Bloggið
Í starfi mínu hjá Harry þarf ég að mæta á kynningarfundi ferðaskrifstofanna og dreifa auglýsingableðli frá sjoppunni. Neðst á honum er viðvörunarklausa sem ég samdi sjálfur og hljómar svo:
Látið ekki hákarlana rífa ykkur í sig! Óprúttnir kaupahéðnar raftækjaverslana í Cita, Kasbah og Yumbo hafa undanfarið gefið sig út fyrir að vera ættingjar og skyldmenni Harrýs og fært sér í nyt að hann hefur áunnið sér traust Íslendinga með heiðarlegum viðskiptaháttum, ósviknum græjum og afbragðs þjónustu. Varið ykkur á þeim!
Allt er þetta satt og rétt. Fólk kemur kjökrandi í búðina til okkar eftir að vera búið að láta ósvífna Indverja í öðrum búðum selja sér eitthvað drasl á tíföldu verði. Sumir afgreiðslumannana í þessum búðum virðast búa að einhverri dáleiðslutækni sem fær fólk til að rífa upp veskið og punga út óheyrilegum upphæðum fyrir hvað sem er.
Nei, þá er nú betra að versla hjá Harry.
Ekki það að Harry sé að gefa neitt. Hann græðir alveg eins og hinir. Munurinn er bara sá að hann hófstillir álagningu sinni og passar að veita góða þjónustu. Hefur í raun gott hjartalag og er umhugað um að Íslendingarnir eigi góða dvöl hér á eyjunni og séu ekki nagandi sig í handabökin yfir fávisku sinni.
Hér er samt sem áður um rökvillu að ræða:
Við gerum nefnilega út á þessa viðskiptahætti sumra keppinautanna, notum þá rökleiðslu að fyrst allir hinir Indverjarnir séu vondir hljóti þessi að vera góður. Og það sem meira er, þessum hræðsluáróðri er tvinnað saman við aðra rökvillu þar sem höfðað er til tilfinninga.
Harry hefur nefnilega oftar en einu sinni, í miðri sótthitaræðu um illsku annarra raftækjakaupmanna látið þau orð falla að hann skilji ekki hvernig þessir menn geti fengið af sér að vera svona ljótir við fólk. Hvernig þeir geti sofið á nóttunni. Segir þá hljóta að fá sinn dóm þótt síðar verði (karmalögmálið náttúrlega). Svo kemur: "Þetta gæti ég aldrei gert. Ég trúi á Guð!"
Gerir þar með ráð fyrir að fólk tengi sjálfkrafa saman trú og siðferði. Og er í raun að segja að fyrst þessir kallar séu svona vondir þá hljóti þeir að vera trúlausir. Veit ekki að með þessu er hann að móðga manninn sem stendur við hliðina á honum.
Í þessu öllu saman örlar einnig á rökvillunni svikinni valþröng. Því með því að segjast vera góði kallinn er hann í raun að stilla hlutunum þannig upp að allir aðrir hljóti að vera vondir, "við" versus "þeir". En auðvitað er slatti af heiðarlegum verslunum þarna úti sem ekkert er minnst á í allri óttainnrætingunni.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Starf mitt hjá Harry má líta á sem þjálfunarbúðir í sölumennsku. Ég hélt fyrst að hlutverk mitt þarna væri að taka á móti Íslendingunum, kjafta við þá og vera þeim til halds og trausts í viðskiptunum við Indverjana. En annað hefur komið í ljós.
Ég á semsagt að selja löndum mínum stöffið í búðinni líka. Og taka mér harðduglega kollega mína mér til fyrirmyndar.
Gott og vel, ég er alveg til í að læra einhverja svona tækni, þó ekki væri nema til að geta varað sig á þeim sálfræðitrikkum sem útsmognir prangarar nota á saklaust fólk. Ég læri og læri, en vil endilega deila vitneskju minni með ykkur svo þið getið passað ykkur líka.
Kennslustund dagsins:
Stór partur af því að selja kúnnanum það sem hann er að skoða felst í því að segja honum að maður sé búinn að selja svo og svo mörg svona undanfarna klukkutíma/daga. Hér er höfðað til þeirrar rökvillu að fyrst svo margir hafi stokkið á gripinn hljóti hann að vera æðislegur. Í búðinni hjá Harry dugir að segja að hinir Íslendingarnir kaupi vöruna í stórum stíl (sem er reyndar yfirleitt rétt og satt). Í slíkum tilvikum má finna keim af "Höfðað til algengrar hegðunar" rökvillunni og jafnvel "Bandwagon".
Mótrökin gegn þessari fullyrðingu gætu verið þau að fólk sé í eðli sínu fíbbbl, og ef græjan er svona æðisleg, af hverju þarf þá að nota þetta trix til að selja hana? Var það þá ekki bara líka notað til að selja öllum hinum þetta á undan?
Ég man að þegar ég gekk til prests þá notaði hann þessa rökvillu á okkur heimsk bólugrafin kjánaprikin: "Vitleysa endist aldrei lengi," sagði hann. "Ef kristindómurinn væri vitleysa, gæti þá verið að milljónir manna hafi getað aðhyllst hann í 20 aldir?"
Svarið er "já".
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Ég hef náð nýjum hæðum í trúarbragðaþvargi mínu.
Ég veit að mörgum ykkar finnst það hin mesta fásinna að vera að argaþvargast yfir heimskulegu bullinu í þessu kristilega liði, en sorrí, stundum er bara of mikið í húfi.
Til dæmis viðbjóðsleg glæpaverk íslenskra sértrúarsöfnuða. Nú argar réttlætiskennd mín yfir viðbjóðnum sem sumir þeirra eru að demba yfir okkur. Charles Ndifon mætti fyrir skömmu til Íslands glaðhlakkalegur með þær fullyrðingar á vörum að hann gæti læknað alla sjúkdóma, alnæmi jafnt sem krabba.
Hirti svo peninginn og fór. Læknaði engan.
Aftur á móti höfum við staðfest dæmi þess að fólk hafi í trúarvímunni hætt að taka inn lyf sín og uppskorið með því alvarlegan heilsubrest. Þetta er náttúrlega óþolandi og sérstaklega þó að þjóðkirkjuliðið skuli engar athugasemdir gera við þetta siðlausa hátterni Ndifon og forstöðumanna þeirra safnaða sem buðu honum til landsins.
Matti Á átti frábæran punkt um þetta á spjallþráðum striksins nýlega:
Hvernig væri að fá sjálfboðaliða (t.d. Gunnar í krossinum) til að sprauta sig með lifrarbólgu C veiru og fá hann svo til að láta Charles Ndifon "lækna sig"!
Mér fannst þessi hugmynd einfaldlega of góð til að hún færi framhjá þeim sem hlut eiga að máli. Ég sendi því Gunnari í Krossinum þennan tölvupóst í dag:
Date : Mon Feb 10 15:06:35 2003
From : birgir@birgir.com
To : krossinn@skima.is
Subject : Áskorun
Kæri Gunnar Þorsteinsson!
Ég er mikill efasemdamaður og veit sem er, eftir að hafa kynnt mér
lesmál skynsamra manna, að kraftaverkalækningar þær sem menn á borð
við Charles Ndifon og Benny Hinn stunda eru ekkert annað en
loddaraskapur. Þú og söfnuður þinn haldið þó öðru fram og
kinnroðalaust kveikið þið falsvonir í brjóstum þeirra sem um sárt
eiga að binda, t.d. sökum ólæknandi sjúkdóma.
Munurinn á hinum trúaða og efasemdarmanninum er sá að þegar trúmanni
eru sýndar sannanir eða sterk rök treður hann gjarnan í eyrun og
neitar að taka staðreyndir málsins inn. Efasemdarmaðurinn er aftur á
móti með opinn huga og aðeins þarf að koma með einhverjar sannanir,
eða styðja mál sitt sterkum rökum til að hann fallist á
málflutninginn og breyti um leið heimsmynd sinni til samræmis við
nýjar upplýsingar.
Í krafti þess að verið getur að fullyrðingar ykkar kristsmanna um
kraftaverkalækningar séu réttar (en svo óheppilega vilji til að engar
haldbærar sannanir hafi fengist enn) vil ég skora á þig sjálfan að
sýna okkur fram á að lækningar Ndifon séu staðreynd. Ég fer hér með
fram á það við þig að þú látir sprauta þig með lifrarbólgu C, eyðni
eða einhverjum öðrum ólæknandi óþverra í viðvist fjölmiðla og gefir
svo læknasamfélaginu tækifæri á að fylgjast með því hvernig trú þín
læknar þig. Ndifon er væntanlegur í maí og ég geri hér með að tillögu
minni að þessi tilraun fari fram um það leyti, svo lækningarmátturinn
sem haldið er fram að stafi frá honum geti hjálpað þér í baráttunni
við þessa erfiðu sjúkdóma.
Við, fólkið sem lygaáróðri ykkar kristsmanna er beint að, eigum
heimtingu á sönnunum, Gunnar. Vitnisburður er einskis virði, hvort
sem hann kemur frá einum manni eða þúsund.
Vonast eftir svari frá þér. Komi það ekki sendi ég þér þetta bréf sem
opið bréf í fjölmiðla.
Birgir Baldursson
Gran Canaria
Svar barst um hæl frá Gunnari og frekari orðaskipti okkar á milli má lesa hér.
Í lok dagsins stendur eftir að Gunnar getur ekkert sagt, heldur lætur Biblíuskrudduna tala fyrir sig. Það eru mikil vonbrigði, því ég hafði svo sannarlega vonast eftir hressilegum orðaskiptum um þetta málefni. En það er gaman að rella í kallinum. Ég er að hugsa um að halda því áfram.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Kasper: Tja, hérna, okkur var svo kalt og datt í hug að ef við færum nú inn í bakaríið til að hlýja okkur þá myndi okkur líða aðeins betur.
Bastían: Já, það getur nú varla talist ólíklegt.
Bakari: En þetta er bara ekki rétt, þeir fóru inn í bakaríið til að stela. Og þessi langi þarna var kominn með tvö heilhveitibrauð, eitt franskbrauð og eina köku í pokann sinn.
Bastían: Hvernig útskýrirðu það, Kasper?
Kasper: Tja, það var frekar dimmt inni í bakaríinu og meðan ég var að hlýja mér lagði ég frá mér pokann minn. Og pokinn var opinn. Svo rakst ég á hillu. Og það var einmitt í henni sem þessi þrjú heilhveitibrauð, franskbrauðið og þessi eina kaka voru. Og svo datt þetta bara úr hillunni og lenti barasta beint ofan í pokanum mínum.
Bastían: Já, þetta getur varla talist mjög ósennilegt.
Bakari: En þetta er bara ekki satt hjá honum, því heilhveitibrauðin og franskbrauðin eru bara allsekkert í sömu hillunni.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Á korktöflunni minni skrifar þessa dagana einhver sem trúir því að þeir sem ekki geri ráð fyrir yfirnáttúru hafi ofurást á efnislegum gæðum, og séu þá væntanlega þar með skammsýnir nautnaseggir.
Þetta er náttúrlega rakin vitleysa hjá manninum, það fer ekkert eftir þessum lífsskoðunum manna hvort þeir séu nautnaseggir eða háþroskaverur sem hugsa um aðra fyrst.
En við þessa ásökun rimpoche rifjaðist upp fyrir mér sjónvarpsþátturinn Eldhús sannleikans þegar Sigmar B. Hauksson tók á móti þáverandi biskupi Íslands og einhverri líkamsræktarkonu (til að stilla upp andstæðunni "andlegt" - "líkamlegt").
Þessir þættir hans Sigmars voru um margt ágætir þótt það misheppnaðist iðulega hjá honum að kveikja debate milli gesta sinna, það verða allir svo frendlí eitthvað með góðan mat fyrir framan sig.
En það sem sló mig mest í þessum þætti var þegar Sigmar tilkynnti biskupnum að hann hefði verið á þeytingi allan daginn og því ekki haft tök á að útbúa neinn eftirrétt. Biskupinn fór í rosa fýlu fyrir framan alþjóð og byrjaði að kveina yfir því að hann hefði nú verið búinn að sjá fyrir sér eftirrétt að loknu kjötáti og að þetta væri alveg ferlegt (man ekki hvernig hann orðaði það).
Þarna var höfuð trúarsöfnuðarins sem ríkið rekur, maðurinn sem á að vera fyrirmynd landsmanna í andlegum þroska, vælandi eins og fimm ára krakki yfir að fá ekki ís. Aldrei hefði Ingersoll hagað sér svona, hvað þá Jefferson, Stephan G, Níels Dungal eða undirritaður. Erum við þó og vorum ekkert sérlega upptendraðir fyrir guðdóminum eða "hinu andlega".
Mér skilst að þessi sami biskup sé staddur hér á eyjunni núna. Hann hefur þó ekki enn látið sjá sig hjá Harry á þeim tímum sem ég er þar. Ætli hann sé nokkuð hræddur við mig, manninn sem lýsti því fullum fetum yfir á opinberum vettvangi að kirkjan boðaði hindurvitni?
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Meira af fólki sem hefur lifibrauð af því að kalla ógæfu og neyð yfir saklausa samborgara sína: Í morgun horfði ég á lögguna handtaka og skrifa upp þrjár stelpur sem hafa það að atvinnu sinni að selja grandalausum túristum blóm hér á Playjunni. Þær fara yfirleitt um tvær til þrjár saman og meðan ein þeirra krækir blómi í jakkaboðung, kyssir á kinn og rukkar um nokkur centimó, nota hinar tækifærið og hreinsa úr vösum fórnarlambsins með ótrúlegri færni.
Brögð eru að því að kvennsur þessar sitji um fólk sem er nýkomið úr hraðbönkum og hafi með því tugi þúsunda upp úr krafsinu. Ferðamaðurinn fattar svo ekkert fyrr en komið er heim á hótel.
Fríið ónýtt.
Við að horfa á handtökuna og sjá samviskulaust glottið á feitlögnum gellunum fann ég skyndilega svella í mér reiði og fyrirlitningu sem á sér djúpar líffræðilegar rætur. Langaði í þessu frumstæðiskasti mínu að berja þær. Hella yfir þær hlandi, eða brennheitu kaffi. Við mennirnir erum svoddan órangútanar enn. Allt í einu skildi ég hið múslimska réttlæti, að höggva hendur af þjófum, því ég vissi að þessar druslur myndu skella sér beint aftur í slaginn um leið og löggan væri komin í hvarf. Engin iðrun, aðeins sjálfmiðuð siðblindan. Er ekki bara best að svifta þessar fingralöngu konur atvinnutæki sínu?
Eða keyra þær upp á hæsta fjallstopp og láta þær labba heim. Bara ekki láta þær komast upp með þetta þegjandi og hljóðalaust.
Síðast þegar ég mætti einni svona hreytti ég út úr mér "eat shit and die" um leið og hún teygði skítugt blómið í áttina til mín. Það kom flatt upp á hana og hún lét eitthvað dónalegt flakka á móti. En kannski er þetta bara leiðin til að losna við þetta pakk, fá alla túrista svæðisins til að senda þessum kvígum tóninn. "Ít sjitt ann dæ!"
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Ég er með sjálfum mér að kljást við dálítið dílemma. Þannig er að ég hef verið ólatur við að gagnrýna kristið fólk fyrir lífssýn sína og talið það nánast skyldu mína að benda því á götóttar hugmyndir sínar.
En á sama tíma fordæmi ég kristna trúboða fyrir að eyðileggja arfleið og menningu heilla samfélaga með því að troða kristni sinni upp á allt og alla.
Er ekki einhver mótsögn hérna? Af hverju má ég fara mikinn gegn trúarkerfi þeirra sem kring um mig eru, ef ég heimta svo af þeim að þeir láti hindurvitni annarra menningarsamfélaga óáreitt?
Þetta ber mig að annarri spurningu: Myndi ég reyna að fá stokka-og-steinatrúarmann til að varpa heimsmynd sinni fyrir róða? Og af hverju er ég ekki á fullu að rífast við hindúana vini mína í búðinni hjá Harry?
Málsvörn mín er þessi: Ég boða ekki trúleysi en einset mér að rukka fólk um gagnrýna hugsun um leið og það byrjar að segja mér að hlutirnir séu með einhverjum ákveðnum hætti, órökstutt. Ég dembi aldrei neinu yfir neinn á fyrra bragði þegar kemur að þessum málum. Og meðan hindúarnir eru ekki að reyna að selja mér þá hugmynd að Ganesh litli og félagar séu í raun á meðal vor og ráði örlögum okkar og farsæld, þá læt ég heimsmynd þeirra ekki koma mér við.
Hinir kristnu eru einfaldlega svo óheppnir að aðhyllast trúarbrögð sem kalla á boðun. Og þegar hún fer í gang er mér að mæta, því trúboð er algerlega óþolandi hlutur. Með því er verið að útrýma hindurvitnum með hindurvitnum, skipta friðsælum bábiljum út fyrir aðrar herskárri.
Ég myndi svara fullum hálsi um leið og hindúarnir og stokksteina- maðurinn byrjuðu einhverjar innprentanir. Markmiðið með því væri auðvitað að kveikja með þeim spurningar um eigin hugmyndir.
Verst hvað margir hinna kristnu eru gjarnir á að bregðast ókvæða við þegar þeir eru beðnir um að hugsa sjálfstætt. En sjálfur er ég auðvitað ekkert betri, sýni sömu viðbrögð þegar ég er beðinn um að hugsa ósjálfstætt.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Nú er komið alveg hálft ár síðan ég hef snert trommusett af einhverju viti. Sem er sorglegt því ég var tiltölulega nýdottinn inn á frekar áhugaverða nálgun við þetta hljóðfæri - dýnamískt varíerandi tempó og flakk milli streit og svíngí, ellegar hangið einhversstaðar á óljósu bili mitt á milli þrí- og fjórskipts takts. Sefjunarmáttur þessa er ótrúlegur.
Fyrstu ummerkin um þessa nálgun má finna á hljómplötunni La la la sem Kombóið tók upp árið 2000 og gaf út ári síðar. Hér er gott dæmi. Næst bregður þessu fenómeni fyrir á nýju plötunni hennar Þórunnar Antóníu en nær hápunkti sínum og áhrifamætti í laginu "Cry a little" sem Kombóið tók upp síðasta vor og er enn óútgefið. Það var sirka það síðasta sem ég gerði í trommuleik ef frá eru talin nokkur lög sem Heiða og heiðingjarnir tóku upp, gott ef ekki kvöldið áður en ég yfirgaf Reykjavík. Jú, eitthvað spilaði ég inn fyrir Gumma Pé sama kvöld, einhverja furðutónlist sem ég man ekki hvernig sándar.
En það er aldrei að vita nema trommaradrusla þessi rísi upp frá dauðum fljótlega og þarf ekki kraftaverk til.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
|