lóð á vogarskálar heilbrigðrar skynsemi og færir okkur glæst áhald til leiðsagnar út úr miðaldamyrkrinu sem kirkja og kristni eru enn að reyna að breiða yfir okkur.
Sigurbjörn, þú hefur vondan málstað að verja. Þú ættir að biðjast afsökunar á ósvífnum og óréttmætum skrifum þínum í garð Níelsar þótt seint sé, ellegar sýna með rökum fram á að orð þín haldi vatni. Það er umhugsunarefni að menn geti í krafti trúar sinnar farið fram með lygar og óhróður um mæta menn og hlotið að launum embætti og virðingu. Hvar nákvæmlega fer Níels með rangt mál? Hvar verður honum fótaskortur í gramsi sínu gegnum hina blóðugu sögu kristninnar? Ég hef aðeins orð þín fyrir því að lítið sé að marka þessa bók. Er ekki lámark að þú og klerkaskarinn í þjónustu þinni takið vandlega á ritsmíð Níelsar og sýnið fram á villurnar í henni, svo hægt sé að leggja trúnað á staðhæfingar þínar? Þú átt fræðimannsheiður að verja og ættir ekki neitt til að spara svo hægt verði að slá ásakanir mínar um lygar og óhróður dauðar niður.
Ég efast þó um að ykkur takist það. Svo mjög er kristnisagan lituð illum verkum, unnum í trúarofsa, að það er ekki á nokkurs manns valdi að ætla að bera í bætifláka fyrir það allt. Öldum saman hafa trúheitir fulltrúar kristninnar kvalið og myrt saklaust fólk og barist gegn hvers kyns framförum í tækni og vísindum, hvort sem þær heita krufningar ellegar bólusetningar. Og allt á þetta orsakir í einhverju trúarbrjálæði sem hefur ekkert með skynsemi eða mannkærleik að gera. Í raun er hræðilegt til þess að vita að enn skuli bábiljum trúarinnar haldið að skólaæsku landsins svo augljóslega hættulegar sem þær eru.
Nei, ég á ekki von á haldgóðum vörnum, jafnvel þótt þér verði bent á þessa blogggrein. En þeim mun sannfærðari er ég um að þín helstu vopn, látir þú svo lítið að svara mér, verði þau að álasa mér fyrir ofstæki og grimmd í garð gamals góðhjartaðs manns, sem engum vill illt gjöra. Ég er ekki að efast um gott hjartalag þitt og allir slíkir tilburðir til að ráðast á persónu mína verða að skoðast sem fyrirsláttur. Ég fer hér fram í nafni sannleika og réttlætis gegn lygum og blekkingum klerkaskríls aldanna. Klerkaskríls sem komið hefur sér makindalega fyrir og liggur eins og mella uppi á fjárhirslum þjóðarinnar. Skríls sem heimtar sérréttindi fyrir átrúnað sinn og kallar þá sem hafa uppi minnstu gagnrýni á fjárausturinn öllum illum nöfnum, jafnvel nasista.
Kæri Sigurbjörn, ég ætla að ljúka þessu hálfopna bréfkorni mínu með annarri tilvitnun í bókina Blekking og þekking, þar sem Níels hefur nýlokið við að fjalla um þær píslir sem geðsjúkir þurftu í eina tíð að sæta af hendi kristinna. Ég bið þig og trúbræður þína að hugleiða þessi orð vandlega:
Hver einasti læknir, sem hefir augun opin, gerir sér ljóst hve fyrirhafnarsamt það er að öðlast þekkingu um starfsemi mannslíkamans. Og hver einasti menntaður læknir veit, að engin framför hefir nokkurntíma orðið á því sviði nema fyrir einbeitingu á athugun, gagnrýni, vinnu og þolinmæði. En að öll afskipti trúarbragða af heilbrigðismálum, sem í gegn um aldirnar hafa verið mjög mikil, hafa, eins og allt annað sem er byggt á fáfræði og blekkingum, reynst lítilsvirði og ekki komið að gagni við lækningu á nokkrum sjúkdómi.
Og þegar menn sjá í gegn um blekkingarhulu töfrakenndra helgiathafna og vita hve einskisverðar þær hafa reynst til lækninga, er þá nokkur furða þótt menn verði tortryggnir á önnur heilög „sannindi", sem ekki eru skilningarvitunum aðgengileg?
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
|