Bloggið
Jæja, nóg komið af helvítis trúarrugli. Best að sjónhenda nakinn raunveruleikann á ný.
Ég er búinn að fá vinnu á Kanarí- eyjum. Ekki kannski neitt stór- merkilega en vinnu þó. Verð ís- lenskum túristum innan handar við innkaup á rafmagnsgræjum í einhverri svona BT-tölvuverslun sem Indverji nokkur rekur á Ensku ströndinni.
Það hefur gengið fjandanum verr að fá djobb hér í Danmó. Menn virðast setja endalaust fyrir sig hvað ég á erfitt með að skilja þetta hrognamál og því tekið dönskumælandi fólk framyfir, jafnvel í djobb eins og blaðaútburð og póstflokkun.
En Kaupmannahöfn hefur fóstrað mig vel eigi að síður. Þegar ég gekk hér um göturnar í gær með þá vitneskju í kollinum að sennilegast væri ég að fara að yfirgefa hana var ekki laust við að ég fyndi fyrir smá trega. Sem er nokkuð athyglisvert í ljósi þess að þegar ég fór frá Reykjavík var ekki til í mér slík tilfinning, miklu fremur að ég hafi verið óþreyjufullur að komast sem lengst í burtu frá henni.
Þetta djobb á Kanarí stendur út marsmánuð. Ætli ég komi þá ekki aftur hingað og reyni á ný að festa rætur. Nema maður rótfestist þarna suðurfrá í sólinni. Það verður í það minnsta gott að hvíla sig á fjárans dönskunni og spreyta sig á hinni fögru spænsku. Maður á nú að heita stúdent í henni líka þó ekki hafi maður snert á henni í næstum 20 ár.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Nú er ljóst að kirkjunnar menn eru að koma til sjálfs sín og fatta að ríkiskirkja er ekki það sem fólkið vill. Mikill meirihluti þjóðarinnar hefur á undanförnum misserum hvað eftir annað kveðið upp þann dóm að ríki og kirkja eigi ekkert að vera hjón. Og hið geistlega vald ætlar semsagt sjálfviljugt að ganga plankann af þjóðarskútunni og út í óvissuna. Húrra fyrir því!
Reyndar fylgir þessu dálítil skuggahlið:
19. mál 2002. Tillaga að þingsályktun um kirkju og skóla
Lagt er til að Kirkjuþing beini því til Kirkjuráðs að skipuð verði nefnd til að móta stefnu í málefnum kirkju og skóla til að fjalla um stöðu kristnifræðslu og framkvæmd hennar. Áhersla verði lögð á með hvaða hætti koma megi til móts við kennara í kristnifræðslu til að styrkja þá í því starfi.
Bíddu, átta þjóðkirkjumenn sig ekki á því að þegar hin evangelísk-lúterska kirkja er komin úr samkrulli við ríkið verður allt svona að algerri tímaskekkju (eins og það hafi nú ekki verið það fyrir) og blátt áfram súrrealískt. Verði kirkjunni áfram gefið tækifæri til trúarinnrætingar í skólum landsins eftir aðskilnaðinn hlýtur sú krafa að verða uppi að öll önnur trúar- og lífsskoðunarfélög fái sömu fyrirgreiðslu, sama rétt, sama fjármagn, sama tíma af skólastarfinu. Ég býð mig hér með fram til þeirra starfa fyrir hönd trúleysis, rök- og raunhyggju og siðræns húmanisma.
En auðvitað á ekki að eyða dýrmætum kennslustundum í svona trúarbull, heldur kynna börnunum helstu lífsskoðanir jarðarbúa í stuttu máli. Innherjinn Aiwas orðar þetta betur en mér tækist nokkurn tíma:
Þeir sem vilja saurga huga saklausra barna sinna með andatrúarkjaftavaðli eiga gera það í skjóli heimilisins en láta okkur hin í friði.
En þetta er ekki öll veruleikafirringin í klerkastéttinni, heldur virðist sem kirkjunnar menn haldi að vilji fólks til aðskilnaðar sé til kominn fyrir velvild þess í garð batterís- ins, að fólk hafi velferð kirkjunnar fyrst og fremst í huga. Ég held að aðrar ástæður liggi að baki.
Fólk er einfaldlega komið með ógeð á þessari stofnum, öllum fjáraustrinum í kristnihátíðir, kirkjubyggingar, prestalaun og annan blóðsugugang. Ef klerkarnir halda að þessi 80 - 90% aðild að þjóðkirkjunni endurspegli þjóðarviljann, þá er ég hræddur um að kominn sé tími til að vakna nú almennilega upp með andfælum.
Stærstur hluti þjóðarinnar hafnaði innangarðs hjá þjóðkirkjunni nýfæddur og ómálga. Ég fullyrði að meirihluti þeirra sem skráðir eru þar enn séu það af því þeim er skítsama, eða hafa trassað að segja sig úr henni. Sjálfur var ég meðlimur hennar í 16 ár eftir að ég kastaði trúnni á alla yfirnáttúru (20 ár eftir að ég hafnaði kristindóminum), kom því einfaldlega ekki í verk að mæta niður á Hagstofu fyrr en ég var farinn að úttala mig um eilífðarmálin á opinberum vettvangi netsins.
Það er sjálfsögð og eðlileg réttlætiskrafa að um leið og kirkja og ríki verði aðskilin verði allir meðlimir þjóðkirkjunnar teknir af félagaskrá. Þeir sem raunverulega vilja vera skráðir geta svo meldað sig þar aftur. Öðruvísi fæst ekki raunsönn mynd af hollustu þjóðarinnar við kirkjuna.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Það er svaka stuð á korktöflunni minni núna, enda hefur æskuvinur minn HC tekið að sér að snúa mér frá fasískri villu míns vegar og benda mér á að ég hljóti að eiga við tilfinninga- lega erfiðleika að stríða.
Ég er aftur á því að ég hafi frekar verið að nota sterk orð en að um eitthvað tilfinningalegt óstabílitet sé að ræða. Ég voga mér að tala um að hafa andúð á skoðunum manna þegar ég á að láta mér nægja að vera þeim ósammála. Bíddu, á andúðin þá bara rétt á sér þegar ógeðfelldar skoðanir eru orðnar að glæpaverkum?
Það er alveg absúrd að horfa upp á mann sem er að misþyrma [setjið inn eftirlætis fórnarlömb glæpaverka hér - gyðinga, svertingja, homma...] og segja "ég er ekki allskostar sammála stefnu þessa manns, hann mætti hugleiða hvort hann sé nú ekki aðeins of grimmur". Andúðin hlýt- ur þarna að móta skoðanir okkar og í þessu tilviki held ég að hún sé ein af forsendum siðferðisþroskans. Ég tel að öll bar- átta fyrir réttlæti hér í veröld hljóti að vera mótíveruð af andstyggð á óréttlætinu. Skoðanir manna eru enda bara til- finningar sem búið er að færa í orð. Og þær eru ekkert einkamál manna.
Andstyggð á óréttlætinu. Af hverju má ekki segja það? Hvaða tepruskapur er þetta að andúðin hljóti alltaf að vera af hinu illa (sama að hverju hún beinist) og allir eigi að vera svo rosalega stóískir í afstöðu sinni?
Svar óskast. Korktaflan er opin.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Trúarinnherji að nafni Hullinn dúkkar í nótt upp með þessar þrjár spurningar:
- Hvers vegna fæðumst við?( sumir heilbrigðir, aðrir fatlaðir, sumir deyja í fæðingu eða mjög ungir)
- Hver er tilgangurinn með okkar lífi? Hvað er það sem skiptir máli.
- Hvað gerist þegar við deyjum? Deyjum við að eylífu[svo], er framhaldslíf ef svo hvað gerist þá þegar við yfirgefum þessa veröld.
Í fyrsta lagi: Hvers vegna fæðast andarungar? Hvers vegna vaxa sveppir upp við rætur trjáa? Hversvegna skiptir fruma sér? Svarið við þessu er auðvitað það að aðstæðurnar sem ríkja gera þetta kleift. Væru aðstæðurnar hér á Jörðinni með öðrum hætti er ekkert víst að tegundin maður hefði komið fram á sjónarsviðið. Þar með væri þetta vitundarljós í kolli einstaklinganna sem spyr "af hverju?" ekki til staðar.
Númer tvö: Gen lífvera samanstanda af flóknum efnasamböndum sem aðstæður heim- iluðu að yrðu til í öndverðu. Lífið er klárlega afrakstur þess að þessi flóknu efnasambönd geta afritað sig. Við erum einfaldlega flóknir fjölfrumungar, nú- verandi birtingarmynd þessarar afritunar og höfum þann eina tilgang að skila arfberum okkar til næstu kynslóðar.
Og þriðja: Hvað gerist þegar sveppur er steiktur og étinn? Þegar húðfruma deyr? Þegar hár dettur af kolli? Stígur upp af þessu sál? Einfrumungar, jurtir eða fjölfrumungar á borð við menn, allt gengur þetta úr sér, lýkur hlutverki sínu og leysist upp í frumeindir sínar. Í hinum heilastóra manni slokknar vitundarljósið einfaldlega og öll menntun okkar og reynsla fer fyrir lítið (nema það sem við látum eftir okkur til komandi kynslóða). Aðeins genin eiga framhaldslíf, afrituð í afkvæmum okkar. Við höfum aftur á móti verið tekin af númerum eins og hverjar aðrar bíldruslur og erum komin í Vökuportið mikla niðri í jörðinni.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Ókei, hatur er kannski fullsterkt orð til að nota í þessu samhengi. Fletti því upp og sé að það hefur sterkari merkingu en ég hef lagt í það:
hatur haturs HK
- grimmt, fjandsamlegt hugarfar í garð e-s
Orðin óbeit, ógeð, andstyggð, óþol, viðbjóður og viðurstyggð eru öll betur fallin til notkunar en hatrið, þó ég sé nú enn svolítið skotinn í því, gamli pönkarinn.
En hann vesalingur minn, pönkaradruslan, fékk á einhverjum tímapunkti lífs síns áhuga á því að komast til einhvers þroska, sennilega þegar hann var búinn að fá ógeð á sjálfum sér sem fyllibyttu með skæting. Upp í huga hans komu ágæt orðaskipti sem félagi hans hafði fyrir löngu átt inni á Mokka við austur-evrópskan flæking sem hann var að hitta fyrir í annað sinn, hafði áður átt tal við hann í Vín eða Búdapest. Aðspurður um það hvers vegna hann flæktist svona um veröldina, eigna- og auðnulaus, í stað þess að koma sér upp karríer og heimili, svaraði hann, "maður verður að velja á milli öryggis og þroska."
Kannski þessi landeyða hafi þarna hitt naglann á höfuðið. Eru Íslendingar ekki bara upp til hópa eins og þeir eru, gráðugir, frekir og skammsýnir vegna þess að þeir búa við algert öryggi í vernduðu þjóðfélagi?
Pönkaradulan tók í það minnsta þennan flækingshund, sem hann hefur aldrei hitt, á orðinu einn góðan veðurdag, seldi íbúð sína, gaf eigur sínar að undanskildum fáeinum bókum og öðrum menningarafurðum, og hélt ótrauður út í óvissuna til að verða sér út um smá þroska.
Og hér situr hann nú, í leiguhúsnæði á raunfimmtuhæð í Østerbro sem hann getur varla borgað af lengur, atvinnulaus og vonlaus, orðinn hundleiður á öllum þroskanum og þráir ekkert heitar en öryggið.
Veit einhver um sæmilega borgaða vinnu handa mér? Má vera á Íslandi.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Einhver Brandur treður upp á korktöflunni með þetta helst:
Bætra væri að rækta mannkærleik en fyrirlitningu og óþol á skoðunum, hugsunum og tilfinningum annarra.
Ég er á því að þessi skoðun Brands sé hættulegt undirlægju- viðhorf. Hvað gerist ef menn uppræta hjá sér alla andúð, ákveða að allt sé þolanlegt? Er þá ekki komin rakin leið fyrir hina valdasjúku til að ríkja yfir þeim og misbjóða á allan hátt, bæði á vettvangi stjórnarfars og trúarbragða?
Andúð er nauðsynleg og góð tilfinning.
Við höfum öll andúð, ef ekki hatur á hinu og þessu. Ég hef t.d. heilmikla andúð á fasisma, glæpum og heimsku. Og það gerir enginn athuga- semd við þá andúð mína, nema kannski fasistar, glæpamenn og heimskingjar. Það er nefnilega ekki hatrið sjálft sem er ógeðfellt heldur skiptir öllu máli að hverju það beinist. Hatur á ekki að beinast gegn fólki heldur málefnum, sbr. þegar kristnir segjast elska syndarann en hata syndina.
Mér þykir andúð á fasisma jafn jákvæð og mér þykir skynsemis- hatur hinna trúuðu neikvætt. En kristinn fasisti væri mér að sjálfsögðu ekki sammála.
Brandur, þessi varðhundur kristindómsins (í nafni hvers menn hafa orðir uppvísir að fasisma, glæpum og heimsku), er ekki sáttur, heldur vill kæfa niður alla gagnrýna hugsun með þeirri gömlu rökvillu að láta sér sárna og höfða til vorkunnsemi. En þetta er nú svo sem ekki í fyrsta sinn sem maður sér henni beitt þegar trúarbrögðin liggja undir gagnrýni.
En það er einnig önnur rökvilla í gangi. Takið eftir hvernig Brandur stillir hlutunum upp eins og ekki sé hægt að rækta með sér mannkærleik og fyrirlitningu á sama tíma. Og svo sannarlega er hann kristilegur í þessu, því Jesús sagði nú einu sinni "elskið óvini yðar". Þessi sami Jesús tók þó reyndar hvergi fram að maður ætti líka að elska skoðanir óvina sinna.
Hefði Brandur talað um mannfyrirlitningu í stað fyrirlitningar á skoðunum og tilfinningum manna hefði röksemd hans gengið upp rökfræðilega, en hann færi þó engu að síður villu vegar í gagnrýni sinni. Ég þjáist ekki af mannfyrirlitningu og skrif mín bera þess engan keim. Brandur áttar sig þó á því.
Nei, málefnalegt hatur er okkur nauðsynlegt. Ekki síst þarf hugsanafrelsið á andúðinni að halda svo einhverra breytinga sjái stað. Andúðin er hreyfiafl sem ýtir við hugum manna og vekur af doða. Fegursta birtingarmynd hennar kemur fram í friðsamlegum mótmælum svipuðum þeim og ég mun sýna af mér við sendiráð Bandaríkjanna hér Køben, daginn sem ráðist verður inn í Írak.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Jú það eru nýmæli. Hér eftir verða fyrirsagnir á öllum blogggreinum. Finnst það svona kurteislegra.
Í byrjun einhvers af The Young Ones þáttunum stendur Adrian Edmondson úti í glugga á sunnudagsmorgni og gargar á kirkju- klukkurnar: "Shut up! Will you shut up!" Mér dettur þetta atriði iðulega í hug þegar ég heyri þetta "villimanna- bjölluhringl" og brosi út í annað.
En hugsa reyndar oft um það hvort ekki sé kominn tími á breyt- ingar. Er það ekki dæmalaus frekja af þessari trúarstofnun að raska ró allra með þessum hávaðaköllum til tíða? Hafa þeir aldrei heyrt minnst á SMS?
Þetta var allt í fína einu sinni, þegar allir voru sama sinnis. En nú lifum við í fjölmenningarsamfélagi. Ef gæta á jafnræðis, eiga þá ekki múslimar allan rétt á að reisa turna á hverju götuhorni og gaula bænirnar sínar mörgum sinnum á dag gegnum ónýt gjallarhorn? Má ég ekki ganga vafinn inn í sousafón eftir götunum hérna í Østerbro, prumpandi í hann klukkan sjö á sunnudagsmorgnum og kalla það trúariðkun?
Kannski er kominn tími til að við trúlausir grípum til mótmæla. Mótmæli eru í sjálfu sér fögur athöfn og góð leið til að vekja athygli á málefnum. Fræg eru friðsamleg mótmæli Helga Hóseass- sonar við kirkjur Reykjavíkur gegnum árin. Hann stendur þarna hnarreistur með eins og eitt vel valið skilti og krefst þess að þessi glæpastofnun ógildi þá sáttmála sem gerðir voru í nafni hans þegar hann var óviti og örviti. Alltaf skal hann vera fjarlægður af lögregluþrælum þótt enginn sé glæpurinn.
Mér hefur dottið í hug að safna liði til hjálpar Helga. Bíða í hvarfi þar til hann er leiddur á brott, þá birtist næsti maður með nýtt skilti og heldur mótmælastöðunni áfram. Svo koll af kolli þar til allir hafa verið teknir höndum og súpa heitt kaffi á löggustöðinni. Skiltin í röð upp við vegg.
Jú, við ættum endilega að mótmæla þessu klukknaglamri. Ég sting upp á Edmondson-aðferðinni. Trúleysingjar klæði sig upp í sitt fínasta púss og mæti fyrir utan kirkjur á sunnudags- og helgidagamorgnum og bíði eftir að klukkunum verði hringt. Þegar það svo gerist væri fallegast að hefja krepptan hnefa á loft og hrópa eitthvað sambærilegt við "Sjött ðe fökk öpp!" Haldiði að það verði ekki glæsilegt þegar bækistöðvar lögreglunnar eru orðnar sneisafullar af prúð- búnu bláedrú fólki sem hefur ekkert til saka unnið annað en að krefjast réttar síns til hvíldardags án óþarfa hávaðamengunar?
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Einhversstaðar hér á blogginu nefni ég það hve áhugavert væri að koma saman lista yfir þekkta íslenska guðleysingja, lifandi og látna. Ég lagði hausinn í bleyti eitt andartak áðan og þetta varð niðurstaðan:
- Björk Guðmundsdóttir
- Brynjólfur Bjarnason
- Dr. Gunni
- Gestur Pálsson
- Halldór Laxness
- Heiða Eiríksdóttir
- Helgi Hóseassson
- Hope Knútsson
- Níels Dungal
- Sigurður Hólm Gunnarsson
- Stephan G. Stephansson
- Sverrir Stormsker
- Þorgeir Þorgeirson
- Þorgils Gjallandi
- Þorsteinn Erlingsson
Ég veit um nokkra í viðbót sem ekki er víst að vilji að trúleysi þeirra sé gert uppiskátt. Læt þá bíða um sinn.
Upplýsið mig um hverjum ég er að gleyma. Bíddu var ekki einhver prestur sem sagðist í viðtali vera trúlaus, samkynhneigður og geðveikur (eins manns minnihlutahópur?)? Hvað heitir hann aftur?
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Margir kristnir telja að bænakvak virki, að það að senda Guði hugskeyti nægi til að koma þjáðum og þurfandi til hjálpar.
Þannig er því þó ekki varið, þeir einu sem einhverja vellíðan fá út úr bænaástundun eru biðjendurnir sjálfir. Það er sorglegt til þess að vita að sumt fólk láti þessa afkáralegu hegðun sína koma alfarið í staðinn fyrir að rétta fram aðstoð.
Hjálparstarf má stunda með ýmsum hætti. T.d. er kjörið fyrir ykkur sem þetta lesa að koma krabbameinsrannsóknum til hjálpar með því að lána ónýttan tölvutíma. Þið sækið einfaldlega lítið forrit hér og það sér svo um að gernýta örgjörvann ykkar í þágu rannsókna á alls kyns prótínum. Tölvan ykkar verður með þessum hætti partur af ofurtölvu sem fær er um að reikna út skrill- jónir möguleika á sekúndu og færa mannkynið nokkur risaskref í átt til að leysa krabbavandann.
Og sá yðar sem syndlaus er (trúlaus = syndlaus, því syndin er uppáfynding trúarbragðanna) getur svo verið memm í tími með því að skrá sig í Atheists.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Efnishyggjan tröllríður öllu í þessum norræna kúltur. Illu heilli þarf maður að ala upp börn hér á landi, sem er kanski meðal verstu landa í heim hvað uppeldi barna varðar. Táningamenningin gengur út á ríðingar, og skiptir engu með hvoru kyni er lagst. Neysla sterkra efna, helst blandað saman, er cool.
Hvað er efnishyggja? Mér sýnist sumir sanntrúaðir hafa einhverjar samanherptar eldpredikarahugmyndir um hana. Eiga þeir við merkinguna "Efnisheimurinn er allt sem er," eða merkinguna "jattla græða fullt af péning?" Eða rugla þeir þessum tveimur merkingum saman og klína svo óskapnaðnum á trúleysingja, sjá þá sem dýrslegar lágmenningarverur, veltandi í eigin fýsnum og græðgi, ríðandi öllu sem hreyfist útúrstónd?
Ef svo er gera þeir sig seka um Red Herring rökvilluna, því þeir þvæla óskyldum hlutum saman til að geta hafnað efnishyggjunni (sem andstæðu yfirnáttúruhyggjunnar).
Táningamenningin hefur alltaf gengið út á ríðingar, hvort sem menn koma frá kristnum heimilum eður ei. Munurinn er kannski sá að kristnu unglingarnir eru fáfróðari um afleiðingarnar, nota ekki getnaðarvarnir og burðast með sektarkennd yfir þessu öllu, meðan hin vel upplýstu setja öryggið á oddinn og njóta þessarar náttúrulegu hvatar án allrar sektarkenndar.
Ég tel líklegra að krakkar sem aldir eru upp í uppfræðslu og umræðum um skaðsemi fíkniefna séu betur í stakk búin að segja nei við þessum vágesti, en krakkagreyin sem hafa bara fengið fasísk boð og bönn hins kristilega uppeldis og eru kannski í bullandi mótþróa gegn hinum fullorðnu. En þetta er reyndar alveg órökstutt hjá mér. Hugsum samt um það.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Ef þróunarkenningin:
...væri eins og trúarbrögðin byggð á engu nema hugdettum manna (Darwins í þessu tilviki), og fylgjendum hennar væri gert að trúa á skrif hans í blindni, þá gæti ég fallist á að henda ætti henni út úr skólakerfinu og inn í þar til gerðar "kirkjur þróunartrúarbragðanna".
En:
-
Kenningin er ekki byggð eingöngu á hugdettu Darwins, heldur áratugalöngu rannsóknarstarfi hans. Hann tók t.d. heilan áratug í að reyna að hrekja niðurstöður sínar áður en hann setti kenninguna endanlega fram.
-
Fylgjendum þróunarkenningarinnar er ekki gert að trúa á hana í blindi, heldur tíðkast það í gervöllum vísindaheiminum (ekki bara í þróunarfræðum) að menn reyna að hrekja þær kenningar sem búið er að leggja fram. Gildi kenninganna er svo mælt í því hve vel þær standa af sér afsönnunaratlögur annarra fræðimanna. Þróunarkenningin hefur ekki enn verið afsönnuð, en rannsóknir fjölmargra líffræðinga hafa þvert á móti stutt hana og styrkt. Kenningin virðist því ætla að standa keik enn um sinn, fyllri og nákvæmari með hverju árinu sem líður.
Þróunarkenningin er því partur af vitneskju og þekkingu mannkynsins, öfugt við trúarbrögðin, sem alltaf eru hugdettuskýringar á því sem þekkingin nær ekki yfir, glæfraför inn á lendur fáfræðinnar. Og það er fyrst og fremst þetta sem gerir Darwinismann þess verðan að vera kenndur í skólum en trúarbrögð ekki. Skólar eiga enda að miðla þekkingu, ekki hindurvitnum.
...boðaði eins og trúarbrögðin eitthvert ákveðið siðferði, t.d. það sem kallað hefur verið félagslegur Darwinismi (og kemur kenningunni ekkert við) þá myndi ég styðja það heils hugar að kenningunni yrði varpað á dyr í skólakerfinu.
En:
Eins og aðrar vísindakenningar hefur þróunar- kenningin engan boðskap, heldur er henni ætlað að lýsa hlutunum eins og þeir koma fyrir. Hins vegar hefur mikið farið fyrir því að almenningur átti sig ekki á þessum eiginleika vísindanna og rugli saman við ýmsar ógeðfelldar pólitískar / hagfræðilegar / trúarlegar kenningar spekúlanta sem færa sér hvað sem er í nyt málefni sínu til framdráttar.
Hins vegar er sjálfsagt og eðlilegt að ræða innan skólakerfisins hinn félagslega Darwininsma á fræðilegum nótum, skrúfa hann í sundur og bera saman við önnur heimspekikerfi. Slíkt mun aðeins færa okkur þekkingu en hún er sem kunnugt er andstæðan við fáfræði á borð við þá sem trúarbrögðin útvarpa.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Alltaf jafn frískandi þegar maður sér fólk tjá sig afdráttar- laust.
Menn voru ansi duglegir við að segja hlutina umbúðalaust fyrir svo sem sjötíu árum. Þórbergur og Laxness fóru þar fremstir í flokki, með sendingum á borð við Bréf til Láru og Alþýðubókina. Í seinni tíð hefur öll umræða koðnað niður í eitthvert leiðinda umburðarlyndi fyrir skoðunum annarra og menn eins og ég því að jafnaði langeygir eftir hressilegum orðaskiptum.
Því var það í morgun að skeyti frá Matta Á á trúarinnherjum visir.is sendi ánægjuhroll niður eftir bakinu á mér:
Ég er orðinn þreyttur á trúmönnum sem halda að þeir geti vaðið uppi í þessu samfélagi, hrópandi yfirlýsingar í allar áttir. Hótandi mönnum heljarvist og eilífðar- kvölum... og móðgast svo þegar þeir eru kallaðir hálfvitar.
Takið ykkur tak, hlustið á það sem þið eruð að segja.
Það er EKKERT HEILAGT við skoðanir ykkar. Þær eru einfaldlega órökstuddar skoðanir sem hafa verið inn- prentaðar í ykkur. Því fyrr sem þið gerið ykkur grein fyrir því, því meiri er vonin um að þið losnið undan þessum fíflaskap.
Ég vil sjá meira af þessu, líka í opinberri umræðu. Svona tæpitunguleysi kallar á sterkari tilfinningaviðbrögð en ella og fær menn kannski til að athuga skoðanir sínar í sjálfsgagnrýnu ljósi. Og það er einmitt það sem við öll þurfum.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Alltaf er jafnhjákátlegt að sjá þegar hinir kristnu byrja að baula um dalandi siðferði, sem afleiðingu af fráhvarfi frá kristindóminum. Hvílík endemis sjálfsblekking sem þetta fólk beitir sig!
Hvað er það annars sem kristnir kalla dalandi siðferði? Er það kynjajafnréttið sem óðum er að komast á? Eru það sjálfsögð lýðréttindi samkynhneigðra sem eru smám saman að komast í réttan farveg? Afnám þrælahalds í vestrænum heimi? Ástundun gagnrýninnar hugsunar? Tjáningarfrelsið? Afnám dauðarefsinga?
Allt þetta er tilkomið vegna fráhvarfs frá kristindómi. Aftur á móti hafa morð, dópneysla og ofbeldi ekkert að gera með það hvort menn eru trúaðir eða ekki. Eiturlyfjaneysla hefur t.a.m. alla tíð verið fylgifiskur trúarástundunar þótt kristnin sé reyndar að mestu laus við slíkt (nema þegar menn þamba rauðvínssull og þykjast með því vera að drekka blóð). Morð og ofbeldi hinsvegar...
Það þarf bara að gaumgæfa blóðidrifna sögu kristninnar. Horfa á ofbeldið á kórdrengjum kaþólskra. Galdrabrennurnar. Krossferðirnar. Bannfæringar á þeim sem uppgötvuðu að heimsmynd Biblíunnar er ekki rétt.
Einnig má nefna það misrétti sem "trúfrelsið" á Íslandi er beitt, m.a.s. með ákvæði í stjórnar- skrá sem dæmi um kristilegt ofbeldi. Hið trénaða kristna klerkavald hefur komið sér svo kyrfilega fyrir í þjóðfélaginu með aldalöngum áróðri og endalausri viðkvæmni fyrir gagnrýni að enginn virðist þora að reka upp minnsta styggðaryrði.
Og í krafti þessa hafningar kristinnar og kirkjunnar yfir gagnrýna umræðu geta svo prelátar hennar ekið sér mærðarlegir í kristilegri sjálfumgleði og sjálfbirgingshætti.
En ekki mikið lengur.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
|