Bloggið14.09.02Innherji að nafni Feu varpaði nýlega fram þeirri athyglisverðu spurningu hvað það væri sem fengi menn til að trúa. Hann spyr: Getur verið að þörfin fyrir því að trúa sé eitthvað sem náttúran hefur mótað í genin okkar? Ég hallast að því að þetta sé ekki þörf fyrir að trúa heldur þörfin fyrir að vita. Í forneskju þegar vitundarljósið var að kvikna í kolli okkar stóðum við ráðþrota og hrædd gagnvart náttúruöflunum. Við drógum ranglega þá ályktun að þrumurnar, jarðskjálftarnir og fellibyljirnir væru verk yfirnáttúrulegra vera og gengum svo út frá því sem vitneskju árþúsundum saman. Trúarbrögðin eru ófullkomin leið forfeðra okkar að sannleikanum, leið sem farin var án farartækja. Vísindin létu okkur síðan farartækin í té. Og það er ekkert athugavert við það að trúuðum einstaklingum sé bent á að þessar rútur til sannleikalandsins séu til reiðu. Það er nefnilega svo dapurlegt að sjá þá villast fótgangandi úti í auðninni. Nú geta menn flaggað þessum skrifum mínum ef þeir vilja, allar færslur eru hér með með endanlega slóð og akkeri. Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".12.09.02Sá svipmyndir í gær frá einhverjum kórtónleikum sem voru hluti af minningarathöfninni um voðaverkin vestra. Nokkrar gamlar og búttaðar söngkonur hreyfðu munnana í takt, en stjórnandinn djöflaðist með höndunum í forgrunni, gretti sig yggldi. Fáránlegt athæfi og svo augljóslega afkáralegt þegar maður heyrir ekki tónlistina. Það er jú þannig að þegar maður nær að sefjast af því sem fram fer verður öll svona hegðun svo lítill og óviðkomandi partur af heildinni. Maður tekur ekki eftir henni. Hafið þið prófað að fylgjast með dansi í sjónvarpi með hljóðið af? Eða áhorfendum á djasstónleikum? Hvað með tilburði sölumanna og -kvenna í auglýsingasjónvarpi? Ridikkjúlus, þegar maður hefur lokað sig frá sefjuaráreitinu. 
Sé maður ónæmur fyrir boðskap preláta í hvítasunnusöfnuðum, stendur eftir hegðun sem er algerlega út í hött. Sama gildir um altarisgöngur, fermingar, skírnir og jafnvel jarðarfarir. Fáránleiki trúarástundunar verður sýnilegur þeim sem ekki er næmur fyrir skilaboðunum á nákvæmlega sama hátt og dans verður asnalegur þegar tónlistin er mjútuð. "Já, en það hlýtur að vera fötlun að heyra ekki tónlistina/skilaboðin," segið þið, "auðvitað er trúarástundunin afkáraleg í þínum augum fyrst þig vantar móttakarann fyrir Guð. Ástundunin verður ekkert verri fyrir það." Málið er ekki svo einfalt. Það er nefnilega ekkert lögmál að þótt maður heyri tónlist nái maður að sefjast. Þetta veltur allt á gæðum hennar. Mikill hluti þeirrar tónlistar sem berst í eyru mín daglega er fyrir mér of mikið rusl til að hætti að sjá hvað hegðunin við að koma henni til skila er fíflaleg. Ég lít svo á að ég sé einfaldlega vaxinn upp úr fullt af tónlist, hún hvorki fróar mér né skemmtir. Í raun sit ég, í mínum fílabeinsturni, uppi með lítið meira en Miles, Coltrane og Bach, auk nokkurra afburðamanna héðan og þaðan. Sama á við þegar kemur að lífsskoðunum mínum. Orð predikaranna eru einfaldlega of naiv, óskynsamleg og fráleit til að ég geti ánetjast. Allt tilstandið í kringum þetta, kirtlar og kjólar, söngl og kjökur, klapp og stapp og ójarðnesk tungumál, verður þeim mun óviðurkvæmilegra. Kannski er þetta hið eina sanna klám. Það er hægt að vaxa upp úr öllu, tónlist, lífsvenjum, já og trú. Ég er einfaldlega löngu vaxinn upp úr því að eiga ósýnilega vini. Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".11.09.02 Dagur hryðjuverkanna. Her og lögregla í viðbragðsstöðu en almenningur töltir sér niður að "Ground Zero" (þeir mega eiga það Kanarnir að þeir gefa hlutunum oft kúl nöfn) og reynir að græða sárin. Ég man ekki hvort það var á spjallþræði eða í bloggi (kannski hjá Hr. Muzak) sem ég rakst nýlega á skrif sem voru eitthvað á þessa leið: "Ef fanturinn í skólanum er búinn að snúa þig niður, heldur þér föstum á höndum og fótum og kallar á vin sinn, hinn stóra og sterka fautann á skólalóðinni, til að hjálpa sér að lumbra á þér, en þú nærð á sömu stundu að sparka þéttingsfast í punginn á honum í ósjálfráðu varnarviðbragði... Er þá hægt að kalla þig hryðjuverkamann?" Góð hugleiðing í tilefni dagsins. Reyndar einnig í tilefni heimildarmyndar um einelti sem Sigurður Hólm og félagar voru að klára. Ég verð að játa að ég varð alveg steinhissa þegar ég las reynslusögu Sigga. Ég hitti hann fyrst þegar ég mætti á fyrsta fund minn hjá SAMT en hafði áður lesið skrif hans. Það er bókstaflega ekkert í fari þessa manns sem bendir til þeirrar bitru reynslu sem hann býr að. Það geislar af honum traust og hlýlegt átorítet. Ég hefði giskað á að þarna væri komið félagsmálatröllið í skólanum, gæinn sem sæti í nemendaráði og skemmtinefnd, væri ritstjóri skólablaðsins og væði píurnar upp í mitti. En nei, þetta er maðurinn sem var laminn og spottaður, uppnefndur og hrækt á. Ótrúlegt. Ef Siggi gat komið svona vel undan eineltinu er rétt eins líklegt að miðaustrið geti orðið vinveitt og gildandi í alþjóðasamfélaginu. Eina sem við þurfum að gera er að láta af plageríinu, en rétta þess í stað hjálparhönd og byggja upp traust. Heyriði það, þarna bigotar Bush og Blair! Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".10.09.02Ég fer að eiga ýmislegt vantalað við vefhýsilinn minn, bæði þessi vefur og Kombóið.com liggja niðri heilu og hálfu dagana. Póstföngin einnig. Ég er búinn að skipta um gestabók. Vonlaust verk að komast inn á Alxnet til að skoða leynifærsluna í gömlu. Lítur helst út fyrir að ég hafi sænað mig upp án netfangs. Skrýtið annars með þessa gestabók mína. Sama dag og ég setti hana upp komu fjórar færslur askvaðandi. En eftir að blogg mitt um Desmond Morris og rassskellingarnar birtist um kvöldið hefur ekkert bæst í hana, nema óopnanlega leynifærslan. Í kjölfar þessarar sömu bloggfærslu hafa heimsóknir inn á vefinn einnig stórlega dregist saman. Maður kemst ekki hjá því að spyrja sig að því hvers vegna. Getur verið að barnaklámsmóðursýkin eigi þarna einhvern þátt? Eruð þið að misskilja mig svona herfilega? Ég var einungis að velta fyrir mér hugsanlegum uppruna ritúals sem enginn, síst af öllu börnin, er meðvitaður um í dag. Ég var ekki að leiða að því getum að börnin væru þarna í einhverjum kynferðisleik við foreldra sína. Öll fjölskyldan sér bara eitthvað absúrd atferli sem skilar rjómabollum á diska. Rukuð þið burt í fússi með þau orð á vörum að ég væri bara helvítis klámhundur? Mér sýnist helst sem fórnarlömb þeirra sem fremja kynferðisglæpi gegn börnum séu fleiri en börnin sjálf. Ég bý hér í sambýli með frænkum mínum og ungum dætrum þeirra. Hef tæpast nokkur samskipti við litlu stelpurnar, tala varla við þær á fyrra bragði. Hvað ætli valdi því? Gæti það verið þessi nýtilkomna móðursýki sem gengur út á að allir karlmenn séu pótensíal nauðgarar? Pótensíal barnaperrar? Af hverju er ég ekki að veltast um í gólfinu með litlu frænkum mínum í taumlausum fíflalátum, huggandi þær þegar þær meiða sig, kúrandi þær fyrir framan sjónvarpið? Er það ekki bara hræðslan við að slíkri hegðun sé ruglað saman við kynferðislegt áreiti? Við karlmenn sem ekki stundum kynferðisglæpi erum orðnir jafnmikil fórnarlömb og börnin. Séum við einhleypir og barnlausir dögum við uppi án þess að komast nokkurn tíma í líkamlega snertingu við annað fólk. Hins vegar hafa konur, í krafti móðursjúkrar umræðu, komið sér í þá kjöraðstöðu að þær mega snerta allt og alla eins og þeim sýnist án þess að nokkrum detti neitt ljótt í hug. 
Ég sá fyrir nokkrum misserum þátt af Stundinni okkar þar sem kona safnaði börnum kringum sig og lét þau gera leikfimisæfingar og yoga. Ég tók sérstaklega eftir því að þegar hún var að útskýra eitthvað ákveðið fyrir krökkunum tók hún yfrum eina stelpuna á mjög nærgöngulan hátt. Það þótti greinilega sjálfsagt og eðlilegt. Ætli allt hefði ekki orðið brjálað ef karlmaður hefði séð um þessa leikfimi og gert slíkt hið sama? Bendi á athyglisverða umræðu um vændi á Innherjum visir.is. Raxter er greinilega ekki múlbundin geldri vanahugsun. Húrra fyrir henni! Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".09.09.02Mætti halda að ég væri með Sigga pönk á heilanum. Nú ætla ég enn einu sinni að fara að leggja út af orðum hans. Hann er einfaldlega sá á bloggrúntinum mínum sem hrærir mest upp í mér. Og nú eru það sjálfsmorð sem eru til umræðu. 
Ég hef oft sagt að eina leiðin til að vera trúlaus sé að taka sterka jákvæða trúleysisafstöðu, en standa ekki skjálfandi í köldum polli tómhyggjunnar. Nihilisminn er alger dauði og þunglyndi. En það er svo sem ekkert skrýtið að þeir sem ekki láta hið trúarlega haldreipi eftir sér þurfi annað slagið að glíma við tilvistarkrepptar spurningar, tilvera okkar er nú einu sinni án tilgangs ef frá er skilinn sá genetíski. Ekki það að ég ætli mér að kæfa ykkur í Ingersoll, en hann á góða punkta um þessi mál: Við vissar aðstæður eru sjálfsvíg eðlileg, viturleg og rétt. Þegar maðurinn hættir að vera sjálfum sér og öðrum til gagns, þegar líf hans er tóm þjáning og framtíðinni fylgja engin fyrirheit um lausn, í slíkum tilvikum tel ég að maðurinn hafi allan rétt til að varpa af sér oki lífsins og fela sig dauðanum á vald. Og: Allir viti bornir menn sjá að hver sá sem heltekinn er af krabbameini á rétt á morfíni svo hann geti flúið þjáninguna í faðm hins draumlausa svefns. Með sama hætti koma upp þær aðstæður þar sem maðurinn hefur fullan rétt til að binda enda á hugarvíl sitt. Málið er bara að bera skynbragð á hvenær allt er ónýtt og vonlaust, hvenær engu verður bjargað. Enginn ætti að taka skrefið án þess að ráðfæra sig við aðra. Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".08.09.02Hamast við að hlusta á danska ríkisútvarpið. Oft skil ég ekki neitt en í fáein skipti dett ég inn í málið og þá er þetta næstum eins og að hlusta á íslensku. Núna er þáttur um Kóperníkus. Hannes Pétursson átti kyngimagnað kvæði um kauða:
Á kvöldin undir kveiktu tungli og stjörnum 
Ingersoll er skotheldur. Barst bókin Best of Robert Ingersoll frá Amazon í gær. Búinn að grípa niður í henni víða, kinka kolli og brosa: Hafi Kristur í raun og veru sagt, "ætlið ekki, að ég sé kominn að færa frið á jörð. Ég kom ekki að færa frið, heldur sverð," er það eini spádómur nýja testamentisins sem hefur bókstaflega ræst. Í ljós kemur að hann samsinnir mér algerlega (og Biblíunni) þegar kemur að lygum: Er einhvern tíma réttlætanlegt að ljúga? Auðvitað í einstaka tilviki. Sé maður tekinn höndum af óvinaher í stríði ber honum að ljúga og leiða menn afvega. Það sem við köllum herkænsku er ekkert annað en lygar. Til að stuðla að farsælli niðurstöðu, t.d. ef vernda á heiður konu, er í mörgum tilvikum hárrétt að ljúga. Fólk á að temja sér það sem meginreglu að segja sannleikann. Ef rétt getur talist að drepa mann til að bjarga eigin skinni hlýtur að sjálfsögðu að vera hárréttur leikur að blekkja hann í sama skyni. Ég myndi mun fremur kjósa að vera blekktur en drepinn, hvað um þig? Um lífið: Er lífið þess virði að lifa því? Ja, ég get nú bara svarað fyrir mig sjálfan. Mér þykir gott að vera á lífi, anda að mér loftinu, horfa á landslagið, skýin, stjörnurnar, fara með gömul ljóð, virða fyrir mér myndverk og styttur, hlýða á tónlist og raddir þeirra sem eru mér kærir. Ég nýt þess að borða og reykja. Kalt vatn þykir mér gott. Ég hef gaman af því að spjalla við eiginkonu mína, dætur og barnabörn. Ég kann því vel að sofa og dreyma. Jú, það má ef til vill segja að í mínu tilviki sé lífið þess virði að því sé lifað. Sýnist það hafi verið hann sem átti hin fleygu orð: "Hláturinn lengir lífið." Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".07.09.02Ekki er hægt að hlýða á sinfóníur Beethovens eða tónlist Schuberts án þess að bera eitthvað úr býtum. Og enginn fær hlustað á óperur Wagners án þess að finna upphafningu og hreinsun. Ég hef aldrei verið hallur undir adrenalínkikk. Því myndi ég sennilega flokkast á skjön við tíðarandann sem hefur æ meir í seinni tíð gengið út á háskasport og glæfra. Aftur á móti er ég svolítið fyrir endorfíndósið sem kemur í kjölfar leiðslukennds atferlis á borð við tónlistarsköpun, bóklestur, göngu- og hjólreiðaferðir, lagervinnu og hvert það athæfi sem hægt er að gleyma sér við. Íþróttahreyfingin hefur löngum leitast við að ala æsku landsins upp við adreanlínkikk og köttþrót samkeppni. Sú gleði sem hefst af slíku atferli felst þegar öllu er á botninn hvolft í því að klekkja á náunganum, sigra hann og hafa undir. Merkileg þessi íþróttadýrkun í íslenskri þjóðarsál. Endalausum peningum er varið í að etja æsku landsins út í þetta hardkor samkeppnisumhverfi, þótt vitað sé að a.m.k. helmingur þáttakanda í hverri keppnisíþrótt kemur heim sigraður og beygður að í lok dagsins. Tónlistariðkun felst hinsvegar í því að skapa leiðsluástand og fá aðra með sér í það. Allir vinna, enginn fer sigraður heim. Listiðkun hefur mun minna umleikis í aðstöðu og opinberum styrkjum þrátt fyrir að þar sé á ferðinni mun þroskavænlegra atferli, hegðun sem kallar fram jákvætt flæðisástand í vitund manna, hreinsar og göfgar. Séu heilu kynslóðirnar aldar upp í gífurlegum keppnisanda er líklegt að það skili af sér þjóðfélagi sem markast af frekju, yfirgangi og virðingarleysi fyrir náunganum. Og ekki er annað að sjá en einmitt þetta eigi við um íslenskt samfélag. Ætli geti verið að trúin á að íþróttir göfgi æskuna og skili heilbrigðum einstaklinum út í samfélagið sé bara firra? Ætli væri meira vit að dæla þessu fé frekar í listir og hvert það atferli sem kallar fram flæði án keppnisanda? Ég hallast að því, já. Ég tek hatt minn ofan fyrir Sigga pönk og skrifum dagsins hjá honum. Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".06.09.02 Meira um bolludaginn. Veit einhver hvaðan þetta skringilega bolluvandarkarneval er komið? Sé þetta komið frá Dönum vekur það enn frekari spurningar. Danska sögnin bolle þýðir nefnilega að ríða og það gengur alveg upp í tilgátunni hér að neðan. Þegar börnin segja: "Á ég að bolla þig? Bolla bolla bolla!" eru þau í raun að segja (með göndulinn reiddan): "Á ég að ríða þér? Ríða ríða ríða!" Setji maður hlutina í þetta samhengi fær maður einmitt svo sterka tilfinningu fyrir því hvað þetta er allt miðaldalegt. En hvað varð svo til þess að fyrir rest fór þessi forneskja öll að tengjast bollubakstri og -áti á Íslandi? Misskilningur? Eða þótti allt í einu við hæfi að verja blessuð börnin fyrir raunverulegri merkingu ritualsins og hún því færð yfir á danska nafnorðið í staðinn? Jæja, þessi lagervinna er alveg búinn að vera. Maður situr heima heilu dagana og bíður eftir hringingu sem aldrei kemur. Búinn að vinna tvo tíma í þessari viku. Oh, well... Aðeins byrjað að reytast inn í gestabókina. Þakka hlý orð. Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".05.09.02
Ég hafði geysilega gaman að því að lesa Desmond Morris á sínum tíma. Þessi breski dýrafræðingur setti allt á annan endan á sjöunda áratugnum þegar hann vogaði sér að gefa út "dýralífsbók" um manninn. Enginn hafði nokkurn tíma æst sig yfir neinu sem hann hafði fram að því skrifað um apa, fiska, ketti og hunda, en að menn séu teknir fyrir eins og önnur dýr... neibb, það var fáheyrt. Í dag veit ég ekki hvort Morris er kjáni eða snillingur. Margt af því sem hann setti fram var byltingarkennt, hljómaði sennilega en skorti undirbyggingu. Þannig hélt hann því t.d. fram að ásókn okkar í kaffi, gosdrykki og sígarettur væri í raun bara eftirsóknin eftir móðurbrjóstinu, huggun dulbúin sem töff hegðun (volg mjólk væri það síðasta sem okkur dytti í hug að drekka á almannafæri). Annað áhugavert sem Morris sá í fari manna eru rassskellingar. Þessi umdeilda uppeldisaðferð á sér djúpar rætur í fortíð okkar sem prímata, samkvæmt því sem hann segir. Meðal simpansa og górilla (minnir mig) tíðkast það að forystuapinn heldur valdabrölti yngri apa niðri með því að taka þá lauslega í rass. Það er ekkert kynferðislegt við þetta hjá honum, heldur um beina ofbeldisaðgerð að ræða - niðurlæging fyrir litlu apanna að vera meðhöndlaðir eins og hver önnur kvendýr. Í nútímanum (eða nálægri fortíð) hefur það tíðkast að heimilisfeður og skólastjórar (í það minnsta á Bretlandseyjum) refsi böldnum drengjum með hýðingu á beran bossann. Ekki það að rassskellingin sjálf sé eitthvað voða sársaukafull fyrir drengina, heldur er um sömu niðulægingu að ræða og hjá öðrum apategundum. Skellir lófans á afturendann eru einfaldlega simuleraðar endaþarmssamfarir, taktföst högg. Merkilegt ef rétt er. Og þetta vekur einnig brennandi spurningar. Hvað t.d. með bolludaginn? Hann er í upphafi páskaföstunnar og er ásamt öskudeginum séríslenskt karneval. Á miðöldum var karnevalið tækifæri almúgans til að snúa öllu á hvolf, ákalla djöfulinn, segja ljótt um kónginn og biskupana og þar fram eftir götum. Í ljósi tilgátna Desmond Morris, felst bolludagurinn þá ekki í því að leyfa börnunum að niðurlægja foreldra sína með eftirlíkingu af endaþarmsmökum? Og það með skreyttu reðurtákni? Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".04.09.02
Þeir tala um það, sem mest eru útspekúleraðir í Darwin og Dawkins, að þegar við mannfólkið erum að renna hýru auga hvert til annars erum við í raun að rýna í genetík samferðafólksins. Máta hana við okkar eigin. Án þess að hafa hugmynd um það spyrjum við okkur að því hvort skepnan sú er við mælum út sé heppileg genetísk blanda við okkur sjálf. En líka: Er hún hraust og heilbrigð? Einhversstaðar djúpt í undirmeðvitundinni fer af stað reiknisstokkur og svo gerist það kannski – Bingó, dæmið gengur upp. Við verðum skotin. Þessi aðferð náttúrunnar hefur í ármilljónir reynst óbrigðul, hæfir einstakingar erfa jörðina, óhæfir hverfa. En því er sko ekki lengur að heilsa. Í seinni tíð hafa nefnilega verið fundnar upp ótal aðferðir til að falsa útlit okkar og gefa skakka mynd af því hver við í raun erum. Við erum upp til hópa að ástunda genetíska fölsun. Sjáið bara Michael Jackson! Ekki er hægt að tala um með góðri samvisku að útlitið beri vott um arfgerðina. Eða Cher! Þessi sextuga kona sem enn þá lítur út eins og átján ára unglingsstelpa, þó hún sé löngu hætt að geta fjölgað sér. Hvað um sjálfan mig? Hér sit ég með linsur í augunum og gef mig út fyrir að vera ekki sá Mister Magú sem ég er. Ekki það að nærsýni sé okkur nútímafólki neitt til trafala, við þessi sjóndöpru þrífumst jafn vel og þið hin. Allt þetta tilstand, skurðaðgerðir, linsur, hárkollur og wonderbra er ekki allt. Mikilvægt er að leyna fitugenetíkinni, öll þurfum við að líta út fyrir að hafa grannan, sterkan skrokk að upplagi. Hér koma til hjálpar ýmis meðöl og bætiefni sem ræna fólk lystinni, gera gamla krumpaða uppvakninginn að tvítugri horgrind með barnsrass í andlitsstað. Flest nútímafólk er sjálfkrafa orðið útlærðir hómópatar og rýnir matvant á innihaldslýsingar fæðunnar, velur kólestrólfrítt þetta og fitusnautt hitt. En það eru sem betur fer ekki allir ginkeyptir fyrir þessari nútímafirringu. Einn ágætur félagi minn úr stétt bassaleikara man þá tíð er menn átu alltaf bjúgu á miðvikudögum og fisk á laugardögum, engum varð misdægurt og allir voru mátulegir í vextinum. Þegar heimatilbúnu hómópatarnir fara að slá um sig með fagorðum á borð við andoxun, þermógeník, fjölómettaðar fitusýrur og anabólískar króm pikkólínur við matarborðið er viðkvæði hans eitthvað sem tekur allri þessari fæðufílósófíu fram: Éttu – og þegiðu! Jæja, það er komin gestabók. Sjáum hvort eitthvað komi í hana. Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".03.09.02 Siggi pönk kvartar í bloggi sínu nýlega undan því hve margir það séu sem lýsi því yfir að anarkismi geti ekki virkað í framkvæmd, því ofbeldisseggir muni stöðugt eyðileggja fyrir heildinni og standa í vegi fyrir því að jafnrétti geti ríkt í reynd. Ástæðu þessa segir hann vera þá að fólk hræðist að geta ekki varðveitt hugsun sína, lífsstíl og vilja fyrir öllum þeim sem eru á öðru máli. Ég ætla ekki að fara gera lítið úr málflutningi Sigga en tel þó að hrædda fólkið hafi töluvert til síns máls. Þeir eru nefnilega ansi margir fautarnir í henni veröld. Á þessum fáu vikum sem ég hef búið hér í Køben hef ég séð meira af víkingasveitum og allra handa óreirðalöggu en á allri ævi minni á Íslandi. Og er bara harðánægður með það. Þessar löggudeildir standa nefnilega eins og útspýtt hundsskinn upp í hárinu á sauðdrukknum boltabullum, grjótkastandi hommahöturum, rasistum og fávitum, svo ég og aðrir friðsamir borgarar getum gengið óhultir um götunar. Hið opinbera stendur straum af þessu fjölmenna liði fyrir skattfé okkar hinna. Og það er ánægjulegt að sjá það svart á hvítu að verið sé að verja því féi beint í þágu öryggis okkar með svo skipulögðum og fyrirbyggjandi hætti. Hvernig yrði þessu háttað í hinu anarkíska samfélagi? Vandinn er einfaldlega sá hinn sami og Þórbergur kallaði "ófullkomleik mannkyns" á efri árum. Þá var hann búinn að átta sig á að marxisminn fagri gerir of miklar kröfur til tegundarinnar. Bæði hann og anarkisminn hans Sigga boða hentuga samfélagsgerð fyrir einhverja dýrategund sem enn er ekki komin fram á sjónarsviðið. Kannski, Siggi, kannski eftir svona 40 þúsund ár. Fékk tölvupóst frá blogglesanda sem stakk upp á að ég kæmi mér upp gestabók. Skrýtin tilfinning að vita bláókunnugt fólk vera að lesa þetta (gisp). En ég ætla að taka bónina til athugunar. Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".02.09.02Annar september 1969. Sjöbba vinkona mín (ef ekki bara kærasta) á sex ára afmæli. Ég mæti sparibúinn með pakka og hringi bjöllunni. Æstur krakki á kúrekadressi rífur upp dyrnar og æpandi barnaskari kemur vaðandi niður tröppurnar á móti mér. Ég frýs, svo hljóða ég af hræðslu og hleyp heim sem fætur toga. Aggi bróðir verður síðan að fylgja mér í veisluna og staldra við meðan ég er að venjast hópnum. Ég er skræfa. Skíthræddur við fólk og hef alltaf verið. Ber einhverja yfirgengilega lotningu fyrir ókunnugum. Svo þegar ég byrja að kynnast fólki, fer þessi upphafning af því. Og þá stendur upp á fólkið sjálft að vinna sér inn velvild mína. Flestir hafa hingað til staðist það próf. En ef eitthvað er erfiðara en tala við bláókunnugt fólk, þá er það að tala við bláókunnugt fólk á útlensku. Þá er ég einhvern veginn farinn að upplifa mig fíflalega löngu áður en ég opna munninn. Og oftar en ekki kemur allt öfugt út.  Sumir segja það bestu leiðina til að losa fólk við pödduhræðslu að loka það inn í herbergi fullu af þeirri pöddutegund sem það hræðist. Kannski er þessi útrás mín til Danmerkur ekki síst gerð í því skyni að vinna bug á heybrókarhættinum. Ég er ekkert góður í dönsku og er núna fyrst, eftir tvo og hálfan mánuð farinn að þora að reyna tala hana við ókunnugt fólk. Ætli ég verði ekki bara orðinn helvíti brattur eftir tvo mánuði í viðbót. En það er að frétta af Sjöbbu að ég missti sambandið við hana upp úr sjö ára aldrinum þegar við lentum í sínum bekknum hvort. Hún þeysti síðan gegnum menntakerfið og er í dag hátt skrifaður doktor í matvæla- og næringargeiranum. Til hamingju með afmælið Sjöbba! Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".01.09.02 Kæru þjóðernissinnar! Ég hef í seinni tíð orðið mjög var við ykkur í þjóðmálaumræðunni, sérstaklega á spjallþráðum íslenskra vefsetra. Þar hafið þið, í skjóli nafnleyndar, sýnt og sannað fyrir mér að þær eru ekki sérlega göfugar hugsjónirnar sem bærast í kollinum á ykkur. Það hefur oftar en einu sinni sett að mér hlátur þegar ég hef lesið skeytin ykkar. Í mörgum tilvikum minna þau nefnilega hræðilega mikið á Þrautrík nokkurn, haltrandi gamalmenni í þorpi Ástríks og Steinríks. Hann segir á einum stað í frábærri þýðingu Þorsteins Thorarensen: Ja, þú veist, hvað ég er alltaf umburðarlyndur. Ég hef ekkert á móti aðkomumönnum. Sumir eru bestu vinir mínir. En mér líst ekkert á þessa aðkomumenn, enda eru þeir ekki frá þorpinu okkar... Þið sem hvað hæst baulið um öll vandamálin, sem þið segið stafa af innflutningi fólks frá ólíkum menningarsvæðum, virðist ekki átta ykkur á einu: Það eru ekki innflytjendurnir sem skapa vandamál, heldur þeir sem fyrir eru í landinu. Já, það eru fordómar heimamanna og andúð sem veldur því að aðfluttir geta illa samlagast og hópa sig því saman í eigin menningarkima. Sumir ykkar fagna því þarna á spjallþráðunum að við skulum vera ólík, en lýsa um leið yfir ósk sinni um það að þeir vilji bara hafa þá í kringum þig sem eru þeim líkir, ekki skuli blanda saman olíu og vatni. Þið verðið að fyrirgefa, en ég skil ekki svona þversögn. Hvað er að því að geta séð fjölbreytilegt litróf mannkynsins út um gluggann sinn? Verður samfélagið ekki því skemmtilegra og fegurra sem fleiri afbrigði af tegundinni homo sapiens ber fyrir augu okkar? Þykir ykkur ekkert gaman að virða fyrir ykkur á sömu mínútunni ljóshærðan gamlan kall, gulbrúna dökkeyga yngismær og svartan transvestít í eldrauðum kjól? Hvað getur hugsanlega verið neikvætt við þessa mynd? Þjóðernissinnar: Takist nú á við eigin heimskulega ótta og heimóttarskap. Ykkur getur ekki verið alvara með að vilja steypa alla í sama mót. Því það er ekkert verið að blanda saman vatni og olíu, bara verið að bjóða upp á fleiri tegundir á barnum, svo þið þurfið ekki alltaf að þamba sama súra hvítvínssullið. Skál! Lagið Aldrei með Heiðu og heiðingjunum er komið á vefinn í boði rokk.is. Tékkið áðí. Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
16.08.02 - 31.08.02
|